Trio

Eerste pogingen tot grijpen

Zoek het stopcontact

Mini-smaail

Wilde slaper

Grappig hoe ver zo’n kleintjes zich kunnen verleggen gedurende de nacht, deze morgen lag hij volledig aan het voeteinde en dan ook nog in de andere richting.

Kandidate Mijn Restaurant 2026

Iedere ouder met één of meerdere kinderen zal het (hopelijk) met mij eens zijn, boodschappen doen samen met uw kinders, gene slappe kak om het eens plat te zeggen. ‘k Weet niet hoe het bij u zit maar bij mij lokt dit zware zweetbuien uit. De papa hier houdt het simpel, wanneer hij verantwoordelijk is voor de boodschappen, laat hij de kindjes gewoon thuis bij moeder, makkelijk :) Omgekeerd is het iets anders, ik neem ze mee omdat de papa dan meestal niet thuis is en ‘k kan ze natuurlijk moeilijk alletwee voor de teevee zetten met de zin “Moedre gaat efkes een uurke naar den Delhaize, gelieve in de zetel te blijven zitten en Renee als uw broertje honger heeft, maak hem een flesje hé.” .

Met één kind onder de 15 kg is het relatief simpel, je steekt hem/haar in de kar en hoopt dat hij/zij er nog in zit wanneer je aan de kassa komt. Met twee is ’t al ietsje moeilijker (ouders met méér dan twee kinderen die samen boodschappen doen: chapeau zeg ik!). Een paar keer nam ik Henri mee in de Tricot Slen en Renee nog in de kar, maar op dagen dat ik mij nogal moe voel (en dat durft wel eens voorvallen de laatsten tijd), doe ik dat precies niet graag op die manier, schrik misschien dat ik over mijn eigen voeten ga sukkelen en Henri zo tussen de aubergines en courgetten zou belanden, kweetetnie.

Nu gaat Henri meestal mee in de Maxi-Cosi bovenop de kar en Renee… stappend bij mij… jaja… ooit, echt ooit, ga ik een prijs winnen voor moed! Ik maak thuis (niet in de winkel, want dat zou pas belachelijk zijn) een dubbel boodschappenlijstje, ’t mijne in woorden en een apart voor haar, maar dan de producten getekend (moehahaha). Een komkommer is natuurlijk nog simpel, ’t flesje vanille-aroma dat ik zocht voor mijn koekjes iets minder, maar als er enkele dingen opstaan dan is het voldoende. Dus stapt ze mee, als een echte grote met een balpen om te doorstrepen op het briefje wat we al in de kar legden (of wat zij erin smeet) en aan haar arm zo een grote zak waar ze bijna over valt. Vandaag was het een Delhaizebezoek van iets meer dan een uur (véél nodig) en we zijn toch niet met tomaten beginnen smijten naar mekaar, een succes dus.

Dé mop van de dag was trouwens ’t volgende, bij de groenten en het fruit, vraag ik of zij nog iets nodig heeft en zij goed luid: “Ik heb alleen nog passssieliekoem nodig mamaketjeuh!”.

Bij moeder in de keuken staan, ‘t begint precies zijn vruchten af te werpen.

2 en 5

‘t Duurde toch enkele minuten voor mijnen euro viel…

“Mamaaaaakeuh! Ik ben nummertje twee hé!”

Heu…?

“En En-ietjeuh mamaaaaakeuh? Welk nummer is En-ietjeuh mamaaaaakeuh?”

Ze bedoelde dus de nummertjes van de pampers, waar we het deze week eens over hadden toen ze zag dat broertjes pampers toch een stukje kleiner zijn dan de hare. Ondertussen hebben we wat duidelijkheid gebracht, zij nummertje vijf, broer nummertje twee.

Zomaar…

… omdat het persoonlijkheidje soms gewoon niet samen te vatten is in woorden, gebruiken we maar eens wat beeldmateriaal

11 weken

Net voor een nies…

Eén van de zovele glimlachen proberen vastleggen, ‘t is niet simpel, ofwel duw ik net te vroeg ofwel net te laat op ‘t knopke

En wil er nu aub iemand op het stop-de-tijd-knopje drukken, want ‘t gaat veel te snel naar mijn goesting…

Planck en z’n Dael

Eén van de betere van de dag:

Kijk Renee, een papegaai!
En waa is de mamahaai en de Enee-aai wel?

