Varia

Renee bij het zien van Rouslan op de Humo-cover: Kiiiiiijjjk mamaaaaa! Mijnheerrrrr is ook een weeuw hé mamakeuh!

Renee is jammergenoeg net enkele maandjes te jong om deze zomer te kunnen deelnemen aan één of ander extern kamp in de buurt, spijtig.

Renee is ook jammergenoeg net enkele maandjes te jong om volgend schooljaar aan een andere sport dan zwemmen te kunnen deelnemen, dus wordt het opnieuw alleen ploeteren in het water volgend jaar.

Henri kreeg vandaag -op zijn twee maanden- voor het eerst wat spuiten in zijn schattige billen om (hopelijk) beschermd te worden tegen Poliomyelitis, Difterie, Tetanus, Pertussis, Haemphilus Influenza B, Hepatitis B en Rotavirus. Neen, ik typ dit niet over uit het Gezondheidsboekje van Kind & Gezin, dit zit gewoon als standaardkennis in mijn hoofd, not!

Henri mocht ook op de weegschaal en verbaasde me met een mooie 5 kg en 40 gram (daarmee dat die pampertjes van 2 – 5 kg krap begonnen te zitten). Hij zou nu ook 57,5 cm lang zijn, maar dit nemen we met een marge, want zo gemeten worden in een houten bak, ’t is niet simpel.

Ondanks dat zijn gewicht voor mij een reuzengewicht lijkt, zit hij hiermee toch nog maar op de P25. Renee woog trouwens op exact dezelfde leeftijd 4 kg en 240 gram.

Henri is een grote fan van zoentjes in zijn nek en op zijn voetzolen.

Renee vindt haren draai wel als Grote Zus, zeker op dagen wanneer ze bedolven wordt onder supercoole Grote Zussen-cadeaus.

Het zwarte haar op Henri’s achterhoofd begint uit te dunnen, spijtig.

Vorig weekend -hou u vast- lakte ik Renees vingernagels… met roze nagellak, jaja… ikkeuh… (nvdr: er bestaat nog geen beeldmateriaal van, maar ‘t is nochtans echt waar)

De mama van Henri maakte op zijn 6 weken van haar hart een steen en deed wat de papa al een tijdje zat voor te stellen: Henri niet meer bij ons op de kamer ’s nachts, maar op zijn eigen kamer, Henri overdag tijdens zijn slaapmomenten niet meer in de living, maar op zijn eigen kamer, met als gevolg, uuuuuren slaap overdag voor ons ventje, met als gevolg, een uitgeslapen ventje, met als gevolg, een content ventje, met als gevolg, een Grote Zus in huis die niet meer gefrustreerd loopt omdat we niet meer duust keer op een dag “Sssst Renee!” moeten zeggen.

Renee was al wéken jaloers op mijn teenslippers, toen ik er eindelijk leuke vond in haar maat, vindt ze ze niet leuk om dragen (het ding tussen de tenen ambeteert haar). Spijtig want ik vind dat ze er heel schattige voeten mee heeft.

Henri sliep enkele dagen terug twee ferme nachten door (één van zes uur en één van zeven uur), de twee nachten erna besloot hij weer een nachtvoeding te nuttigen, vorige nacht sliep hij van rond middernacht tot kwart na zeven, olé!

En het krijsen? Op 3 weken zijn we dan overgeschakeld op AR-voeding, na een goeie week begonnen we echt al een serieuze verbetering te zien. Het “raar” slikken viel weg en het overstrekken ook. Enigste groot nadeel van deze voeding waren de afschuwelijke buikkrampen. Hij krijste dus niet echt meer door de reflux, maar vooral door de buikkrampen. ‘k Heb vanalles geprobeerd om die zo goed mogelijk op te vangen, me zelfs gewaagd aan homeopathie. Jaja! Ikkeuh! Uiteindelijk tot de vaststelling gekomen dat er maar twee dingen waren die hem konden kalmeren, rondgedragen worden in de Tricot Slen en ritjes in de auto. Aangezien dit laatste niet zo heel erg goed is voor het milieu heb ik hem echt uuuuuren rondgedragen in de draagdoek. Ondanks dat dit een uiterst handig ding is, werd het toch wel vermoeiend op den duur (vooral na nachten met weinig slaap en tijdens dagen met warmere temperaturen). Het weekend na zijn zes weken kwam er plots een keerpunt. Tijdens dat weekend hoorden we hem praktisch niet, niet omdat we een vlaag van doofheid hadden, maar de buikkrampen verminderden, hij was opmerkelijk rustiger (hoogstwaarschijnlijk ook omdat hij nu overdag ook apart gelegd wordt om te slapen). Nu heeft hij uiteraard nog last van het klassieke weenuurtje, maar uuuren gekrijs hebben we hier nu toch al een week of drie niet meer gehad. HOUT VASTHOUDEN!