… én tijd én energie én goesting, indien gevonden, dan zou ik nog ’t één en ’t ander (al dan niet zinnigs) kunnen zeggen over:
- De groentenpapmomenten bij mijn zoon, die sinds dit weekend zeer vlotjes verlopen. Uiterst zalig om een baby in huis te hebben die precies zin heeft in zijn pap, tenzij dat zwaaien met zijn armpjes, stampen met zijn voetjes en gapen met zijn mondje iets anders wil zeggen.
- Diezelfde zoon die de schelheid van zijn stem (en ons hoorvermogen) aan ’t uittesten is de laatste weken.
- Onze zeer flinke dochter de laatste tijd, die trouwens onlangs ontdekt heeft dat er ook zoiets als meisjes in haar klas zitten en niet alleen jongens.
- Diezelfde dochter die op de ladder van humorhebben nog een trapje omhoog gevlogen is, ’t kind is zo ontzettend grappig en ze weet het natuurlijk ondertussen zelf ook al, met als gevolg dat we bijna geen enkele maaltijd meer beleven zonder de slappe lach bij moeder en vader, tot grote hilariteit van de comédienne zelf uiteraard.
- ’t Feit dat moeder zich wou aansluiten bij ’t Oudercomité (op school, duuuh) en ze van alle kanten te horen kreeg dat dit toch niet zou lukken, want “select clubje”, “ge raakt daar niet binnen”, “tzijn toch altijd dezelfde”, moeder hield haar koppig Westvlaams been stijf en is nu toch wel binnengeraakt zeker, komt dat tegen. Binnenkort de eerste vergadering (’t vriendje raadt me aan om niet te fel te starten, “Allez, als ge van plan zijt om er een tijdje in te blijven hé…”, tsss!).
- Mijn loopschoenen, die ongelooflijk uitdagend staan te lachen naar mij, de snoodaards, maar ze worden genegeerd, voorlopig althans.
- Die woensdagmiddag, Aan.De.Schoolpoort, toen die ene mama mij vroeg wanneer (en niet “als” hé!) ik zou beginnen met initiatie hockeylessen voor Renee. What the…? ‘k Was moe die dag (allez?) en ‘k ben maar gewoon in de lach geschoten en geantwoord dat ik ze dit jaar gewoon wat ga laten lopen in onzen hof. Hockey…ow my…
- Die kogel die door kerk moest vliegen, jobsgewijs dan. En kogels zijn niet echt mijn ding en kerken al helemaal niet, dus werden het weken maanden van lijstjes aanleggen met pro’s en con’s en gesprekken en berekeningen en conclusies en nog maar wat lijstjes en wat traantjes en wat gezucht en wat geklaag en ook heel heel heel veel blijdschap en vreugde en spanning om uiteindelijk een waanzinnig fantastische beslissing te kunnen en mogen nemen. De juridische wereld wordt binnenkort geruild voor de medische. En mijn toekomstige nieuwe baas, dat is potjandorie een lekkere brokke.
- De Beco, die maar niet genoeg kan bejubeld worden.
- De dochter (sinds kort zwaar geobsedeerd door de dagen), die op een donderdagavond, in de auto op weg van school naar huis, me vroeg wanneer het nu eigenlijk bliksemdag is. nvdr: we waren reeds een tijdje thuis tegen dat moeder haren euro viel (vermoeidheid en al…).
- Het stuk grond dat we leuk vonden tot we de prijs hoorden en we besloten van dat stukje grond maar gewoon een stukje grond te laten wezen… voor een ander.
- Over die zaterdag dat ik kilooooo’s was deed, alles uithaalde om op het droogrek te hangen en een hemd opmerkte met artistieke roze strepen op. ’t Was van niemand. Uiteraard. Tot er op het gele nieuwe truitje van onze driejarige op de mouwen ter hoogte van de polsen ook vlekken in datzelfde roze werden bespeurd. Met een grootste fierheid ging ze de roze stift uit de kast halen waarmee ze het kunstwerk gefabriceerd had.
- Of die keer dat moeder een puzzel maakte (jaja) van 1000 stukjes, schonen puzzel, daar niet van, met allerlei Belgische streekbieren op (jaja), 999 stukjes perfect gelegd, spijtig van dat ene stukje dat onvindbaar is… diezelfde driejarige nog maar eens aanspreken me dunkt.
- 3 september 2009, de dag dat Lene geboren werd, de zeer mooie en schattig baby van mijn kookmaatje K. en haar vriendje P.
- De drie blonde deernes in de crèche die onze zoon zodanig vertroetelen dat hij volgens mij geen seconde zijn brunette mama mist.
- Kooklessen. Kooklessen die ik opnieuw (verder) wil volgen. Maar waar en wanneer? ’t Moet nog uitgeplozen worden.
- A., de verantwoordelijke van de crèche, die op 20 september zou bevallen, allez, en we zijn al de 29ste, tsss, zo de mensen in spanning houden!
- De juf, die zowel bij het schoolgaand kind als de ouders in de smaak valt, ze is ontzettend lief én communicatief, wat wil een mens nog meer.
- De dames van de naschoolse opvang die Renee altijd spontaan gaat knuffelen wanneer ze de opvang verlaat, ’t moet zijn dat die mevrouwen het goed doen.
- Onze bijna 5-maander die langs alle kanten rolt en rolt en rolt en overal vast komt te zitten met één of ander ledemaat. Zijn vuistje dat hij sinds zijn geboorte blijft verbergen in zijn mond. Grappig zicht. Spijtig dat zijn mondje precies wat trager groeit dan zijn vuistje. Enkele keren wat bijna-smurf-momenten beleefd dus. En kokhalsen dat hij kan (iets voor op de CV!).
- …
Over al die dingen ja, maar ‘k heb geen tijd, energie en goesting, dus zal u het voorlopig met bovenstaand lijstje moeten doen.
De tuutjes zijn trouwens ontzettend grappig, op dit moment heeft hij die doorzichtige in en het is precies of hij zo een héél grote snor heeft.
Ik denk dat het ons 
Blablabla