Artistieke actie

Heb ik al gezegd dat ik nogal een artistieke kluns ben ? Aja, in de voorlaatste post nog. Mààr… ik ga over tot een artistieke aktie!

Ik heb nooit van mijn leven deftig kunnen tekenen (let wel: in tussen de lijntjes kleuren was ik een expert, en u mag dat interpreteren zoals u wilt), plakken, knippen, boetseren en vooral nooit iets kunnen uitvinden om te tekenen, plakken, knippen, boetseren ofzo van die dingen. ’t Was ook geen vak vroeger waar er veel aandacht moest aan besteed worden, met als logische gevolg dat ik er dan ook een grondige hekel aan had, net zoals muziek of sport of iets dergelijks. Maar in Frans, Engels, Latijn, geschiedenis was ik wel heel goed, mind you!

Heb ik u ook al gezegd dat mijn kind in maart op zweminitiatie gaat en dat ze in haar schoolcarrière hoogstwaarschijnlijk ook op muziekles, tekenles en nog wel een andere sport zal gestoken worden? Als het kind het ziet zitten uiteraard, maar het aanbod zal er zijn.

Maar kijk, een mens is nooit te oud om zich te herpakken, zie mijn Start 2 Run inspanningen van een tijdje terug. Dus! Ik ga eens wat informatie inslaan over “Knutselen met en door Peuters/Kleuters”. Ik ga tips verzamelen over sites, boeken én winkels waar materiaal te koop is (want we hebben hier dus niks, maar dan ook niks van knutselmateriaal in huis, wel 78 978,972 verschillende bladsoorten in onzen hof, wat ook al iets is natuurlijk).

Mama’s (en papa’s uiteraard) met creatieve geesten en vingers, spuw uw tips en commentaren gerust in de reacties! Mijn dank zal zich hopelijk omzetten in leuke en mooie kunstwerkjes!

Tssss!!!

Vrijdagavond prepareerde mijn bedgenootje één van zijn topgerechten, nl. scampietjes in lookroomsaus. En bij die lookroomsaus mag u li-ters room en ki-los look bijdenken. Ons huis ruikt trouwens nog altijd naar een lookhol, voor zover dat woord bestaat. ’t Was enorm smakelijk en romantisch en ook veel. Stiekem denk ik dat mijn lief opgegroeid is in tijden van oorlog, want hij denkt altijd dat we te weinig zullen hebben, op ’t gebied van voedsel dan. Dus we hadden weer genoeg vrijdag, nog een beetje over, die we dan later eens zouden opeten. En die later was zondag bij de aperitief. Smakelijk, énorm smakelijk opnieuw.

Kort na de middag kwam er zo een merkwaardig geluid vanuit mijn darmen naar boven, of beter gezegd naar beneden, ‘k heb dus redelijk wat tijd van de zondagnamiddag in het kleine kamertje doorgebracht. Wreed ambetant, maar ja, wat doet een mens eraan dan geduldig op het potje te blijven zitten. Ons miss is nogal geïntrigeerd door het wc-gebeuren. Ze doet niks liever dan kijken vanwaar de pipi en dergelijke komt en ook naar waar het heengaat. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik heb liever geen extra ogen gericht op mijn uitwerpselen nadat ze in de pot zijn beland, dat ze haar eigen kakadoelies bekijkt in haar potje, mij niet gelaten, maar niet de mijne. Ook kaka zitten doen met de adem van een peuter op vijf centimeter afstand is niet bevorderlijk voor de ontlasting vind ik persoonlijk.

Dus stuurde ik ze regelmatig naar de papa, die zich gelukkig niet in het toilet bevond, “Ga eens bij papa, mama moet kaka doen.” En dan die kleine telkens tegen de papa met zéér luide stem uiteraard “Papaaaaaaaaaaa!!! Mama kaka dooooeeeeennnn!”. Op één van die mededelingen hoorde ik hem net iets teveel zeggen en toen wist ik dat het te laat was, te laat, teveel gezegd voor die alleshorende kleine oren van ons tettergatje “Ja Renee, mama is kaka aan ’t doen, veel kaka, want mama heeft diarree!” en zij dan “Jaaa, diajjee!” Ik viel ver ín de wc toen ik het hem hoorde zeggen.