Reeds aan de ingang besloot een wesp el padre’s onderarm te attackeren. Een steek griezelig dicht bij een ader. De rest van ons dagje Planckendael vulden we dus met wespen ontwijken. ‘t Zat er werkelijk vol van, voze beesten.

Oh en we zagen babe Ella en haar papa, niet in een kooitje uiteraard, maar tijdens een gezellig (en smakelijk) papa-dochtermoment op een bankje.

Oorlogbestrijding (deel II)

Ongewenst Ongevaarlijk Gedrag wordt hier als sinds jaar en dag aangepakt door het grote woord Negeren, bij ongewenst ongevaarlijk gedrag (uiterààrd na een nacht met weinig slaap door kleine broer) waar het bloed vanonder je nagels komt en je eigenlijk wenste dat er behangpapier aan uw muren zou hangen om ze erachter te plakken, wordt negeren al wat moeilijker, zeker wanneer je begint te vrezen dat ze nog een stapje verder zou kunnen durven gaan dan alleen maar krijsen, brullen, schreeuwen, roepen, stampen, slaan, … ‘k mag er niet aan denken dat ze -al dan niet bewust- eens met haar hoofd tegen de muur of de vloer bonkt… Probeer ook maar eens te negeren bij momenten à la “Ik wil een rendierhoedje!”

Een beloningssysteem… Ik heb hier al duizenden soorten beloningssystemen door mijn hoofd laten schieten, maar de kunst is om de juiste te vinden en bij Renee is dat niet simpel. Ze heeft nogal vlug de Been there, Done that, Bought the T-shirt attitude. Knikkers in een bokaal, stickersysteem, leuke activiteiten-beloftes, … allemaal niks voor haar. Mààr aha! Ze is nogal redelijk ijdel de laatste tijd, ijdel in de zin van ’t kan niet meisjesachtig genoeg zijn (jaja…), dus kocht ik een armband in de Hema (’t was eigenlijk een pakje van drie maar dat weet zij niet), een blauwe met hartjes op. Haar ogen bij het zien van die armband, niet te doen. Soit, het is een Flinke Momenten Armband, ze mag die armband dus enkel en alleen dragen wanneer ze flink is, bij ongewenst ongevaarlijk gedrag gaat hij af en vliegt hij bovenop de kast tot ze weer doet wat ze verwacht wordt van te doen.

Aangezien ze er een sport van maakt om bij strafmomenten te schoppen en te slaan in het wild (ongeacht of ze nu schoenen aan heeft of niet), ben ik van plan om een groot kussen aan te schaffen om als boksbal te fungeren, misschien minder pijnlijk dan een muur of deur… ‘k Heb nu eenmaal ook niet de intentie om naar de Spoed te moeten trekken met een gebroken teen ofzo.

Haar time-out plaats wordt verplaatst van de gang naar de garage (welke dus binnenkort serieus onder handen genomen moet worden). Een krijsende Renee in de gang, net aan de trap die leidt naar de bovenverdieping waar haar broer ligt te slapen, allez probeert te slapen is geen optie meer, iedereen wordt daar alleen maar gefrustreerder door.

Ik heb twee nieuwe DVD’s in huis gehaald, K3 in de Ahoy (oh wat ga ik me dit nog beklagen) en voor € 4,99 begot De Fabeltjeskrant. Deze laatste interesseert haar tot nu toe nog niet, voor K3 had ze welgeteld al 7 minuten geduld.

Activiteiten worden -vooral door mezelf dan- uitgebreider voorgesteld. Bijvoorbeeld bij het dagelijkse schildermoment (zie post hieronder), zet ik niet alles eerst uit voor ik ze roep om te beginnen schilderen. Vanaf nu helpt ze mee om alles uit te halen, alles op te bergen, af te kuisen, enzovoort… Ik durfde dat nogal eens vlug vlug allemaal zelf doen om mezelf opruimwerk achteraf te besparen, maar hey, ’t is vakantie, we gaan wat meer door de vingers zien kwa opkuiswerk (nu ook nog de papa overtuigen :p), bij het poetsen van haar huis liet ik haar zelf de emmer vullen, sponsen verzamelen, … i.p.v. zelf eerst alles klaar te zetten, enzovoort… Okee, een mens heeft hierdoor wat meer zweetmomenten, maar de activiteiten duren beduidend langer op deze manier enne… de tijd gaat ook wat rapper voorbij

Van ’t weekend steek ik een dagschema ineen, met duidelijke symbolen voor de eet-, slaap-, puzzel-, schilder-, lees-, tv-, broer-, badkamermomenten. Beetje kleuterklasje spelen, wie weet gaat het mij nog goed af.

