Zes maanden al.

Hij vliegt. De tijd.

Zwaar aanhanger van het Dadaïsme. De ganse dag door: Dadadadaaaaa!

Altijd content, vooral wanneer zijn grote heldin in de buurt is.

Zij: “Mama? Wat is de naam fan mijn bjoej eigenkelijk?”

Ik: “Euh… Henri dacht ik?”

Zij: “Nee!!! Speculoos!”

Dus werd hij de ganse dag Speculoos genoemd, met hoofdletter veronderstel ik en owee wanneer ik hem accidenteel met Henri aansprak… jawadde…

Om de dag luchtig af te sluiten, kunnen we misschien nog een rondje Voor- en/of Nadelen van de Tummy Tub doen?

En ja, ‘t was naar zijn mama dat hij aan ‘t kijken was ;p

Zindelijkheid bij kinderkes, ‘t is iets.

Van dat overdag zindelijk worden weet ik zelfs al bijna niet meer hoe het ging, bij Renee dan, bij mijn eigen nog veel minder. ‘k Weet wel nog dat ze rond haar 17-18 maanden een serieuze interesse begon te vertonen voor ’t potje, rond haar tweede verjaardag deden we haar enkel nog een pamper aan wanneer we buitenshuis gingen om na enkele weken onzen euro te laten vallen dat dit eigenlijk vrij belachelijk was, aangezien die pampers altijd droog bleven en ze dus haar pipi (en dergelijke) ophield tot wanneer we terug thuis waren of op een andere plaats waar een toilet was.

Nu, ik heb zo precies in mijn hoofd dat hoe meer tijd je laat tussen het overdag en ’s nachts proberen zindelijk worden, het moeilijker is om ’s nachts zindelijk te worden. Waar ik het haal weet ik niet, misschien ergens gelezen? Iemand een idee of dit kan kloppen?

Werk maken van het ’s nachts zindelijk worden rond haar 17-18 maanden was véél te vroeg, enerzijds door de leeftijd denk ik, anderzijds ook door het praktische, aangezien ze toen nog in haar babybedje sliep en ze er dus niet zelfstandig uitkon. Idem voor rond haar twee jaar, toen sliep ze ook nog in het babybedje en er waren toen teveel andere veranderingen (nieuw huis, nieuwe crèche, …). Enkele weken voor ze zou starten in ’t peuterklasje (toen was ze 2,5) was ik misschien ook nog van plan om er werk van te maken, maar toen zat ik met een dikke buik en zag ik het eerlijkgezegd niet zitten om slaap op te geven voor het verversen van haar bed ’s nachts. Toen werd het grote vakantie… ook misschien perfecte timing geweest, maar toen werd nummertje twee nog zo dikwijls wakker ’s nachts, moesten we dat gecombineerd hebben met dat zindelijkheidsgedoe, dan konden we beter niet meer in ons bed kruipen denk ik.

Maar nu, herfstvakantie! We zijn ermee begonnen. Vorige nacht de eerste nacht zonder pamper. Henri werd wakker rond één uur door een hoestbui, waardoor Renee ook half en half wakker geworden is en ze plots ook begon te roepen. Bed volledig nat (allez, ter hoogte van de poep natuurlijk), maar ‘k heb eens deftig gevoeld aan het hoeslaken (lekker!) en de pipi voelde al koud aan, dus ’t moet al wat langer geweest zijn dat ze effectief geplast had. Bed ververst (Vorige week nog een extra hoeslaken gekocht trouwens!) en deze morgen stond ze plots bovenaan de trap om 8u30, volledig droog. M.a.w. ze had het toch wel lang getrokken na het verversen van haar bedje, deze morgen wakker geworden om halfnegen en pipi gedaan op haar potje. ‘k Vond dat nog deftig zo, tijdens onze eerste poging maar één keer haar bed moeten verversen, ’t kon erger me dunkt.

Benieuwd naar de volgende nachten!

Wanneer je zowat het allerschattigste babyjongetje ter wereld uit je baarmoeder hebt geperst en wanneer enkele maanden later de seizoenen herfst en winter eraan komen, dan zou het toch wel totaal non-Trinny and Susannah zijn om zomaar het eerste beste mutsje op dat allerschattigst kopje te zetten zekerst?

