Lieve Kleine Man van me,
Moeder hier begrijpt je frustratie, ’t is daar niet van.
Je knieën -of nieken zoals je Grote Zus ze nog altijd durft noemen- ontdekken en tegelijkertijd beseffen dat je met die dingen misschien iets zou kunnen doen, maar het eigenlijk nog niet kunnen. Ik begrijp het volledig. Maar kleine vent van me, daarom moet je nog niet roepen, schreeuwen, tieren en met je hoofd tegen de spijlen van je park boenken, nope, Doe Dat Niet! Er zitten zoiets als hersenen in je hoofd en je moeder hier (en je vader ook, believe me!) zou wel willen dat die hersenen toch nog ettelijke jaren op hun plaats blijven zitten. Dus je voorhoofd voorzien van een streepjescode, ’t is niet nodig.
Een tip, van moeder tot zoon, lieve schat, misschien kan je al je ik-wil-maar-kan-nog-niet-kruipen-frustratie gebruiken om te zitten? Zou dat geen goed idee zijn? Doen klein sprotje, doen! Willen kruipen op een goeie zes maanden, ‘t is belachelijk vroeg!
Moeder hier wil namelijk nog héél lang een kleine baby in huis en kleine baby’s kruipen niet bolleke, zitten kan ik toestaan, iets anders nog niet.
Grappig, ik heb met Joost dezelfde frustratie meegemaakt, en die kroop de dag dat ie zes maanden werd. en dat voelde toen ook belachelijk vroeg
Wat mooi geschreven!
Vastplakken op zijn poep…
@Saartje: amai, da’s wel héél vroeg vind ik
@Isabel: allé, da’s toch leuk ne kruiper … ik ben weer veel te ongeduldig, maar de Daemskes doen ‘t op hun gemak
Hoh, ik kijk daar eigenlijk niet zo naar uit naar de kruipfase. ‘k Vond dat nogal een zeer frustrerende periode (bij Renee was die gelukkig heel kort, kroop laat en stapte vroeg), zowel bij ouders als kind. Baby’s die liggen, rollen en peuters die stappen, kan ik allemaal goed aan, maar zo dat gekruip, brrr… Constant stress dat ze ergens met hun hoofd tegenkwakken of ergens onder geraken of dingen in hun mond steken enzo…
Jona zat op handen en knieën te wippen met 5 maand en kroop toen dus ook met 6 maand. belachelijk vroeg, wat je zegt en vooral reuze-onhandig om op die leeftijd te proberen duidelijk maken waar ze wél of niet aan mogen zitten.
Zitten is op dit moment vééééél practischer.
Ah onze Lukas is ook zo gefrustreerd de laatste dagen. Aan kruipen denkt hij -gelukkig- nog niet, tis al erg genoeg dat zijn tandloos glimlachje nu al veroverd is door 2 tandjes, maar hij wil wel zitten. En dat lukt nog niet.
Ja seg, waar gaat dat naartoe. Baby’s die willen kruipen… Tssss, seffens willen ze nog gaan lopen ook! Neen, ik ben het helemaal met je eens: zitten kan nog net, maar kruipen (of lopen -zoals hier-), dat gaan we toch echt niet toestaan
Dit stukje is eveneens perfect toepasbaar op mijn jongste dochter! Frustratie alom omdat vooruit kruipen maar niet wil lukken, achteruit lukt al lang maar dat is nu toevallig niet de richting die onze jonge dame uit wil
Zo herkenbaar, en die frustratie zal niet snel overgaan. Want als meneer dan zal kunnen kruipen, dan wil hij gaan stappen, en dan lukt dat ook niet meteen, … Mijn jongste is bijna twee en heeft al bijna anderhalf jaar frustratiebuilen op zijn voorhoofd
Ik heb soms al de indruk dat Jools het ook wil (en ze is net vier maand)
Zitten lukt nog niet helemaal, maar liggen is totally out. Ze wil zitten en zelfs rechtstaan….zeer vervelend door de frustratie golven die dit met zich meebrengen natuurlijk