Oorlog. Wij voeren hedentendage oorlog met ons kind. Met ons oudste welteverstaan. Onze jongsten doet nl. nog niks anders dan eten, slapen, boeren, scheten laten, kaka, pipi,… aja en wenen, maar voor zo’n dingen kunt ge moeilijk oorlog beginnen voeren natuurlijk. Maar de oudste, o la la.
Dat ze een temperament heeft van hier tot in Zuid-Afrika en terug wisten we al langer, maar de laatste tijd is het er echt wel over. Niet alleen maar meer koppig zijn, tegendraads doen, tegenspreken (serieus, hoe mondig kan een kind van bijna 3 jaar zijn??), op al-les “neen” antwoorden, géén maar géén geduld hebben, zich het centrum van de wereld voelen, geen dingen vragen maar dingen eisen, roepen, schreeuwen, maar nu ook sinds kort hysterisch doen. Puur onversneden hysterisch doen. OM ZOT VAN TE WORDEN!
Vorig weekend (om één van de zovele voorbeelden te geven), ging ze met papa o.a. naar de bakker, al goed en wel, zolang ze op zwier kan gaan, is ze content. Thuisgekomen besloot de papa om zelf de gekochte taartjes in de koelkast te zeggen. Aja, de mens is 30 jaar, hij mag dat van mij. Maar hallelujah, dat was pas ferm tegen ’t gedacht van ons miss. Hysterie in ’t kwadraat. Ze had een kort rokje aan en besloot zich maar op de koude, vuile (ja sorry) stenen vloer in de garage te zetten en ze heeft geschreeuwd… Een Uur Aan Een Stuk. Continu. Haar haar was kletsnat en plakte tegen haar hoofd. Haar hoofd was knal knal rood. Speeksel langs alle kanten, net geen schuim op haar mond. Uitpuilende ogen. Vol-le-dig bezweet. Gewoonweg niet te kalmeren. En ze heeft geschreeuwd, een vol uur aan een stuk. En toen werd ze moe, was ze compleet uitgeput en had ze geen stem meer en toen is ze ermee gestopt, na een vol uur hysterisch krijsen. En toen mochten we plots wel weer in de garage, mochten we haar plots wel weer aankijken en mochten we plots wel weer tegen haar babbelen. Nog een half uur zitten snikken op mijn schoot en voilà ’t dramamoment was weer gepasseerd, alsof er niks gebeurd was. Een kwartier (zéér ruim geschat) spelen en hopla… volgende episode. Vermoeiend, niet te doen.
Is het nog een reactie op de komst van kleine broer? Vindt ze haren draai nog niet in de vakantie? Verveelt ze zich?* Is het de leeftijd? Is het een fase? No idea. ‘k Hoop gewoon uit de grond van mijn hart dat het geen aangeboren karaktereigenschap zal zijn, want hysterisch gedoe in mijn huis? No way, ‘k kan tegen veel (vind ik van mijn eigen :p), maar dat écht niet. Gelukkig is ze tijdens de niet-tegendraadse momenten wel het meeste fantastische klein spook dat er is, maar soms hé, zo heel erg soms… 
* Het is niet simpel om ze een volledige dag te entertainen, binnenshuis dan, wanneer ze op stap kan gaan, maakt niet uit naar waar, geen enkel probleem, maar haar thuis voldoende prikkelen is echt een heel moeilijke opgave. Elke activiteit (lezen, puzzelen, schilderen, knutselen, torens bouwen, koken in haar keukentje, liedjes zingen en beluisteren, dansen, …) boeit haar ongeveer een kwartier, daarna heeft ze het gezien en begint ze te zeuren, te klagen en escaleert het. En ze voor tv zetten weiger ik te doen.
Ik denk niet dat zoiets aangeboren is. De duur van de hysterie kan misschien wel iets zeggen over het karaktertje
. Combinatie van de vakantie, kleine broer, de leeftijd… ???
