Van zodra je mama/papa bent, moet je er rekening mee houden dat je hart af en toe kan stilstaan, letterlijk dan… it’s all part of the game I guess…

Soit, kent u de Smoothies van Chiquita? Wreed lekker vind ik persoonlijk. Een tijdje terug dronk ik mijn eerste en toen werd ik kort daarna enorm misselijk. Toeval in mijn ogen. Een paar weken later dronk ik nog één, een andere smaak, een paar uur later had ik diarree van hier tot in Tokyo, toeval toch… ‘k Zou geen meer drinken voor een tijdje, want allez ja, zo twee keer misvallen en al…

Vandaag maakten we een fietstocht, ’t plan was om de Leiestreekroute (55 km) nog eens te doen, de eerste keer met kind weliswaar. Rond de middag vertrokken, rond 13u30 in De Pinte, een broodje gekocht, morantisch dat broodje opgegeten op een grasveldje, wat verder gereden, gestopt aan de plaatselijke Delhaize om twee halve litertjes water, maar wie staat er daar te blinken in de frigo?! De Smoothie! Zou ik? Zou ik? Bahja! Nog eens een ander smaakje, ’t vriendje knikte al van achter het raam (aja, die stond buiten bij onze twee fietsen en bij ons kind die zich scheel amuseerde bij haar papa op de fiets).

Twee Smoothies van Chiquita met nog een ander smaakje: ananas-banaan! Lekker, maar lekker! Slokje voor mama, slokje voor ’t kind, weer slokje voor mama, weer slokje voor ’t kind, … eerste Smoothie op. Gelukkig had papa ook nog een Smoothie, slokje voor papa, slokje voor ’t kind, slokje voor papa en plots… een wesp! Een wesp recht in het kind haar mond! Dat was het moment dat mijn hart efkes stilstond, letterlijk! Op een fractie van een seconde, wesp in de mond, papa wesp uit de mond gehaald (bijna geslagen eigenlijk), wesp steekt, schijnbaar net aan de binnenkant rechtsbovenaan haar lip. Lichte zwelling, maar op ’t eerste zicht geen zwelling van de tong. Toch maar beslist van op ’t gemak naar huis te fietsen.

Na een paar kilometers werd die zwelling precies toch wat dikker en dikker, … “Euh wat doen we?” “Toch maar stoppen bij de eerste beste Spoed?”. Zo gezegd, zo gedaan, blijkbaar kan ik dus héél snel fietsen als het nodig is (broerkes Schleck, daar lachen we nu mee!). Soit, Maria-Middelares binnen, bloedafname, cortisonespuit ter preventie: geen allergische reactie (oef!), geen zwelling van de tong (oef!) en na een goed uurtje mochten we terug naar huis (oef!).

Zo ne keer gaan fietsen, zo helemaal sportief en al, op zo een zonnige dag gelijk vandaag, ’t heeft iets mensen, ’t heeft iets! En wespen zijn vorte, mottige beesten! En die Smoothies koop ik voor een tijdje niet meer zeg ik u!

Morgenochtend beginnen we eraan, zo rond een uur of acht schat ik ongeveer. Aan onze congé! Congé met zijn drietjes! Zeven volledige dagen! Zeven dagen zonder werken! Zeven dagen zonder wachten! ’t Is iets. Zeven dagen gevuld met allemaal leuke dingen.

Een laatste semi-relaxed weekje voor we serieus mogen beginnen stressen voor hetgeen eraan komt in augustus. “Beginnen” stressen typ ik dan nog, hmm… Maar morgen eerst congé! En de zes dagen die erop volgen ook congé!

En deugd dat het zal doen…

Nadat ze net gek*kt had op de parket… * zucht *

Veel mascara zal ze toch niet nodig hebben in haar leven me dunkt

… en nog altijd even zotjes

Kleine enquête:

1. Over welke babyfoon bent u tevreden?
2. Over welke babyfoon bent u –euh- minder tevreden?

(We zijn dus nog van plan om een babyfoon te kopen “in de solden”, maar welke?)

En wij die zes maanden geleden al dachten dat we hier volop de peuterpubertijd aan het beleven waren…

Tarara!

’t Is een truc gelijk een ander. Ze aankleden als een engeltje met als doel dat ze zich gans de dag ook zo zal gedragen…

Update: trucske werkt niet.