1. lop
2. luit
3. popelam
4. kokter
5. loelen
6. ananananas
7. ovenvoet
8. soepahet
9. piesie
10. (mijn persoonlijke favoriet voor de moment) lieveling
1. op
2. uit
3. boterham
4. dokter
5. groeien
6. ananas
7. overvloed
8. superheld
9. politie
10. living
Het zou het geboortegewicht van ons tweede kadeetje kunnen geweest zijn, maar nee hoor, hij/zij zit voorlopig nog op zijn/haar plaats en heeft toch al een veel deftiger gewicht dan enkele weekjes terug, jochei!
Mijn goede vriend de gynaecoloog bleef erbij dat het “voor ieder moment kan zijn”, dat ik “niet meer hoef te rusten” (GrootKonijn mag dus stoppen met om het kwartier te bellen om te vragen of ik toch nog wel in de zetel lig!) en dat ik gerust “mijn valies mag beginnen klaarzetten”, de grapjas!
Geduld is een schone deugd naar het schijnt, maar ik bezit ze niet.
Ooh, maar ik kreeg wel een pluim omdat ik de doktersorders zo flink heb opgevolgd, zo ben ik dan weer wel, altijd luisteren naar de docs niewaar.
Ons oudste en voorlopig enigste kind, aja, want nummer twee is er nog niet, besloot deze middag na het eten en voor het slaapmoment in het klasje, om haar hoofd tegen de chauffage te leggen in de speelzaal. Bloed en bloed veronderstellen we aan haar kleertjes nu te zien. Twee dames van de school brachten haar naar Spoed en gelukkig belde de zorgcoördinator de papa op i.p.v. de mama, zo bleven contracties vandaag (voorlopig) ook uit, jammer dat ze niet wisten dat hij net bij mij stond op dat moment 
Een open wonde(eke) op de achterkant van haar hoofd die uiteraard moest genaaid worden (net toen we toekwamen natuurlijk), stukje haar eraf, steekske zetten, spray erop en binnen zeven dagen draadjes eruit.
Ze was heel flink geweest volgens de schoolmevrouwen, ze waren op Spoed toegekomen en ons madame had aan de balie gezegd “Ik ben R. V. en ik ben efallen op mijn oofd!”, voilà se, al goed onthouden van haar papa, alleen nuttige, duidelijke en korte informatie doorgeven wanneer je op Spoed belandt. :p
Ze deze namiddag maar thuisgehouden (“We willen ze ook terug meenemen naar school hoor mevrouw.” dixit de schoolmevrouw… euheuh…) en afwachten hoe ze morgen opstaat zeker of wat doe je anders met een kind en een gabbe, ‘k had daar tot nu toe nog geen ervaring mee (gelukkig).
Nog niet van ons gezin nee, moeha, ‘k heb ulder liggen hé ;p
Wel van ons KleinKonijn haar woordenschat. Nog maar twee en een halve dag terug naar school en er is opnieuw al heel wat vocabulaire bijgekomen, vooral “Vuile KAK!” (met de nadruk op het laatste woord) schijnt een hit te zijn voor de moment. Ook het zinnetje “Mamakeuh, jij bent wel een kapoentjeeeeuh hé!” gevolgd door uitbundig meisjesachtig gegiechel, vindt ze precies ook wel de max. De vervoegingen van de werkwoorden hebben een serieuze sprong gemaakt trouwens, handig wel, zo weten we een beetje beter in welke tijd ze eigenlijk spreekt. Ook bij het knuffelen komt er meestal iets grappigs uit, alhoewel… “Ooooh, mijn dikkeeeeeuh mamaaaakeuh!”, mja…
Haar humeur is ook weer volledig omgeslagen. Vorige week was ze een zagende, klagerige, neutende peuter, deze week is ze opmerkelijk opgewekt. Na schooltijd is ze ook minder moe dan vóór de paasvakantie, ze kan nu opnieuw gemakkelijk tot 19u opblijven.
De relatie met haar meeste recente grote liefde C. heeft deze voormiddag wel een deukje gekregen. Hij had haar een duw gegeven in haar rug en zij had hem een duw op zijn neus gegeven. Wat me enigszins wel verwonderd, want ze is eerder een verbale dan een fysieke ruziemaker. Toen ik haar vroeg of ze er ook nog iets tegen gezegd had, was ’t resoluut van “Ja! Vuile KAK!” .
Uhuh…
Ze heeft deze morgen net niet in haar broek geplast van contentement omdat ze weer naar school mocht, een klein beetje ontgoocheling omdat ze vriendje C. niet onmiddellijk zag staan (“Mieskien nog op jeis é mama?”), een klein beetje boosheid op dat nieuwe (o zo schattige) kindje in haar klas (“Neeeee, jij mag niet in mijn k(l)asje!!!”), tsss, frank ding de onze.
