We doen nog efkes van lachen met…, zo op een kwartiertje:

Renee, ruim eens je puzzels op aub.
Met feeeeeeeeeel plesier mamakeuh!

Weekend! Enjoy!

Al zo’n goeie twee weken, valt er u iets op aan deze random zinnetjes uitgesproken door ons miss?

Ik ga wel puzzelen ze.

Jij mag wel niet in mijn boek lezen ze.

Wanneer ik een nieuw en vooral efficiënt beloningsmiddel (lees: chantagemiddel) gevonden heb, dan werkt dit jammergenoeg niet voor eeuwig, af en toe moet ik eens verandering brengen in het tweede deel van de zin: “Als je…, dan…”.

Sedert deze namiddag: “Als je…, dan krijg je roze nagels van mama!”.

Lap, na één keer zeggen, was ‘t al van dat, ‘t is wat die flinke kinders, voor je het goed en wel beseft zit je van die mini-nageltjes te lakken… in ‘t roze dan nog wel!

‘t Resultaat:

Fier gelijk een coole maar kan zijn zeker?

En toen zat ze plots met haar rechterduim tegen haar linkerduim, ondanks de waarschuwingen van moeder, groot drama, uiteraard.

Dus lakte ik deze namiddag elf vingers… in ‘t roze…

Ik en mijn dochter, mijn dochter en ik, wij beginnen zo van die zeer smakelijke conversaties te voeren. Zoals gisterenavond, zij in bed, ik mij aan ‘t klaarmaken voor een portie Sinterklaasverhaaltjes voor het slapengaan:

Mamakeuh… B. is wel mijn beste vriend hé!

Ja, dat is waar en hij is ook al lang jouw vriend hé? (nvdr: van in de peuterklas dus, ‘t kind is nog maar drie natuurlijk)

Jaaah… * glunder *

En waarom is hij eigenlijk jouw beste vriend? (moeder curieus)

Omdat hij altijd zegt: “Renee, ik vind jou cool!”. * glunder *

En zegt B. dat ook nog tegen andere kindjes in de klas…? (moeder altijd alert)

* verontwaardigd * Nee toch! De andere kindjes zijn toch niet cool!?!

Voilà se, ‘t is in de sjakosj.

Dé frustratie blijft.

Vandaag was hij de ganse dag thuis en ik kan u niet vertellen hoeveel pogingen hij ondernomen heeft. Of ik het hem nu 100 keer of 1000 keer zeg, dat hij er niet moet mee inzitten, dat ik er niet wakker door lig, dat hij niet zal uitgestoten worden in de crèche omdat hij het nog niet kan, … niet willen luisteren, niet hé.

Gelukkig kan hij er nu precies wel af en toe al eens mee lachen, zo na de zoveelste mislukte poging.

Misschien moet ik wel eens beginnen uitkijken naar knielappen of iets dergelijks, ‘k peis dat er al eelt op staat ondertussen.

Piekenieken in de glooooojiaaaaaa!

Piekenieken in de glooooojiaaaaaa!

Piekenieken in de glooooo-ji-aaaaaa!

Hiep hiep hiep…PIE-KE-NIEK!!!

En toen rolde ze bijna uit de zetel van ‘t lachen, haar zoveelste zelfgemaakte lied, moeha

P.S.: Voor wie niet van de streek is: piekenieken zijn dus nicnacskes.

Gisteren trok ik op Sinterklaascadeautjesjacht. ’t Voordeel van quasi geen speelgoed te kopen tijdens ’t jaar door, is dat de Sint hier wel eens zeer deftig mag nadenken wat hij voor onze lieve kindertjes zal brengen. Mààr, volgend jaar, zal ik die jacht verplaatsen naar de maand oktober, volk, maar volk! Niet te doen. En zoveel koppels met boel. Gewoon in een volle winkel efkes staan ruziën over het aan te kopen speelgoed, over wàt precies, over de prijs,… Allez, Sinterklaas moet toch leuk en ontspannend zijn, voor alle partijen? Dat er misschien wel eens moet overlegd worden over wat er nu precies zal aangekocht worden en voor hoeveel, volledig verstaanbaar, maar misschien is dat wel eens iets om op voorhand te doen en niet zo midden Dreamland? En dan ouders op stap met wat oudere kinderen: “Goaj nu eindelijk beslissen wa daj wilt?! ‘k Goe ier nie hjièl nachternoene lwoppn wèh!”.

