500 gram, ‘t zou het gewicht kunnen zijn van een goed beafstukske of van een pakje pannenkoeken, maar ‘t is vooral het gewicht dat ons tweede kadeetje nog zou moeten bijkomen voor hij/zij eruit komt floepen.
Nu zitten we aan het gewicht van een baby van net 32 weken, maar we zitten aan bijna 35 weken, dus verdikken is de boodschap. Kindertjes onder de 2,5 kg moeten namelijk eerst nog wat vertoeven in de couveuse en dat vermijden we natuurlijk liever, zeker omdat we van plan zijn ik van plan ben om de materniteittijd zo kort mogelijk te houden (voor zover een mens iets kan plannen als het over zwangerschap en babies gaat natuurlijk).
Spijtiggenoeg heeft het eetpatroon van de mama geen enkel effect op de gewichtstoename van een foetus, anders had ik nogal eens een ferme reden gehad om driemaal per dag frietjes met mayonaise en een frikadel spéciale te eten zeg! Zelf zit ik aan + acht kilo sedert onze fameuze bevruchting, of ik de bijna twaalf kilo van de vorige keer haal, ‘k betwijfel het een beetje.
En ondertussen blijven wij hier verder aftellen, serieus aan ’t aftellen eigenlijk, samen met bekkeninstabiliteit (vroeger al van gehoord en nu weet ik ook eens wat het is, ai!), zeer veel lage rugpijn, een pijnlijk staartbeen, redelijke slapeloze nachten door belachelijk veel plasmomenten, maagzuur, ochtendlijk braken (yep, opnieuw…), pijnlijke ribben door een zeer zeer zeer actieve baby in de buik. Spannend allemaal en dat het nu maar rap mei is, nèh!
Blablabla