En ja vanavond, bij het ophalen in de crèche, na mijn gebruikelijke vraagjes (Heeft ze veel gespeeld? Is ze flink geweest? Goed gegeten? Willen slapen?) ook de vraag “En is ze wat communicatief geweest?” en als antwoord “Ja ze, ze heeft verteld dat je veel kaka hebt moeten doen en dat je met den diarree zat.”

Tssss!!!

De Boze Gezichtjes

Woensdag -na het pediatersbezoek- fabriceerde ik drie Boze Gezichtjes in mekaar. Onze printer is nog niet aangesloten op de pc, dus heb ik ze zelf mogen tekenen met een alcoholstift (bevinding: artistiek ben ik dus nog altijd niet). Een verdrietige of boze smiley dus, wij hebben ze simpelweg “de Boze Gezichtjes” gedoopt. Eentje hangt beneden in de inkomhal, eentje in de keuken en eentje op de overloop. De truuk met de hoek werkte hier niet (meer), ze vloog hier ook overal in de hoek, (we hebben er nl. veel), voor haar was in de hoek staan dus echt een spel met heel veel aandacht geworden, dus hebben we de stoute hoeken maar wat opzichtiger gemaakt.

Tijdens het ophangen van de gezichtjes vroeg ze wel dertig keer “Ohh, wat doen mama? Wat doen?”. Stout van mij om te zeggen dat ik er wel een klein beetje plezier aan beleefd heb… * g *. Woensdagavond hadden de Boze Gezichtjes heel veel effect, ze ging zonder cinema gaan slapen, ze vroeg wel de nodige knuffels en kusjes van mama en papa, maar dat is nog iets anders dan schreeuwen, roepen en krijsen. Donderdagmorgen en –avond moest ik nog maar verwijzen naar de Boze Gezichtjes en haar gedrag keerde al met 180°, yes! Vrijdagavond begon het wat te veranderen… ze begon ganse conversaties te voeren met de Boze Gezichtjes, ze begon ze zelf soentjes en kuffels te geven (komiek zicht ze, een kind dat een blad papier staat te belebberen), haar pop werd in de hoekjes gezet, want die was toch o zo stout. Ik hield mijn hart dus al vast voor ’t weekend.

Mààr het weekend is super verlopen. Dat zowel mama als papa thuis waren van vrijdagavond tot maandagmorgen zal zéker een grote rol hebben gespeeld. Dat we geen verplichtingen hadden en alles op ’t gemak en rustig konden doen wat we wilden doen, ook. Bovendien heb ik wat boekjes bovengehaald waarvan ik dacht dat ze nog te moeilijk en te oninteressant zouden zijn, maar dat bleek net omgekeerd. Ze heeft dit weekend enorm veel “gelezen” en gezongen en fier dat ze was toen ze de woordjes “punaise” en “croissant” en “weegschaal” bleek te kunnen onthouden (heel belangrijke woordjes om te kunnen overleven als tweejarige, i know). Slechts twee hysterische momenten op een gans weekend. Zaterdag eentje van anderhalf uur en zondag eentje van een klein halfuur. Een serieuze verbetering, als je bedenkt dat we er anders toch minstens tien (soms heel veel meer) op een dag hadden.

Ik hoop zo zo zo heel hard dat deze weliswaar relatief korte, maar o zo krachtige piek in haar peuterontwikkeling weer efkes voorbij is en we opnieuw wat kalmere weken tegemoet gaan. En dan op naar de volgende fase zeker?

Vet kan ze nog altijd kweken nietwaar?

