Woorden overbodig

En toen begon ik toch wel heel erg uit te kijken naar het uur waarop ik ons kind mag gaan ophalen.

BV versus FV

De discussie borstvoeding versus flesvoeding bestaat al eeuwig en zal ook nog eeuwig blijven bestaan peizek. Ik heb problemen met bepaalde (!) BV-mama’s en bepaalde (!) partners van BV-mama’s, maar daartegenover ook met bepaalde (!) FV-mama’s.

Ik was hoe-ge-naamd niet van plan om borstvoeding te geven bij mijn eerste kind, om redelijk wat redenen. GrootKonijn zag evenveel pro’s als con’s bij zowel flesvoeding als borstvoeding en de papa hier heeft veel eigenschappen, maar dommigheid en onwetendheid zijn er géén van, dus met zijn mening heb ik indertijd wèl rekening gehouden, maar iemand anders laten beslissen over iets wat o.a. mijn lichaam aanbelangt, nee dank u. Hij was dus niet voor voor het één of tegen tegen het ander, dus lag de eindbeslissing bij mij. Het werd dus flesvoeding.

En dan, liters commentaar, kilo’s kritiek kreeg ik. Allerlei mensen die mij plots kenden (en ik die dacht dat ik die mensen op één hand kon tellen) en plots wisten hoe ik ineen zat en plots snapten waarom ik geen borstvoeding wou geven. Zelfs die ene arrogante vroedvrouw moest 10 minuten na mijn helse bevalling der ook nog een schepje bijdoen. Moest ik op dat moment het gevoel niet gehad hebben van net niet alleen mijn kind, maar ook mijn darmen, maag, pancreas, lever, nieren en slokdarm te hebben uitgeperst, ‘k zou ze toch wel bediend hebben van een scherp wederantwoord.

Heel wat mensen waarbij het zelf niet eens opkwam om te luisteren naar de redenen waarom ik 200 % bewust voor FV koos. Ahja, ze wisten allemaal zèlf de antwoorden. ’t Zal om te roken zijn (duuuh, de dag dat ik kan gezien worden met een sigaret in mijn handen zal samenvallen met de dag dat de paus een sympathieke pee is), ’t zal om te kunnen drinken zijn (ahja, want hoeveel glazen alcohol drink ik op een jaar…), ’t zal om alles te kunnen eten zijn (mja, niet iedere dag kolen kunnen eten om iets belachelijks op te noemen, ’t zou lastig geweest zijn), ’t zal zijn omdat ze lui is en ze het gemakkelijk wil hebben (ooooh ja, ab-so-luut), enzovoort, enzovoort,…

KleinKonijn kreeg dus nul komma nul druppels tetjesvoeding, neen, ‘k was zelfs zo een moeder die het niet eens probeerde, als dàt niet durven is * oogrol * en zie wat er tot nu toe geworden is van KleinKonijn, zo een sukkelke, een dutkse, én ziek dat ze al geweest is maar ziek, toch al vijf dagen in haar crèche-carrière thuis moeten blijven, én eczema dat ze heeft én astma, én onderontwikkeld, én zo laat dat ze kon stappen, én zo moeizaam dat ze babbelt, én die moeder-dochter-binding, slecht dat die is, maar slecht, u houdt het niet voor mogelijk.

KleinerKonijn zal het zelfde lot voorgeschoteld krijgen, opnieuw met volle goesting en een breed enthousiasme zal hij/zij ettelijke flesjes melk per dag/nacht mogen uitsabberen. Wat een lef heb ik, wat een lef. Of misschien ben ik gewoon lui en ben ik totaal niet bezig met het welzijn van mijn kind(eren).

Beslist!

Allereerst bedankt aan alle mama’s (en de papa!) die tijd en moeite staken om hun mening in de commentaren te smijten. Heel erg leuk om zoveel gedachten en bedenksels te kunnen lezen. ‘k Ben er mij van bewust dat het nemen van bepaalde beslissingen hoogstwaarschijnlijk vlotter en evidenter verloopt bij een volgend kindje, alhoewel, ‘k heb nog nooit zomaar iets beslist zonder alle pro’s en con’s deftig naast mekaar te leggen, dus zal ik dat in de toekomst ook wel niet doen. Er zijn zulke mama’s/papa’s en andere zekerst, ieder zijn manier.

Ondertussen zijn we hier tot een beslissing gekomen, jochei jochei jochei, nu kan ik weer slapen!

– Nog eens geluisterd in de crèche, binnenkort starten de 6 oudste kindjes (het groepje waar ons KleinKonijn dus toe behoort) allemaal op school, m.a.w., moest ze op 2 maart niet starten, dan zit ze nog tot september bij allemaal babies en een paar peutertjes van rond de 18 maanden, geen goed gedacht dus.

