Het zat al wat langer (weken, zelfs maanden) in mijn hoofd om de schaar in haar kilo’s haar te laten zetten, maar o wee, wanneer ik dat ergens verkondigde (hier waren jullie nog heel mild J). Vorige week nog werd ik in de crèche bijna gelyncht door een andere mama toen ik zei dat ik er serieus aan dacht om ermee naar een kapper te trekken, sorry hé mevrouw dat uw kind maar drie haren staan heeft op zijn hoofd, daar kan ík niks aan doen, ’t is niet omdat er kinderen zijn met minder haar dat ik mijn kind haar haar tot in het oneindige moet laten groeien zeker.
De laatste tijd werd het volgens mij ook wat dunner en bovendien (de grootste reden om het te laten knippen) was het feit dat het onmogelijk werd om het deftig te onderhouden, het haar wassen, kammen, drogen, … echt een ramp hier. Bovendien vond ik dat het de laatste tijd een slordige en vuile indruk gaf, soms liep ze erbij als een echt tsjoolderskind (met alle respect voor tsjoolderskinderen) en zeker nu die muts constant aan en af moet. Ik was nogal overtuigd dus, maar de papa, hoh, de papa! Iets delicater. Zijn dochtertje en dat haar van dat dochtertje en ’t is zo mooi en schattig en dit en dat.
Maar op een dag had ik het ultieme overtuigingsmanoeuvre gevonden: “Keppetje, steek jij ze eens in bad?” “Ja tuurlijk.” “Okee dan, met alles erop er aan aub.” “Euh?” “Wel ja, ook haar haar bedoel ik…” “Euh… en wat moet er allemaal gebeuren met dat haar?” “Wel, nat maken zonder dat het kind hysterisch wordt en zonder dat onze badkamer onderstaat, dan wassen, dan afspoelen zonder dat ze opnieuw hysterisch wordt, dan kammen en zo droog mogelijk krijgen, dan nog deftiger kammen in een scheiding en speld erin steken.” “Okee…” en die laatste okee was al minder enthousiast * g * Ik ga niet vertellen hoe ze er na deze haarwasbeurt eruit zag, maar in diezelfde week sprak GrootKonijn de volgende zin uit “Hoh, haar haar wordt nu precies wel echt lang hé en zo gelijk een beetje slordig en al, misschien moeten we (euh, qué?) er eens aan denken om het te laten knippen?” Missie geslaagd dus…
Bij de kinderkapper in De Pinte konden we niet meer langsgaan, aangezien ze ook zelf (ver) verhuisd is, de andere kapper in Sint-Amandsberg vond ik niet echt waw, dus maar eens in eigen nieuwe stad gezocht. Een immens groot kinderkapsalon gevonden. Het bezoek viel wel wat tegen, niet door de kapster zelf maar door ons KleinKonijn die niet in de stoel (autootje) wou gaan zitten, die niet haar jas wou uitdoen, die niet haar muts wou uitdoen, die niet haar hoofd wou stilhouden. Enfin, ons KleinKonijn op en top dus. De kinderkapster wist er gelukkig wel raad mee, ze zal wel niet het meest rebelse cliëntje ooit geweest zijn zeker. Moest ik niet zwanger zijn, zou ik me wel op mijn rug laten vallen hebben bij het horen van de prijs, maar ja, aangezien ze niet iedere maand naar de kapper gaat, zullen we daar maar niet over mekkeren zeker. Ook de zin “Voilà nu is ze volledig klaar voor de kleuterklas.” deed mijn baarmoeder wat samentrekken, maar allez…
Naar mijn bescheiden en uiteraard hoogstobjectieve mening, vind ik het wel enorm geslaagd, proper en deftig én er kunnen nog speldjes in.
P.S.: En wat is dat toch met die handelaars om altijd een lolly te willen geven na een kinderbezoek aan hun zaak?
Blablabla