‘t Was vandaag nog eens tijd voor weging en meting én voor een algemene check-up. Bij één van de vele hysterische woede-aanvallen de laatste tijd, begint de papa altijd met een “Ze heeft toch niks hé? Zou ze ergens pijn hebben? Aan haar oren? Haar hoofd? Haar dit? Haar dat?” Telkens opnieuw vraagt hij het dan ook aan haar “Heb je pijn hier? Heb je pijn daar?”, natuurlijk antwoordt ze altijd met een duidelijke NEEN, enkel op de vraag “Heb je liefdesverdriet?”, antwoordde ze vorig weekend met een JA, we gaan daar nog wat mee tegenkomen zeg ik u… J

Maar kijk, ’t zou natuurlijk wel kunnen hé, dat ze fysiek ergens ongemakkelijk is en daardoor wat ambetanter loopt. Persoonlijk denk ik hier niet aan, want tijdens haar flinke en brave momenten merk je er dan ook echt wel niks aan, dus tja, … maar de mens heeft nu eenmaal een witte jas, dus om hem gerust te stellen trok ik vandaag eens naar de pediater. Een nieuwe trouwens, niet dat we van de vorige niet content waren (de communicatie liep af en toe wel stroef, maar puur geneeskundig was ik er wel héél tevreden over), maar aangezien we ondertussen in een andere provincie wonen, zijn we van de eerste keer ook op dit vlak maar veranderd. Een nieuwe pediater zoeken is voor mij hetzelfde als zoeken naar een nieuwe tandarts, moeilijk dus. Enkele mensen raadden mij aan om gewoon een deftige huisarts te zoeken die iets afweet van kinderen, dat lijkt me idd ook wel goed (hebben we trouwens ook al gevonden), maar dan enkel en alleen voor algemene, banale dingen. Specialisaties bestaan voor iets. Zoek maar eens een nieuwe pediater tussen de acht die hier voorhanden zijn. Hier en daar geluisterd en dan maar gekozen voor de “jongste”, alhoewel die ook al 52 jaar is (jaja, hij is van de heel communicatieve soort, me like).

De bevindingen: ze is fysisch perfect in orde. Haar gewicht: 11 kg 200 (P5) en haar lengte: 87 cm (ongeveer P50). Nog altijd een sperzieboon dus, maar “Vet kan ze nog altijd kweken nietwaar?”  Niks opmerkelijks te zien aan neus, keel, oren, buik, enzovoort…

En toen vroeg hij: “En hoe is het met haar gedrag?” en toen schoot ik in de lach. De weg naar ’t ziekenhuis had ze in de auto nl. opnieuw een ferm staaltje laten horen en zien. ‘k Heb hem proberen schetsen hoe een dagje Renee eruit ziet en vooral de ochtend- en avondspits beschreven. Hij vroeg ook zelf dingen, en doet ze dit en doet ze dat. De mens wist dus duidelijk wat peuterpubers allemaal kunnen uitsteken. Hij verzekerde mij ook dat het hoogstwaarschijnlijk nog veel erger kan en zal worden, olé… en dat ze perfect op schema zit qua persoons- en karakterontwikkeling. Daarna deed hij me een uitleg over deze soort gedragingen (en vooral haar reeds aanwezige verbale capaciteiten) en dat die wetenschappelijk en statistisch meestal gepaard gaan met een bepaald (toekomstig) intellectueel niveau. Dingen waar ik mij op deze leeftijd hoegenaamd niet mee zal en wil bezighouden, maar het was wel allemaal eens interessant om horen.

Hij legde ook nog eens de nadruk op streng zijn en vooral dan consequent zijn en het aantal opvoedende personen in haar omgeving wat proberen te beperken (wat we sowieso al doen) en vooral te zorgen dat die opvoedende personen qua straffen en belonen zowat op dezelfde lijn staan. Ook zei hij dat het misschien best is om wat waakzaam te zijn voor het fenomeen “verveling” want bij kinders gelijk de onze, is dat blijkbaar een heel storende en frustratie-uitlokkende factor. Het zij allemaal genoteerd.

En ons miss die zat er ondertussen bij zoals een engeltje, te luisteren en bij iedere handeling van de kokter te vragen wat hij deed en wom hij het deed.

Picasso

En gisteren? Wel gisteren was haar gedrag opmerkelijk anders en vooral beter dan de afgelopen dagen/weken, maar ik heb er dan ook iedere minuut van mijn zondag in gestoken, wat haar precies wel deugd deed en rustiger maakte, alhoewel “rustig” in combinatie met ons miss is nog altijd een bizar gegeven.