Daarna nog vlug even naar ’t Shoppingcenter en wie kwam ik daar tegen? The Man himself! Renee noemt hem trouwens sedert deze week: “De fiese oude man!”. Hmmm… Soms zou ik wel eens een vlieg willen zijn om te horen en zien wat er daar allemaal op die speelplaats verteld wordt. Alhoewel… eigenlijk niet.

Nu, ’t leek mij wel logisch dat -aangezien hij toch in de buurt was- er misschien wel een kansje bestond dat hij ’s nachts wel al eens een mini-voorronde zou doen. En jawel! Een schoen laars werd geplaatst, twee suikerklontjes voor ’t paard en een beker water voor de Piet. Nog geen bier uiteraard, we zijn natuurlijk nog geen zes december hé! En… een tuut! Deze morgen: Piet de beker uitgedronken, ’t paard anderhalf klontje suiker verorberd en Sint… de tuut toch wel meegenomen zeker! Chance voor de fiese oude man, was hij wel zo verstandig geweest om een klein cadeautje achter te laten, kwestie dat hij de andere tuutjes ook nog meekrijgt binnenkort…

En de kleinsten mocht vandaag voor ’t eerst op verticale wijze zijn eten verorberen. Tot vandaag zat hij nog in zijn relax voor groenten en fruit, maar sedert een paar weken, had hij namelijk de elegante gewoonte opgenomen om zich telkens dubbel te plooien, echt letterlijk, met zijn neus tot op zijn scheenbenen, en neen, hij heeft niet zo’n lange neus, maar hij lag dus gewoon in twee geplooid in zijn relax, ambetant om zo te eten dus. Dus werd hij in het Ikea-kinderstoeltje geplaatst, de zus leek er eerst niet te happy over, want in haar hoofd is het duidelijk nog hààr stoel enzovoort… Het verkleiningskussentje heb ik trouwens nog altijd niet teruggevonden, ‘k kan me zelfs niet meer herinneren dat ik het vorig jaar ingepakt en mee verhuisd heb, misschien was het gewoon kapot, geen idee voorlopig. Dus behelpen we ons momenteel met wat opgerolde handdoeken. Ondanks het feit dat hij nog niet zelfstandig kan zitten, zat hij toch wel deftig recht en at hij zijn portie groenten/patatten/vlees in even snel tempo op: welgeteld zeven minuten.

Oh, en ’t haar lag ook goed vandaag.

Lap.

Net nu onze kleinsten nogal zeer duidelijk te kennen geeft dat zijn park op momenten te klein is voor zijn verder uitbreidende leefwereldje, blijkt er ’t één en ’t ander mis te zijn met de alom bekende puzzeltegels. Wat nu gedaan?

De vloerbekleding in onze living bestaat uit van die oude, koude, harde, stenen tegels, hem dus hierop laten rondhossen is niet echt een optie, tenzij we ook met de zoon een abonnement op Spoed willen nemen natuurlijk.

Iemand suggesties, tips? M.a.w. op wat rolt/kruipt uw baby?

Lieve Kleine Man van me,

Moeder hier begrijpt je frustratie, ’t is daar niet van.

Je knieën -of nieken zoals je Grote Zus ze nog altijd durft noemen- ontdekken en tegelijkertijd beseffen dat je met die dingen misschien iets zou kunnen doen, maar het eigenlijk nog niet kunnen. Ik begrijp het volledig. Maar kleine vent van me, daarom moet je nog niet roepen, schreeuwen, tieren en met je hoofd tegen de spijlen van je park boenken, nope, Doe Dat Niet! Er zitten zoiets als hersenen in je hoofd en je moeder hier (en je vader ook, believe me!) zou wel willen dat die hersenen toch nog ettelijke jaren op hun plaats blijven zitten. Dus je voorhoofd voorzien van een streepjescode, ’t is niet nodig.

Een tip, van moeder tot zoon, lieve schat, misschien kan je al je ik-wil-maar-kan-nog-niet-kruipen-frustratie gebruiken om te zitten? Zou dat geen goed idee zijn? Doen klein sprotje, doen! Willen kruipen op een goeie zes maanden, ‘t is belachelijk vroeg!

Moeder hier wil namelijk nog héél lang een kleine baby in huis en kleine baby’s kruipen niet bolleke, zitten kan ik toestaan, iets anders nog niet.

Zes maanden al.

Hij vliegt. De tijd.

Zwaar aanhanger van het Dadaïsme. De ganse dag door: Dadadadaaaaa!

Altijd content, vooral wanneer zijn grote heldin in de buurt is.