Het vraagt enorm veel geduld, maar ook deze fase gaat snel voorbij, heb ik hier gemerkt.
Ik hoop zo hard voor jullie dat het maar een fase is, en dan bij voorkeur eentje van korte duur. En ik hoop misschien nog veel harder dat die van ons besluit om die fase over te slaan. En zo niet, dan kom ik hier binnen eeen half jaartje nog effe lezen, alleen maar om mezelf te overtuigen dat het overal hetzelfde is.
Waarvoor bij voorbaat dank!
hier ook zo een trees die liefst van al een ganse dag op zwier gaat… dus ik snap zeeerrrr goed wat je bedoelt
en ook dat geroep en gebrul is zeeerrr herkenbaar…
vandaag heeft isla 30 min in de auto naar haar tutje geroepen, niet te doen…
tot ik zei dat ze allemaal in de vuilbak zouden vliegen als ze niet onmiddellijk zou stoppen (want ze wou gerust op de parking blijven, ze fakte zelfs dat ze moest plassen zodat ik haar tutje kon zoeken in de auto….),
toen ik op een moment zei: nu vliegt er al 1 tutje in de vuilbak ging het plots over…
‘t is niet altijd makkelijk om iets te vinden dat werkt zonder dat je hoofdpijn hebt he
succes met de (o wat hoop ik het ook) fase!!!
Ik denk ook aan een combinatie van leeftijd/vakantie/broer. En zoals eerder gezegd uit die fase zich bij elk kind iets anders (lees : al dan niet heviger). De laatste tijd is Amélie ook veel ‘moeilijker’ dan anders, en ook hier gok ik op verveling/leeftijd. Het is inderdaad niet gemakkelijk om ze een hele dag te entertainen he. Maar ik geef toe dat ze hier toch af en toe (!) eens een DVD mag kijken. Van enige hysterie zijn wij hier gelukkig tot nu toe gespaard gebleven. Succes met je spook!
Hier doen ze vooral ambetant als ze zich vervelen. Misschien kan je een vriendinnetje van school/nichtje/buurmeisje laten komen spelen? Dat helpt hier altijd. En een winkeltje op de stoep
? Ik ben er zeker van dat Renée elke passant een paar cakejes zou kunnen aansmeren!
Maandag mocht ze naar een verjaardagsfeestje van een klasgenootje (allez, feestje is een groot woord, aangezien ze de enigste genodigde was) en uiterààrd was ze daar superflink en was de mama in kwestie vol superlatieven over ons miss. Volgende week kijk ik eens om de buurmeisjes uit te nodigen. Een winkeltje op de stoep zou een ideale activiteit zijn voor haar (met de nodige show erbij van harentwege), jammergenoeg wonen we in een doodlopend straatje met slechts drie huizen).
Ai… ik zie net dat ik Renee met een accent op de e geschreven heb. Verbeter dat maar in mijn comment… niks zo ergerlijk als de naam van je kind die verkeerd geschreven is!
Geen paniek, we beginnen er al aan te wennen en (vooral moeder) niet meer over te flippen :p ‘k Ben dat trouwens gewoon met zelf een voornaam waar iedereen automatisch een -LE aankleeft en een familienaam waar een Y bijgefloept wordt
Hmmm, mijn oudste is een goed anderhalf jaar ouder en heeft net zoals die van jou een temperament, een doortastendheid, een koppigheid en een verbale mondigheid van hier tot in Amerika -en ja, ook weer terug-. Ze heeft bij tijd en wijlen ook die fameuze “tantrum” momenten gehad (meestal op stressmomenten voor het kind zelf… lees .. veel veranderingen op een hoop) en wat bij ons het beste werkte was ze volledig negeren.