– Gisteren dan de peuterinfoavond: weinig volk, zes koppels en ikke… (‘k kreeg een déjà-vu-gevoel van tijdens de prenatale infosessies indertijd, lang leve een papa in huis hebben die nogal (veel) vertrouwen heeft in mama’s kritische vorm van vraagstellen ;p), wel toch een paar keer gezegd “De papa en ik hadden graag geweten…”, moeha J

- Het peuterklasje op zich is niet zo groot, maar wel gezellig, vol kleur en tekeningen en verschillende doe-hoekjes. Het klasje grenst ook aan één van de eerste kleuterklasjes en dagelijks wordt de tussendeur voor een uurtje opengezet en mogen zowel de peutertjes als kleutertjes in beide richtingen gaan spelen

- De kinderverzorgster was ook aanwezig, een jonge mama met zelf drie kleine kindjes. Onder begeleiding van haar krijgen de kindjes van het peuterklasje iedere dag (behalve op woensdag natuurlijk) de gelegenheid om te slapen in een apart slaapklasje (dat grenst aan het peuterklasje) op kleine bedjes met hun eigen dekentje, knuffel, tuut en eventueel nog een pamper. Dit alles in overleg met de ouders uiteraard. Ideaal dus, daar gaat mijn argument van “Maarja, stel dat ze oververmoeid geraakt…?” J

- De peuterjuf, geen piepjonge, ook niet op het einde van haar carrière, maar nog met volle goesting om er iets van te maken. Wel een totaal ander manier van spreken (zoooo rustig en langzaam), ons miss die nogal -euh- kordate mensen gewoon is, zal raar opkijken denk ik J maar ‘k denk wel dat ze in de smaak zal vallen en hopelijk omgekeerd ook.

- De peuterjuf benoemde zichzelf als een doe-juf, ze knutselen (schilderen met de rol “zoals de papa’s” bijvoorbeeld) en koken (taart, soep, fruitsla,…) enorm veel, allemaal activiteiten met insijpeling van taal- en wiskunde-initiatie, ahum… J

- Er is wel structuur, wat uiteraard noodzakelijk is, maar het dagdagelijks gebeuren zit nog niet vol met regeltjes en ditjes en datjes, wel komen iedere dag dezelfde fases aan bod.

- De juf houdt zich vooral ook bezig met observeren om na enkele maanden toch te kunnen weten welke peutertjes er dan effectief klaar zijn om te starten in de eerste kleuterklas.

- Ik mag op voorhand nog zoveel als ik wil met R. op bezoek gaan, zodat ze het gebouw, het klasje, de juf en de kindjes al wat herkent. Twee kindjes zal ze al kennen die tot voor kort bij haar in de crèche zaten, wat misschien in het begin wel goed zal zijn voor haar.

- De naschoolse opvang is niet zo van “Gaat uldere gang zolang ge elkaars hoofd niet inklopt.”, maar met voldoende toezicht. Ze krijgen nog een boterhammetje met beleg en er zijn begeleide activiteiten. ‘k Ben wel serieus content van mijn eigen dat ik toch al een tijdje de beslissing genomen had om “maar” 4/5 te werken, zodat ik op woensdag om 11u20 aan de schoolpoort zal kunnen staan en dat met heel veel goesting jawel.

– De overige vier dagen zal ze wel volledige dagen gaan, ten eerste is het bij ons organisatorisch niet te regelen om het anders te doen en ten tweede, aangezien ze overdag wel nog kan slapen, denk ik dat het met de vermoeidheid nog zal meevallen.

– Over schoolrijpheid had de juf niet zo heel veel te zeggen, aangezien dit zo vlug kan evolueren. Sommige kindjes lijken nog totaal niet klaar maar als ze soms een week of twee in het schoolwereldje zitten, zijn ze al volledig geacclimatiseerd. Uiteraard moeten ze minstens 2,5 zijn en de juf vond het persoonlijk “handig” indien ze al zindelijk zijn (check!), met een rietje kunnen drinken (check!), toch enkele uurtjes zonder mama en papa kunnen (check!), zelf hun jas kunnen uitdoen (check!), zelf hun jas kunnen aandoen (zal misschien ook wel lukken tegen dan!), zelf duidelijk kunnen maken wat ze willen (euh…dubbelcheck!), al een graad van zelfstandigheid hebben (check!), al eens een stuk fruit van dichtbij gezien hebben zodat ze tijdens het eenmalig verplicht fruitmoment in de week (op vrijdag) niet schrikken wanneer ze iets van fruit moeten eten (check!).

- Dus we zitten redelijk safe denk ik. 

- Ze heeft dus nog – euh- ik heb dus nog zes weken en een half om te wennen aan het idee.

- ’t Is dus beslist.