‘k Verlang toch wel weer tot het einde van deze schooldag en ‘k denk dat er nog zullen zijn J
Allez, als het mij nog lukt om ze te gaan oppikken, gisterenavond was er zo’n “gevoel” om 21u21, om 21u31, om 21u41 (House zelfs gelaten voor wat het was en naar boven getrokken, stel u voor), om 21u51, om 22u01, om 22u11, om 22u21 en toen ben ik hoogstwaarschijnlijk in slaap gevallen, want deze morgen zat alles nog waar het moet zitten.
Spannend, again. En mij nu in de zetel smijten en House verder uitkijken.
Ons miss was vandaag een dagje thuis bij waggelende moeder hier. Vorige week en gisteren ging ze naar de crèche (wegens nogal redelijke immobiliteit van mijn eigen des zelves en ja ik vond dit wel vreselijk ambetant, maar zo had ze toch wat activiteiten en kindjes rondom zich), maar om de één of andere reden wou ik ze nu toch echt wel nog een dag bij mij (misschien door de onbewuste gedachte dat het de laatste dagen/weken zijn met haar alleen?). Niet zo’n slimme zet eigenlijk, zij was vrij vervelend (‘k denk dat de vakantie wat te lang duurt én dat in combinatie met een moeder die niet even beweeglijk is zoals anders) en ik was moe door alweder een redelijk slaaploze nacht.
Deze namiddag uiteindelijk alle speelgoed buitengezwierd, ze wat emmers water gegeven en maar laten smossen. Af en toe kwam ze bij mij, vooral om nogal indringend in mijn (met zonnebril bedekte) ogen te kijken. Maar zo echt lang hé, ‘k werd er gelijk een beetje ambetant van. J
Na de zoveelste keer dit te doen, zegt ze zo van “Oooooh mooooooi!” en ikke dan “Aah, is mama mooi? Zo lief van jou om dat te zeggen.” en ’t spook direct “Neenee mamakeuh, Eneetjeuh mooi!”.
M.a.w. ‘t kind kwam niet kijken naar mijn ogen, maar was gewoon constant zichzelf aan ‘t spiegelen in mijn zonnebrilglazen. Tsss…
Mijn bedgenoot weet perfect hoe me content te stellen, nl. met (lekker!) eten. Na een zoveelste redelijke slapeloze nacht – wegens turbulent gesnurk van diezelfde bedgenoot en ettelijke plasbeurten – was het met het ochtendhumeur van dit zwangere lijf nog ietsje slechter gesteld dan anders, dus besloot hij dat het misschien wel iets zou opleveren om mijn zetelbestaan voor anderhalf uur om te ruilen voor een tête-à-tête-lunch in een (e)etablissement waarvan hij reeds wist dat het er én lekker én gezellig zitten is, maar ik nog niet.
De zakenlunch bleek niks te bevatten wat niet mocht, dus deden we maar zeer zakelijk deze middag. Na drie broodjes rijkelijk besmeerd met boter en zout, drie asperges met een zeer grote diameter verzopen onder een lekker sausje, schel-len hoevekip(petje) met seizoensgroentjes, versgebakken patatjes en een drieledig dessert gevolgd door een koffie, besloot hij -kijkend naar het zoveelste lege bord- met een “Seg, ge moet wel nie meer zitten zeggen da ge geen grote hoeveelheden meer kunt eten hé…”. Tja, ’t zal aan het gezelschap gelegen hebben zekerst 
En alhoewel ik weet dat het er totaal geen invloed op heeft, hoop ik toch dat er wat van dit eten blijft hangen aan die buikbewoner/buikbewoonster van me…
Morgen 36 weken, die kaap zullen we hoogstwaarschijnlijk wel halen, jeuj!
Nooit, maar dan ook nooit zou de helft van de kleerkast van mijn dochter gevuld zijn met roze kledij.
Nooit, maar dan ook nooit zou een kind van mij iets eten of drinken wat niet vol vitaminen zat.
Nooit, maar dan ook nooit zou er hier Studio 100-spul in huis komen.
Nooit, maar dan ook nooit zou een kind van mij leerling worden in een school waarvan de naam met Sint begint.
Nooit, maar dan ook nooit zou ik één van mijn kinders voor zijn/haar derde verjaardag naar school sturen.
Nooit, maar dan ook nooit zouden er hier Crocs gekocht worden.
Maar toen werd het plots warmer en toen waren haar tuinlaarsjes te nipt aan ’t worden en toen was de AS Adventure niet ver van ons huis en toen had ze plots Crocs… maar ’t zijn geen roze!
Blablabla