Niet makkelijk als ze een uur en meer continue hun best zitten doen… maar toch we gaven haar altijd het advies “met van die hysterische kindjes wil ik niet spelen zenne”, draaiden ons om en gingen rustig en kalm door met wat we deden en deden vooral alsof ze lucht was. ‘t Was snel over. Helaas voor ons -misschien wel niet voor jou- het is zo af en toe teruggekeerd maar per keer dat ze het nog eens als tactiek uit de kast haalde, viel haar frank nog sneller dat ze enkel zichzelf ermee saboteerde et voilà.. direct gedaan ermee.
Bij ons huilt Merel heel snel, voor alles en nog wat… Als dat dan is omdat ze voor de zoveelste keer op haar smikel is gegaan kan ik daar inkomen, als dat dan is omdat ze een stuk uit de tweede boterham heeft gebeten en dan plots opmerkt dat de eerste boterham eigenlijk nog niet op was kan ik daar zelfs ook nog inkomen (ja, je moet ze een beetje kennen…) maar als ik vind dat ze geen geldige reden heeft voor een huilbui verwijs ik haar door naar de gang. Ik zeg dan heel rustig: “zo, je mag hier een beetje huilen en als je weer vrolijk bent mag je terug komen”. En dat werkt! Na hooguit een paar minuutjes gaat de deur open en verschijnt er een vrolijke Merel, alsof de huilbui er nooit geweest is, ik zeg dan dat ik het heel leuk vind dat ze nu weer vrolijk is en kom er verder niet meer op terug.
Wat die verveling betreft: het is precies eigen aan meisjes van bijna 3 dat ze het liefst de hele dag op zwier willen en zich thuis niet goed kunnen bezighouden, je mag jouw meisje hier altijd komen afzetten voor een dagje, dan heb jij even een time-out en zijn er alvast twee kleuters minder die zich vervelen 
En nog meer zelfs, als Merel nu een huilbui heeft waar ze niet uitgeraakt zegt ze soms uit zichzelf al huilend “ik ga een beetje in gang staan en als ik vrolijk ben kom ik terug mama”. Het is dus een methode geworden die ze ook zelf gebruikt om zichzelf te kalmeren.
Enfin, gewoon een vertelselke over hoe het er hier aan toe gaat en wat werkt voor onze kleine madam hé.
Verder ben ik er wel van overtuigd dat die kleine broer heel veel indruk op haar maakt en ik vind het niet vreemd dat dat met enige vertraging is… ‘t nieuw is er een beetje af en ze begint vast en zeker te beseffen dat hij blijft
heel herkenbaar, onze meid van 3.5 gaat ook heel graag op stap. Zolang ze veel aandacht krijgt (betekent dus concreet ook vaak dat mama’s niet te veel met elkaar moeten praten en haar negeren) gaat alles goed. Alhoewel dat het begint te beteren en ze zich ook wel een eventjes alleen kan bezighouden. Ook hier mag ze soms toch even voor de TV zitten maar nooit te lang en ook niet te vaak. Ik heb de indruk dat dit toch ook beetje een rustmoment is voor haar. Nu vraagt ze soms zelf al om toch maar terug de TV uit te doen want dat ze weer verder gaat spelen (soms is ze ook nog wel verontwaardigd als ik beslis dat het welletjes geweest is met TV-kijken maar dat gaat snel over, ze weet inmiddels wel dat ik op die beslissing dan niet terugkom en als ze boos blijft, ik ook niets anders met haar wil doen).
De aanvallen van woede/hysterie zijn er bij ons ook geweest maar zijn gelukkig achter de rug. Ook hier hielp het systeem van negeren het best. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat ze kwaad mocht zijn maar dat ze niets kapot mocht maken of iemand pijn doen. Ze ‘mocht’ dan in de hoek (of als het te erg werd in de gang) uithuilen (in eerste instantie brullen) en als het over was terugkomen. Ik hou hout vast wanneer ik dit schrijf maar ‘t is echt al lang geleden dat we dat nog eens moeten doen hebben. Er is dus hoop
Het lijkt alsof je over Pauline praat, echt waar. Ze zijn ongeveer even oud en ze zijn ongeveer even lang grote zus, en ze hebben net evenzeer vakantie. En volgens mij zijn dat de 3 factoren die meespelen.