In de namiddag was ze zelfs zo rustig aan het kleuren op haar kamer in haar Nijntjeskleurboek met haar Nijntjeswasco’s dat ik het mij riskeerde om iets te halen beneden, voor vijf minuutjes, maximum tien. Toen ik terug boven kwam, bleek ze een Picassootje te hebben gedaan. Blauw overal: op drie deuren, op de Quick Step in onze kamer, op de trapleuning, op het afsluithekje, op de vinyl in onze berging, op haar bed, op haar commode, op haar tafeltje, op haar stoelen en op haar… versgeschilderde fuchsia en witte muur.

En zo kreeg haar “rustige” dag wat kleur en de onze ook.

 

Misses Proper – Part III

And she did it again.

Gisteren. Hier thuis.

En neen, dat is niet zo heel erg plezant om op te kuisen.

En ja, we zijn heel erg content dat we haar bed na de verhuis op een goeie halve meter van de vers geschilderde muren geplaatst hebben.

26 maanden

Tussen al onze Debbie Travis-momenten door zou een mens bijna durven vergeten dat we hier morgen al met een spook van 26 maanden zitten. “Vergeten” zullen we haar uiteraard nooit, dat spreekt voor zich, en zeker niet de afgelopen weken, want ze is meer dan ooit Aanwezig en ja, met een grote A.

De peuterpuberteit scheert hier opnieuw heel hoge toppen, nog hogere toppen dan die periode daar ergens in mei-juni toen ze het ook op heel regelmatige basis zwaar aan het uithangen was. De laatste weken is ze af en toe (lees: véél meer dan af en toe) om achter het behang te hangen, chance dat we hier al zoveel werk en tijd in ’t behang gestoken hebben, of we zouden het misschien eens echt overwegen…

De papa leest/hoort uiteraard niet graag dat ze stout is, maar kijk, als ze flink is, schrijf/zeg ik het, tijdens mindere periodes idem. Ik ben een strenge, met momenten zelfs heel strenge en vooral consequente mama gewoon omdat ik weet en voel dat het zo moet met een kind zoals de onze, de papa daarentegen…J Volledig verstaanbaar, hij ziet ze zò weinig, moest ik in zijn plaats zijn, het zou ook pakken moeilijker verlopen om streng én consequent te zijn. ’t Feit is ook dat we hier niet te maken hebben met een onnozel kind, ze weet perfect wat ze bij wie mag en niet mag doen, er is ook een enorm groot verschil te bemerken in haar gedrag wanneer ze ofwel bij mij alleen is ofwel bij ons beiden. Wanneer we beiden thuis zijn, heb ik zo goed als geen gezag meer over haar, redelijk frustrerend, want als ik er alleen mee ben, verloopt alles relatief rustig en zonder extreme piekmomenten.

Haar straffen is op dit moment moeilijk, we vinden precies niet dé manier. Wanneer ik zeg “Nu moet je in de hoek!”, zegt ze “Oekje taan!” en loopt ze met veel zwier en zwaai zelf naar de hoek en laat daar geen traan, maar staat wat show te geven. Wanneer ik zeg “Ik ga tellen tot drie: 1, 2, 3!” antwoordt zij binnen de seconde met “Fierrrr! Fijf!”. Afzonderen maakt totaal geen indruk, want gelijk in welke ruimte ze zich bevindt, ze vindt altijd wel iets om te bekijken of te onderzoeken. ‘k Heb al gedacht om een stoeltje om te toveren in een stoute stoel met een boos gezichtje op enzo, maar of dat dé truuk zal zijn… Haar gedrag vertoont ook enorme ups and downs, precies een echte tiener.