Vorige week zaterdag was ik toevallig in wat kledingwinkels, eigenlijk op zoek naar een coole hoodie voor Renee, toen het me te binnen schoot dat ik eigenlijk feitelijk nog geen muts had voor de kleinsten. Aangezien ik niet onmiddellijk een hoodie vond die me volledig aanstond, de aandacht maar gevestigd op het zoeken naar dé geschikte muts. Bijna had ik er één gekocht, met bijpassende sjaal en bijpassende jas, aja, als we iets doen, doen we het direct goed niewoar. Uiteindelijk afgeleid geweest door een telefoon en met niks naar huis gekeerd.

Zaterdagavond in mijn luie zetel, zoals alle moderne moeders, dé muts ontdekt, alhier, besteld, centen overgeschreven en donderdag zat dé perfecte muts voor onze kleinsten oelewapper reeds in de brievenbus, prima service dus. Er zit 66,5 % (dus geen 67!) bamboe-viscose in wat het mutsje superzacht maakt.

Persoonlijk ben ik er volledig weg van, de papa vindt hem lijken op één of ander comic personage, allez! Volgens mij is hij gewoon jaloers…

En ja-a-ah! U ziet het goed, gewoonweg een bijpassend pakje, onnodig te zeggen dat het niet-aanschaffen van dit kruippakje een misdaad tegen de mensheid zou geweest zijn. Hier gedemonstreerd tijdens de ik-spring-uit-een-vliegmachine-houding.

En ‘t grappige was dat ze zelf niet wist dat ik haar haar zo gezet had, toen ze de foto’s op de pc bekeek, kreeg ze zo ontzettend de slappe lach dat ze naar ‘t toilet moest spurten.

Annava gaf me de award door die zijn toer aan ’t doen is « Vertel 10 dingen over jezelf wat een ander nog niet weet. » Alhoewel ik niet al te enthousiast gereageerd heb, zeg ik toch merci ;) En alhoewel ik nochtans besloten had om hier enkel kindergerelateerde nieuwtjes te posten, ga ik er mij toch eens mee bezighouden (kwestie van zwangere vrouwen niet te ontgoochelen, want dat is geen verstandige zet) en aangezien ik de moeder van mijn kinderen ben, is het toch wat kindjesstuff nietwaar. Of het volledig nieuw zal zijn voor u, no idea.

1. Ik ben 1 m 70 klein/groot. Valt dat tegen als eerste weet over mezelf nietwaar ;p Nee, een serieus puntje 1 dan maar. Ik zou eigenlijk al jaren als getrouwde vrouw door ’t leven kunnen dartelen, maar om een x-aantal redenen zie ik dat niet zitten, dus doen we hier maar lekker voort zoals we bezig zijn, in Grote Zonde. Oh en wie weet, misschien doen we wel eens een city tripke naar Las Vegas en komen we als getrouwd duo terug naar Belgenland, moeha.

2. Ik ben uiterst perfectionistisch ingesteld en voor wie er jaloers zou op zijn, Dit.Is.Geen.Zegen. Perfectionisme gaat namelijk nogal dikwijls gepaard met getwijfel, kortsluitingskes, uitstelgedrag en faalangst. Gelukkig heb ik een fantastisch lief die me op zulke momenten perfect kan counteren. Ik hoop dan ook dat ik het perfectionistisch gen niet heb doorgegeven aan mijn kinderen.

3. Op mijn 21^ste besloot er nog een tand uit mijn mond te vallen. Niet zomaar een tand, maar nog een melktand. Leutig. Na een bezoekje bij de tandarts werd plots (na al die tandvolle jaren) ontdekt dat ik eigenlijk twee tanden miste, namelijk mijn laterale snijtanden. Voor diegenen die niet zoveel afweten van tanden, dat zijn de tanden tussen uw snijtanden en uw hoektanden. Gelukkig had ik geen al te uitgesproken hoektanden waardoor vampierensmoel not my middle name was! Maar daar zat ik dus plots met een gat redelijk vooraan in mijn gebit en wat nog plezanter was aan gans de tandenzaak, er zat geen volwassen tand boven, dus werd er maar een beugel in mijn aantrekkelijke mond gezwierd, tot mijn 24^ste ongeveer, om alles op te schuiven en dergelijke. De hoektanden werden afgeslepen en nu loop ik al zowat vijf jaar met een redelijk normaal gebit rond. Ooh en ik had een beugel met witte blokjes (om minder op te vallen), dus gedurende de beugeljaren geen koffie, curry en saffraan voor mij, anders liep ik binnen de kortste keren met gele blokjes in mijn mond, smakelijk. Interessant weetje hé!