- Ik ga nu nog een leuk dekentje zoeken en een boekentasje (ow maai hot, ’t is zo ver!).

- Op 2 maart start ze…

Doen? Of net niet?

Nog voor er ooit van enige zwangerschap sprake was, was ik hoegenaamd niet van plan om ooit een kind van mij voor zijn/haar 3de verjaardag naar school te sturen, om een x-aantal redenen.

Op 18 februari wordt ons miss 2 jaar en een half en dat houdt in dat ze in theorie vanaf 2 maart aanstaande mag starten op school. Door de vorige zin te typen, krimpen zowel mijn maag, mijn darmen als mijn baarmoeder ineen, om maar te schetsen hoe fel ik dit zie zitten…

Mijn “plan” was om ze pas in september 2009 te laten starten, dan is ze net 3, de papa zag het eventueel wèl zitten om ze te laten starten na de krokus- of na de paasvakantie. Na de paasvakantie lijkt me persoonlijk geen goed idee omdat dit dan zo dicht bij de geboorte van ons tweede klein geweld ligt en ik wil ze niet de indruk geven dat zij daarvoor moet “schuiven”, misschien onterecht dat ik daarvoor vrees, maar een mens weet nooit wat er in zo’n kleine hoofdjes omgaat.

Dus zitten we hier met een dilemma, ik heb begrip voor de redenen waarom de papa vindt dat ze nu al kan/mag starten (alhoewel hij het precies ook minder en minder ziet zitten nu de datum nadert…) en hij heeft begrip voor de mijne, dus heb ik maar eens geluisterd bij mensen die toch ietsje afweten van kinders en opvoeden en ontwikkeling en nog van die dingen, met name in de crèche, bij de mensen die haar meer dan acht uur per dag bij zich hebben. Verdict: ze is er klaar voor, meer dan klaar. Ik ben ook geen kip, dat wèèt ik ook wel, ’t is geen “achterlijk” kind, ze is al màànden zindelijk, ze babbelt en vraagt ons de oren van ons hoofd, ze kan zich uitdrukken, zelfs bij derden die haar zelden horen spreken is ze perfect begrijpbaar, ze is actief, énorm sociaal, heel erg vrolijk en happy, extravert, motorisch op schema, eet goed, doet haar jas en schoenen en heel wat andere kledij zelf aan en uit, ze kickt op zelfstandigheid en snakt er ook naar om zoveel mogelijk dingen zelf te mogen en te kunnen doen, ze houdt van het contact met andere kindjes, ze is nieuwsgierig en naast haar occasionele hysterische peuterbuien is ze vooral zoals ze zichzelf ook benoemt “een finke meid”! Tot zover het stoefen over onze dochter.

Maar kijk, ik wil haar nog niet uit dat beschermende milieu van een crèche halen (gelukkig zal ze er wel nog terechtkunnen in de vakanties tot haar vierde verjaardag), ik wil haar nog niet in dat massagedoe van een school smijten waar alles draait rond (al dan niet terechte) regeltjes en structuren, in dat wereldje van concurrentie en competitie en presteren en “toch maar zorgen dat je bij de betere hoort hé!”, bweurk, bweurk en bweurk. Misschien komt dit ook doordat ze naar een school zal gaan welke niet 100 % mijn persoonlijk gedacht is, ‘k denk wel dat we uit het (relatief beperkte) aanbod het beste schooltje hebben gekozen, maar het is niet het schooltje waar ik mijn kind(eren) heen zou sturen moest ik een alleenstaande moeder zijn (en alles alleen zou moeten beslissen), wat ik uiteraard gelukkig niet ben hé, voor alle duidelijkheid!

Dinsdagavond is er een infoavond voor de toekomstige peutertjes en vooral voor hun ouders (want uiteraard zal ze eerst nog in een peuterklasje zitten) en dan zal ik beslissen.

Bweurk.

Verwennerij in ‘t kwadraat

Chance dat ik toch een kerstboom gezet heb dit jaar, want er werd zware verwennerij onder gedeponeerd. Ik was nl. al van vóór mijn eerste zwangerschap (jaja) aan ’t sparen en aan ’t sparen en aan ’t sparen om mijn eigen te trakteren op een bepaald speeltje, maar geld uitgeven aan iets voor mezelf, ‘k ben daar niet echt straf in. Moeder Titus deed het wel en groot gelijk heeft ze en toen besloot ik er ook maar eens werk van te maken en mezelf ook één aan te schaffen vóór de geboorte van ons KleinerKonijn, maar GrootKonijn geloofde er niet in “Ge gaat gij da toch were niet doen…” en toen nam hij het hef maar in eigen handen, kwaad ben ik er wel niet om…

Nu nog leren van gans haar hoofd erop te krijgen

En dit kan ze ook al…