Mààr, de ongeveer twintig hysterische woede-aanvallen per dag buiten beschouwing gelaten, kan ze zo ontzettend Flink zijn. We staan hier meermaals stomverbaasd te luisteren naar haar verbale capaciteiten, ze is zo ad rem, zo mondig, niet te doen. Haar drang naar zelfstandigheid is énorm, moest ze kunnen, ze rijdt hier ons gras af of strijkt vader zijn hemden. Ze kan zich bijvoorbeeld praktisch volledig zelf uitkleden, schoenen en kousen doet ze zelf aan, net zoals haar pyjama waarvan ze met een beetje geduld ook de knoopjes dicht krijgt. Ze poetst haar tanden gelijk een grote en tijdens het badmoment moet ik gewoon zeep, washandje en shampoo aanreiken en zij doet de rest. Wanneer we op restaurant zitten, meldt ze ons (en de rest van het restaurant…) duidelijk dat ze pipi en/of kaka moet doen en dan doet ze dit ook effectief op een grotemensentoilet. Allemaal heel flinke dingen in onze ogen, maar die downmomenten hebben de laatste weken wat de bovenhand en dat is redelijk vermoeiend. J

McDreamy

Straks is het weer zover.

En hij kan zien dat hij geen affaire begint met die Lexie ze!

Date

Zaterdag was het nog eens van dat. Een date tussen hem en mij. Oh, en ja, dat is het neertypen waard, aangezien dit zo -euh- heel zeldzaam gebeurt, voornamelijk wegens tijdsgebrek, tijdsgebrek en ook wel door tijdsgebrek. Maar zaterdag was het zover, 11 oktober stond al enkele weken aangekruist in onze beider agenda’s (wat eigenlijk nog samenviel met een ander leuk aanbod, maar een mens kan maar op één plaats zijn natuurlijk). Een namiddagje, avondje en hoogstwaarschijnlijk stukje nacht, alleen met ons twee, allez ja, en nog een paar honderd man, maar daar gaan we niet moeilijk over doen, ’t was lang geleden en we keken er naar uit.

Vorige week sloeg het plots in mijn maag “Maar wat gaan we met ons KleinKonijn doen?”, ahja! We hebben nog altijd geen vaste babysit gevonden, zo een drama is dat nu niet want 1) gezamelijke avondjes-uit zijn dus eerder heel erg schaars en 2) onze benedenverdieping is nog een halve bouwwerf zonder enig meubel erin, dus moesten we al een babysit hebben, dan zou die zich een ganse avond moeten installeren op ons eigenste bed, nu niet dat we geen comfortabel bed hebben, maar handig is anders. Mààr dan kreeg ons miss het aantrekkelijke aanbod om bij Mister T. te gaan logeren en als er nu één ding is wat wij volmondig goedkeuren, dan is het dat wel. ‘k Ben er trouwens nog altijd van overtuigd dat die twee ooit nog een koppel zullen worden, allez, misschien niet voor eeuwig, maar zo efkes zo. ‘k Zie het al volledig voor mij, de onze in haar zoveelste jaar Geneeskunde (uiteraard!) en mijnheer Titus in zijn zoveelste jaar kweetnietwat op universitair niveau (aja, als em de brains van zijn ouders zal meehebben) en dan samen op kot spaghetti staan koken en boempatat: een koppel! Wishfull thinking misschien, maar hey, een moeder kan maar hopen nietwaar!

Maar toen besloot mister T. om vriendschap te sluiten met 4 Russen en daarbij nog eens wat verpleegsters te gaan verleiden op de afdeling pediatrie (waarvoor wij ons hier kreupel aan ’t duimen zijn dat hij gauw terug naar huis mag!), date dus in ’t water. Nog wat rondgebeld naar andere vrienden (ja, we hebben er nog), maar zo een dagje op voorhand, agenda’s zijn niet alleen bij ons overvol natuurlijk. En toen kwam Hilde (crèche Gent) weer als een reddende engel uit de lucht gevallen, problem solved, again. Renee zag het ferm zitten “Hidde! Hidde!” de ganse weg van Rollehem naar Hent, en ja, soms duurt die lang… Samen zijn de twee ladies de minder fortuinlijk knaap nog even gaan bezoeken (kwestie van onze hoop op een romance niet volledig te laten varen), ons meisje-meisje werd dan nog eens verwend met een echt meisje-meisje kleed en met bijpassende meisje-meisje kousen, ferm heel ferm en grappig eigenlijk, voor wie Hilde kent, een kleedje gaan kopen en al… ;o) 

Onze eigen date was ook plezant, lekker, ontspannend, dorstlessend (…) en nog relatief vroeg geëindigd, maar daar waren we niet echt kwaad om, zeker doordat we ’s morgens ook nog eens konden uitslapen, een mens zou na een goeie twee jaar bijna vergeten zijn wat dat precies is: uitslapen tot na acht uur.