4. In een ver verleden -toen ik nog dé melktand had- studeerde ik twee jaar Psychologie (tweemaal het eerste jaar). En daar bleef het bij. Toen was het een internationale ramp (Wat? Geen universitair diploma?), nu vind ik het zo’n zonde dat ik er ooit een traan voor gelaten heb (en dan nog gezwegen van die slapeloze nachten). Gelukkig liet mijn fantastische lief  (ja, hier ga ik weer) me later nogal vlug inzien dat je ook best een leuk en interessant leven kan hebben zonder universitair diploma in je handen en dat de hoogste punten en resultaten behalen niet het enigste is wat telt in ’t leven.

5. Ooit, in het eerste secundair, gaf ik een boekbespreking. Niet zo ongewoon, ware het niet dat de lerares Nederlands (een specialiste in pedagogisch inzicht, not!) me hiervoor een symbolische 11 op 10 gaf. Geestig. Een 11 op 10 die me zowat zes jaar achtervolgd heeft, vooral door de klasgenoten dan. Spijtig dat ik toen dat fantastisch lief nog niet kende.

6. Jàren aan een stuk had ik in mijn hoofd dat mijn eerste dochter ooit Bo zou heten en dat ik mijn eerste zoon ooit Luca zou noemen (Jaja, ik ken het verschil tussen noemen en heten Ladies en Gentlemen!).

7. Ik heb een serieuze hekel aan racistische mensen (en aan nog redelijk wat soorten mensen, maar we gaan niet te ver uitwijden :p), inclusief zo van die mensen die een verhaal beginnen met de zin “Allez, tè nie da’k ne racist ben é, mor…”

8. Ik heb een zeer grote fobie voor te laat komen, tot zeer grote ergernis van het fantastisch lief want die heeft dan weer een fobie om ergens als eerste toe te komen of nog erger: te vroeg!

9. Ik heb zeer, zeer weinig geduld. Wanneer ik moet aanschuiven aan een kassa of in een file terechtkom, sta/zit je het liefst niet bij mij.

10. Namen, titels, diploma’s, woonplaatsen, … maken op mij geen enkele indruk. Heel wat mensen ontbreken in mijn ogen dan ook een gezonde dosis zelfrelativering of stellen zichzelf te weinig in vraag.

Voor wie nog graag 10 dingen kwijt wil over zichzelf: go for it!

Een vriendelijke blogleesster vroeg me mailsgewijs nog eens wat ik nu eindelijk vond van de Beco en deed er me zo aan herinneren dat ik er dus eigenlijk wel nog iets over wou schrijven. Velen onder jullie hebben de Beco ook in gebruik, dus vul gerust de voor- en nadelen aan.

Voordelen:

Ontzettend makkelijk om aan te doen. Toen ik hem voor ’t eerst uit de verpakking haalde (en te lui was om de bijgevoegde handleiding te lezen en de handige dvd te bekijken), kreeg ik er kop noch staart aan. Eens je het door hebt, is het gewoon poepiesimpel. Eigenlijk precies het systeem van een rugzak om aan te doen en wat kliksystemen dichtklikken.

Er is een zeer goede steun onderaan, dus waar de baby op steunt en die rond je onderrug spant, voor mensen met lage rugpijn bijvoorbeeld (waar ik mezelf bijreken), is dit wel een groot pluspunt.

De schouderbanden zijn zeer breed en zacht, je voelt niks, maar dan ook niks snijden (in tegenstelling tot bij de Babybjorn bijvoorbeeld).