En ja, ik heb ze bijna opgegeven voor adoptie de laatste dagen
tis zeer vermoeiend…
Mss moeten we ze eens samenzetten :p Buiten huis weliswaar
Ik gok op een combinatie van leeftijd, de komst van kleine broer, zichzelf nog niet altijd goed kunnen bezighouden,… Op stap gaan (misschien vaak zonder kleine broer?) is dan natuurlijk de max: veel zien, veel beleven, veel aandacht,… Misschien helpt het om met haar een soort dagschema te maken zodat ze weet wat ze wanneer kan doen, wanneer ze de aandacht zal moeten delen en wanneer ze alle aandacht voor zichzelf zal krijgen? Misschien wisselt ze dan ook minder vaak van activiteit, want van activiteit veranderen staat nu natuurlijk gelijk met aandacht krijgen.
Ja, zo’n dagschema had ik dus ook al in mijn hoofd, voorbeeldjes zijn altijd welkom, ik maak er van ‘t weekend eens deftig werk van!
Hier is het overgegaan… (zo tegen drie jaar-en-half) als dat enige troost kan brengen? Het is nog steeds een emotioneel en opvliegend kind, maar hij heeft wel geleerd zijn emoties te controleren en beter in de hand te houden.
(Ik dacht dat ik gisteren al gereageerd had maar blijkbaar is er iets fout gelopen, soit)
Nora gaat ook liefst ganse dagen op stap (zoals de meeste kindjes blijkbaar… en net zoals de meeste ouders waarschijnlijk?
). Maar als we thuisblijven mogen we eigenlijk niet klagen: ze houdt zich vrij goed bezig, meestal, niet altijd en het wordt al moeilijker met kleine Marie erbij. En ook zij heeft haar driftbuien en kan ongelofelijk zeuren en zagen en klagen. Maar om eerlijk te zijn: bij Renee is het duidelijk een stukske erger precies. Ik voel met jullie mee 
Zoals hierboven al vaak aangehaald: combinatie van vakantie en kleine broer (vaak werkt dat inderdaad met vertraging) zal wel de trigger zijn. Maar dat de buien zo extreme proporties (in mijn ogen toch) aannemen, zal wel aan haar temperamentvol karakter liggen denk ik
Maar bekijk het positief: dat kan enkel een voorbode zijn voor een sterk, zelfbewust, assertief karakter 
Tamara, ik twijfel al geruime tijd niet meer aan de inhoud van je laatste zin
ojee, die van mij is nog maar anderhalf, maar als ik dat zo hoor mag ik nu nog blij zijn met zijn buien…
ze zeggen dat je het best gewoon negeert. gewoon beetje op zijn/haar kamer zetten of in de hoek. en laten doen…
maar da’s meestal niet zo gemakkelijk geloof ik. Ik ga nu al een beetje oefenen op zuchten en klagen…
Ik hou het op een fase (ik hoop het), maar excuseer, ik heb wel gelachen bij de beschrijving van de hysterische aanval, zo herkenbaar. Hier is het gelukkig (tijdelijk?) over. Succes ermee!
Vreemd, ik dacht ook al dat ik gereageerd had…
Ik dacht dat ik toen geschreven had dat Emma zo iets nog niet had gehad. Maar gisteren kon ik mijn tong wel afbijten. Want ze had ook een episode… Wel geen uur zoals Renee, maar wel met rondvliegend speeksel, stoom uit haar oren. En een sirene van hier tot in ‘t dorp (en we wonen ongeveer 5 km van ‘t dorp af). Maar gisteren had ze als excuus wel haar gemene val van in de voormiddag.
@ iedereen: bedankt voor de tips!!!
[...] is het (nog) niet zo erg als de bui(en) van dit Klein Konijn, maar soms hou ik mijn hart vast en zou het me niet verbazen als Marie ook zo een hevig, fel, maar [...]