Al wie da niet springt…

Ons meisje-meisje en haar namiddagdutje, in de crèche is dit blijkbaar niet altijd een geslaagde combinatie. We herinneren ons nog allemaal dit donker bruin fenomeen, maar ze haalt ook nog andere stoten uit.

In de crèche wordt er gegeten en geslapen in twee shiften, de eerste groep die niet meer slaapt tijdens de voormiddag (waar de onze dus bij behoort), eet al om 11u en gaat slapen om 12u, de andere groep die wel nog een dutje doet in de voormiddag, eet om 12u en gaat slapen om 13u. Ze hadden met ons miss al ondervonden dat ze beter en vooral makkelijker inslaapt, wanneer ze in een kamer alleen ligt of bij een veel kleiner kindje (lees: kindje dat nog niet spreekt) ligt, maar soms schijnt dit praktisch niet haalbaar te zijn, dus vliegt ze soms bij haar leeftijdsgenootjes in dezelfde kamer waar er acht bedjes zijn en dus ook acht kindjes slapen.

Gisteren, nadat ze kort in bed gestopt waren (Renee lag uiterst rechts in de kamer), kwam er luid geboenk vanuit de grote kamer. Ons KleinKonijn had reeds tijdens eerdere dutjes gedemonstreerd hoe flink ze kan springen in haar bed, dus tja… ze dachten al “’t Zal wel weer Renee zijn zekerst…” en ja, boven gekomen, staat ze daar gelijk een zotje op en neer te springen. Gelukkig wel nog met haar slaapzak aan want sedert haar kaka-manoeuvre mag zij slapen in de speciale slaapzak, de slaapzak met een rits aan de zijkant en nog knoopjes, onmogelijk om open te krijgen naar het schijnt, door de kindjes hé, de verzorgsters hebben er hopelijk geen problemen meer. Soit, gisteren staat ze dus weer wild te springen, ze krijgt wat onder haar voeten, maar gaat weer deftig neerliggen.

Na vijf minuten weer van dat, de verzorgster weer naar boven en al “Renee, ’t moet nu gedaan zijn!” in hare mond aan ’t nemen, ze komt de kamer binnen, kijkt naar het bedje, slaapzak ligt daar mooi in ’t bedje, joepie, maar… geen kind erin, nog eens goed gekeken in de vier hoeken van het bedje, tussen de spijlen, onder de matras, nope geen kind… Paar seconden later hoort ze vanuit de verste linkerhoek van de slaapkamer een “Ajjooooo! Ajjooooo!” oftewel in grote mensentaal “Hallooooo! Hallooooo!” Ons spook, zwaar te glunderen, in het verste bedje bij een ander kindje… ‘k ben vergeten vragen of het een jongetje of meisje was.

Ze had dus niet alleen die speciale onmogelijk open te krijgen slaapzak afgedaan, maar ook nog eens uit haar eigen bedje geklommen en bij een ander kindje in bed gekropen. Een nieuwe Tia is geboren zeg ik u! Ze hebben het dan opgegeven en ze gewoon mee naar beneden genomen, oh ja, en ze hebben haar ook nog gestraft, en ook dat ben ik vergeten vragen hoe ze dat gedaan hebben.

Dus, ofwel moeten ze misschien hun conclusies trekken dat ze om 12u nog niet moe genoeg is om te gaan slapen, ofwel dat ze misschien soms dagen gewoon niet wil/kan slapen (heeft ze thuis soms ook), ofwel dat ze haar àltijd in de andere kamer gaan moeten leggen, ofwel grotere/hogere bedjes kopen, ofwel hun idee van het meisje-meisje wat bijschaven…