Enkele weken terug hing er een blad uit in de crèche dat er vandaag een carnavalsfeestje zou plaatsvinden met veel muziek en dansen en pannenkoeken en ballonnen en slingers én verklede kindjes. Persoonlijk heb ik het daar niet zo voor, allez, ’t is te zeggen, ik snap gewoon niet wat er zo leutig aan is, aan uzelf verkleden en al dan niet poepeloerezat meelopen in één of andere stoet, ofwel heb ik natuurlijk een totaal verkeerd beeld van carnaval natuurlijk… Maar ’t is niet omdat ge er u als ouder niet kunt in vinden, dat je iets moet weghouden van uw kind denkt mijn pedagogisch ingestelde kant (ahum…) dan weer, dus besloot ik er werk van te maken, ik moest en zou en ging een origineel kostuum zoeken voor ons miss.
Twee weken geleden betrad ik Dreamland, toen ik zes mama’s aan de kassa zag aanschuiven met allemaal iets carnavalsachtigs in hun handen moest er al een lichtje opgegaan zijn, dat ik eigenlijk al ferm te laat begonnen was met mijn zoektocht. Maar ik wou iets origineels! Ik kon al perfect bedenken hoeveel Bumba’s en Mega Mindys in de crèche zouden rondpekkelen, nee ik zocht een banaan of een champignon of een staal pret (voor de niet-Westvlamingen: prei), maar ze-ker niet iets meisje-meisje-meisje-achtig, dus geen prinsessengedoe, feeën, koninginnen enzovoort, zooooo saai in mijn ogen en opnieuw al dat roze (’t zou soms beginnen tegensteken). Aan het rek van de verkleedkleding was er nog redelijk wat te vinden voor jongetjes: Spidermanachtige toestanden, Carsdingen, Piet Piraten, enzovoort… Bij de meisjes: prinsessen en euh prinsessen en euh ook wel nog prinsessen. Toen ik haar liet kiezen tussen drie soorten prinsessen was ze niet echt enthousiast.
Twee weken liet ze het pakje mooi gesloten in de kast liggen, wel vroeg ze praktisch iedere dag om eens te mogen kijken naar de pienses. ’t Kind heeft alleszins een ferm karakter, ‘k kan me niet inbeelden dat ik ooit een kledingstuk pas twee weken na aankoop aandeed…
Maar deze morgen! Hohohoho! Zoooo fier dat ze was dat ze vandaag eeeeindelijk haar piensessenkeed mocht aandoen en blinken en glunderen en showen (let vooral op de schoenen, die maken het plaatje compleet!). Snel wat foto’s genomen want de papa was jammergenoeg niet meer thuis om het live te aanschouwen (alhoewel ik al begin te vrezen dat er dit weekend niet veel andere kleren zullen vuilgemaakt worden…).
Vanavond ging ik ze ophalen, versleten, doodmoe, maar wel fier op haar geschminkte gezichtje!
En zo werd haar officieel laatste crèchedag toch wel op een uiterst aangename manier afgesloten eigenlijk feitelijk.
Blablabla