Het begin van de oorlogbestrijding dus…

Oorlogbestrijding (deel I)

Picassa herself in actie – totstandkoming van het kunstwerk

Het uiteindelijke resultaat – kunstwerk voor in papa’s bujooooo

En als uw huis vuil is, kunde twee dingen doen: ofwel neem je zelf de koe bij de horens ofwel bestel je een hoop dienstencheques en hoop je op een goeie poetshulp. Renee zit nog in de fase van haar leven dat ze én goesting én tijd heeft om zelf spons en zeemvel ter hand te nemen… (uiterààrd met het nodige showgehalte)

Oorlog

Oorlog. Wij voeren hedentendage oorlog met ons kind. Met ons oudste welteverstaan. Onze jongsten doet nl. nog niks anders dan eten, slapen, boeren, scheten laten, kaka, pipi,… aja en wenen, maar voor zo’n dingen kunt ge moeilijk oorlog beginnen voeren natuurlijk. Maar de oudste, o la la.

Dat ze een temperament heeft van hier tot in Zuid-Afrika en terug wisten we al langer, maar de laatste tijd is het er echt wel over. Niet alleen maar meer koppig zijn, tegendraads doen, tegenspreken (serieus, hoe mondig kan een kind van bijna 3 jaar zijn??), op al-les “neen” antwoorden, géén maar géén geduld hebben, zich het centrum van de wereld voelen, geen dingen vragen maar dingen eisen, roepen, schreeuwen, maar nu ook sinds kort hysterisch doen. Puur onversneden hysterisch doen. OM ZOT VAN TE WORDEN!

Vorig weekend (om één van de zovele voorbeelden te geven), ging ze met papa o.a. naar de bakker, al goed en wel, zolang ze op zwier kan gaan, is ze content. Thuisgekomen besloot de papa om zelf de gekochte taartjes in de koelkast te zeggen. Aja, de mens is 30 jaar, hij mag dat van mij. Maar hallelujah, dat was pas ferm tegen ’t gedacht van ons miss. Hysterie in ’t kwadraat. Ze had een kort rokje aan en besloot zich maar op de koude, vuile (ja sorry) stenen vloer in de garage te zetten en ze heeft geschreeuwd… Een Uur Aan Een Stuk. Continu. Haar haar was kletsnat en plakte tegen haar hoofd. Haar hoofd was knal knal rood. Speeksel langs alle kanten, net geen schuim op haar mond. Uitpuilende ogen. Vol-le-dig bezweet. Gewoonweg niet te kalmeren. En ze heeft geschreeuwd, een vol uur aan een stuk. En toen werd ze moe, was ze compleet uitgeput en had ze geen stem meer en toen is ze ermee gestopt, na een vol uur hysterisch krijsen. En toen mochten we plots wel weer in de garage, mochten we haar plots wel weer aankijken en mochten we plots wel weer tegen haar babbelen. Nog een half uur zitten snikken op mijn schoot en voilà ’t dramamoment was weer gepasseerd, alsof er niks gebeurd was. Een kwartier (zéér ruim geschat) spelen en hopla… volgende episode. Vermoeiend, niet te doen.

Is het nog een reactie op de komst van kleine broer? Vindt ze haren draai nog niet in de vakantie? Verveelt ze zich?* Is het de leeftijd? Is het een fase? No idea. ‘k Hoop gewoon uit de grond van mijn hart dat het geen aangeboren karaktereigenschap zal zijn, want hysterisch gedoe in mijn huis? No way, ‘k kan tegen veel (vind ik van mijn eigen :p), maar dat écht niet. Gelukkig is ze tijdens de niet-tegendraadse momenten wel het meeste fantastische klein spook dat er is, maar soms hé, zo heel erg soms…

* Het is niet simpel om ze een volledige dag te entertainen, binnenshuis dan, wanneer ze op stap kan gaan, maakt niet uit naar waar, geen enkel probleem, maar haar thuis voldoende prikkelen is echt een heel moeilijke opgave. Elke activiteit (lezen, puzzelen, schilderen, knutselen, torens bouwen, koken in haar keukentje, liedjes zingen en beluisteren, dansen, …) boeit haar ongeveer een kwartier, daarna heeft ze het gezien en begint ze te zeuren, te klagen en escaleert het. En ze voor tv zetten weiger ik te doen.