Bloggen ‘t is iets.
Voor mij persoonlijk is het een makkelijke, plezante en vooral vlotte manier om in contact te komen met andere mama’s/papa’s van (jonge) kindjes. Het is handig om zoveel -al dan niet bekende- mensen te kunnen bereiken en ervaringen, tips, foto’s, … uit te wisselen. Het is leuk bij anderen gelijkaardige zaken te lezen en dan te beseffen “Aah, donze is toch niet zo abnormaal!” :p. Het is ook een praktisch (on-line) dagboek, het verplicht ons om gebeurtenissen, details neer te pennen, welke we misschien anders zouden vergeten. Nu al vind ik het ontzettend handig om eens te kunnen terugkijken en op te zoeken “Aah, wanneer zijn we bij Renee nu weer begonnen met haar speelmat?” of “Op welke leeftijd werd ze voor het eerst gewassen in ’t grote bad?”.
Deze blog onderhouden we níet, ik herhaal, níet omdat we van anderen willen horen dat we mooie, slimme, schattige, grappige kinderen hebben. Er hoeft ons dat niemand te vertellen, want wij weten dit zèlf wel, net zoals iedere mama/papa dit weet van haar/zijn eigen kind. Het is zoals met tv-kijken, niemand is verplicht om dit te komen lezen, maar de gelegenheid is er wel.
Deze blog startten we indertijd bij de geboorte van Renee om die mensen die we te weinig zien (door werkomstandigheden en dergelijke) toch op de hoogte te kunnen houden van de ontwikkeling van ons nageslacht en wij op onze beurt vinden het ook ontzettend leuk om irl-vriendjes en hun kindjes te kunnen volgen via het www. Veel makkelijker om hier een foto te plaatsen i.p.v. die via mail te moeten doorzenden naar diegenen die erin geïnteresseerd zijn.
Bloggen, ik steek er bitter weinig tijd in, in tegenstelling tot wat enkelen zouden kunnen durven denken. Ik typ nog sneller dan ik babbel (jaja!), ik hoef niet lang na te denken of iets nu met -t, -d of -dt geschreven wordt en stof tot schrijven is er -met kindjes in huis- altijd wel voorhanden. De meeste postjes worden dan ook meestal gefabriceerd tussen de soep en de patatten, figuurlijk dan, want wij eten niet zo dikwijls patatten. En overigens, iedereen vult zijn/haar vrije tijd toch in met wat hij/zij zelf wil, of het nu met tv-kijken, sporten, kuisen of bloggen is.
Bloggen, ’t heeft ook serieuze nadelen en ik heb dan ook al méérmaals gedacht om er volledig mee te stoppen, net zoals iedere blogger/blogster wel eens denkt. Eens er namelijk echte namen vermeld worden en er foto’s getoond worden, is de anonimiteit weg. Met als grote gevolg dat er wel eens over bepaalde zaken moet nagedacht worden of sommige dingen hier wel kunnen en mogen geplaatst worden. Over bepaalde specifieke zaken blog ik dan eigenlijk nooit of zo goed als nooit en ik probeer me dus te beperken tot de kinderkes en dan nog… ik blog echt niet over àlles wat met onze kindjes te maken heeft. Mensen die ik irl niet rond mijn kinderen wil, hoeven dan ook bepaalde zaken hier ook niet te vinden. Jammer enerzijds, want het bezoekersaantal zou nogal ferm de lucht inschieten, moest ik over bepaalde zaken eens goed mijn gedacht kenbaar maken, anderzijds is het maar best, sommige mensen hebben te lange tenen, weet wel… Dus, moet ik gewoon bij ieder stukje eens nadenken, mag iedereen dit lezen, en met iedereen bedoel ik al onze vrienden, familie in al zijn aspecten, onbekenden, patiënten, collega’s, … indien één groep al uit de boot valt, komt de tekst in kwestie hier niet.
Bloggen, ’t doet me ook bepaalde dingen echt niet snappen. Ik snap niet dat er mensen zijn, gelijk wie het ook is, die nog maar durven denken dat ze het recht hebben om foto’s die hier gepost worden, zomaar van het net mogen plukken (of nog erger, mogen doorsturen naar gelijk wie, meestal dan nog naar mensen die wijzelf niet of nauwelijks kennen). Met een simpele vraag of wij -als ouders- dit wel okee vinden, zou het haar op mijn hoofd al wat minder rechtkomen. Er zijn ook altijd mensen die denken dat ze door deze blog te volgen ons -en vooral mij dan- écht kennen. Mensen die precies niet doorhebben dat wat hier op komt, nog maar een duizendste is van alles. Mensen die ons –en vooral mij dan weer- irl kennen, weten dat ik nog net ietsje feller ben dan ik hier laat doorschemeren, dat er nogal wat principes zijn, dat er (al dan niet jammergenoeg) wat radicaler durft gedacht en gehandeld worden, maar nogmaals… niet iedereen heeft korte tenen, dus… :)
Bloggen, ’t kan soms ook onverwachte, spannende maar vooral plezante dingen teweegbrengen, dingen welke niet zouden voorvallen moest deze blog er nooit geweest zijn, maar daarover later meer.
En u? Waarom blogt u?
Blablabla