Er zit ook een verkleinstukje/doekje in, dus in principe kan je er ook mini-mini baby’s in dragen. Zelf heb ik dit niet gebruikt, want de eerste weken/maanden gebruikte ik uitsluitend de Tricot Slen, dus ik kan niet zeggen of een boorling er ook goed in ligt (misschien heeft iemand anders dit wel al geprobeerd?).

Je kan hem heel makkelijk en klein opvouwen. Je kan hem gewoon meepakken in een grote sjakosj.

Zeer modieus vind ik persoonlijk, leuke prints.

Je kan hem gebruiken zowel op je buik als rug. Ik probeerde het voorlopig enkel nog maar op mijn buik.

Hij is niet te warm, je zweet je er niet te pletter in op warme dagen (je kindje ook niet trouwens), voldoende ventilatie dus.

Er zit een superhandig kapje bij (wat Katrien onlangs verloor, maar dus bij te bestellen is indien nodig), om je baby’s hoofdje te beschermen tegen wind, regen, zon, … 

Je kan er kindjes in dragen tot 25 kg. Renee heeft er -met haar 13 kg- nog niet ingezeten en dat zal waarschijnlijk ook niet gebeuren, want zij is geen draagkindje (nooit geweest trouwens).

Nadelen:

Hij is niet goedkoop. Maar dit is persoonlijk uiteraard. Je moet gewoon voor jezelf uitmaken hoeveel je hem zal gebruiken (en voor hoeveel kindjes), net zoals bij alles dus (een winterjas bijvoorbeeld :p). Het lijkt me slimmer -als je dan toch gaat dragen- om een deftig systeem te zoeken, bespaart jezelf en je baby klachten. Je kan hem na gebruik natuurlijk altijd nog doorgeven/doorverkopen.

Spijtig ook dat hij niet op meerdere plaatsen te verkrijgen is, alhoewel de bestelling en levering hier ontzettend vlot verlopen is.

Misschien nog een klein nadeel, het feit dat je de baby enkel kan dragen met zijn/haar gezicht naar je toe. Voor nieuwsgierige baby’s en ietwat oudere kindjes is dit misschien iets minder.

Samenvatting: een aanrader!

Wij zitten met een logé van ‘t weekend…

Geen tijd om eerst haar eigen jas uit te doen, hij zou en hij moest eerst zijn pyjama aanhebben…

Versleten na een drukke schoolweek, samen tv kijken…

Wie zou er ‘t eerst in slaap gevallen zijn…

‘k Heb zo’n vaag vermoeden dat we zullen weten wat gedaan van ‘t weekend…

Onze zoon werd deze morgen om kwart voor zes, 5 u 45 dus, wakker. Moest het niet al zo koud zijn, ‘k zou een decadent tuinfeest organiseren om dit te vieren. Met uitzondering van woensdagmorgen werd hij de laatste kweetniehoeveelmeer nachten wakker rond 04u03, 04u20, 5u16, enzovoort… Een mens zou er bijna moe beginnen door worden zeg. Kwart voor zes is dus een feest waard.

Maar ’t is niet alleen daarom dat moeder ongelooflijk fier is op hare onze kleinsten. Toen ik om 5u 47 in zijn kamer kwam, zijn tuutje vasthield en hem vroeg “Henri’tje, wil je soms je tuutje?”, antwoordde hij uiteraard nog niet met een “Ja allerliefste mama van de hele wereld, geef mijn tuutje maar.”, (niet dat ik denk dat dit nog lang zal duren!), maar hij strekte zijn rechterarmpje uit, nam met zijn rechterhandje het tuutje uit mijn hand en stak het zelf in zijn mond, draaide zich op zijn linkerzij en sliep verder, alsof het de normaalste zaak van de wereld was van een tuutje over te nemen en in zijn mondje te mikken! Allez, vijf maanden astemblieft! ‘k Ben fier op mijn onze zoon zo.

En dan tweede fiermoment van de dag! De dochter die hier vanavond efkes een staal geeft van hoe je voorwaartse koprollen moet uitvoeren en met zo’n air van “Wat? Ik doe dit toch al jaren!?”. ‘k Weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat flink zo op drie jaar kunnen koprollen!