Onze eerstgeborene zit sedert 2 maart -haar eerste schooldag- met twee serieuze Obsessies. Obsessies met een grote O. (En sinds kort is er trouwens nog een derde bijgekomen.) Twee zaken waar er sinds 2 maart toch dagelijks een aantal keer over gesproken wordt, dezelfde vragen, dezelfde antwoorden, dezelfde conclusies.
Ten eerste: haar verjaardag! ’t Was nl. zo, dat de kindjes in de peuterklas op hun verjaardag op de Feeststoel mochten zitten. Hoh, en ze wou dat zozozozozozo graag, op die Feeststoel zitten! Maar ocharme, ons schaap, ze is gefabriceerd ergens in de maand november en kwam eruit gekropen in de maand augustus, net in één van die twee maanden tijdens de grote vakantie, hoeveel pech kan een kind hebben? Op de voorlaatste schooldag mochten alle kindjes die verjaren tijdens de grote vakantie eventjes op de Feeststoel zitten, maar dat was natuurlijk niet hetzelfde als een volledige dag het centrum van de belangstelling zijn en als er nu iets is waar Renee fan van is…
Dus werd er hier nogal vlug beloofd dat we op haar verjaardag haar eetstoel (haar Grote Zussenstoel) fantastisch zouden versieren. Duizend keer heeft ze sedert de maand maart gevraagd wanneer het nu eeeeeeindelijk haar verjaardag zou zijn. We gaven haar telkens het antwoord dat het in de grote vakantie was. Maar toen was het plots grote vakantie en op de eerste dag van de vakantie werd ze wakker met een: “Miiiijjjjnnnn fejaajdag!”. Dan maar proberen duidelijk maken dat de grote vakantie heeeeeel lang duurt en heeeeel veel dagen heeft en dat er twee maanden zijn, juli en augustus en dat zij verjaart in augustus, maar ’t woord augustus kwam precies telkens verkeerd binnen in haar hersenmassa en ze begreep dat altijd maar als Titus. Miserie dat er daar al over geweest is, u kan het zich niet voorstellen.
Tweede obsessie: een fiets! Sedert die eerste schooldag zag ze uiteraard (kleine) kindjes op fietsjes, zo van die echte natuurlijk, geen loopfietsjes of driewielers. Zagen maar zagen en vragen en eisen en nog eens zagen en eisen en klagen en wijzen naar fietsen onderweg, niet te doen! Dus, de twee obsessies worden volgende week gecombineerd. Ze krijgt een fiets voor haar verjaardag! En eigenlijk zou ze ook wel een step willen en ook inline-skates, jongens toch…
Met het kopen van die fiets, verdwijnt natuurlijk ook ons chantagemiddel dat we nu al maanden gebruiken: “Als je dit of dat niet doet, krijg je wel geen grote fiets hé…” dzju… :p Enkele weken terug begon de kracht van het chantagemiddel wat af te zwakken, dus ben ik ze maar wat warm gaan maken, samen naar den Decathlon en een helm gekocht (welk soort helm, leest u subiet), veiligheid boven alles nietwaar! Uit nieuwsgierigheid zette ik ze toch al eens op dat fietsje dat we in gedachten hadden, kwestie van te zien of het wel te doen zou zijn voor haar, anders zou het misschien wel kunnen uitdraaien op een zeer groot drama vrees ik… en lap, ik zet ze erop (uiteraard met twee zijwieltjes aan) en madame was weg, den Decathlon doorgecrosst. En bloeden dat haar hartje deed dat ze de fiets nog niet mocht meenemen, wrede ouders zijn wij.
Haar derde obsessie sinds kort (waar moeders tenen van krullen en dikken darm door tilt slaat): alles wat met… prinsessen te maken heeft! Maar echt! Pinsessen! Con-ti-nu. Van zodra ze iets ziet in ’t roze of iets met een meisje met lang haar: “Kiiiijjjjjkkkkk mamakeuh! ’t Is fan de pinsessen!!!”.
‘t Kind heeft dus al een roze helm (ow maai hot) en ze krijgt dus een roze fiets (ow maai dubbele hot). ’t Is wel niet echt een fiets van de Prinsessen, maar van één of andere kat, maar allez, hij is roze en er staan wat tekeningskes op, in haar ogen is het dus een echte prinsessenfiets. Vandaag ook naar de Fun getrokken en Pinsessenmateriaal gekocht om van haar eetstoel een echte Feeststoel te maken. En dan nog materiaal om een roze kroon te maken, voor ons stoere, felle dochter, de pinses.
Blablabla