Baai & Haai

Straks beginnen we aan onze laatste nacht op Oostvlaamse bodem, wordt het één met veel uurtjes slaap of één met weinig uurtjes slaap, ik gok op het laatste, vraag mij niet waarom. Een laatste postje ook vanuit ons appartement, jochei, jochei! Oh en jochei! En omdat we straks nog een feestje hebben, gebeurt deze laatste Oostvlaamse post via een lijstje:

-ons miss haar laatste dagje in de Baby & Kid’s Loft, een ganse dag culinaire verwennerij, bezoek aan het ballenbad en met hoogstwaarschijnlijk nog ietsje meer aandacht dan anders

-Titus zijn eerste dagje in diezelfde crèche, mama Titus heeft zich deze morgen heel flink gehouden en mijnheer Titus’ schattigheidsgehalte was weer op en top

-gisteren verloor mijn hoofd (onder het motto: ander huis, ander kapsel) zowat 20 centimeter oftewel 2 kilogram haar (mij vriendje vindt mij fris en sssseeexxxxy!)

-morgen Big Moving Day (owee als er iets voorvalt met mijn wasmachine, droogkast of frigo!)

-zondag laten we hier Maria en Sien een deftig poepke ruiken

-zondag om 18u moet ik haar nog één keer zien, alhoewel “moet” is een groot woord want ik ben eigenlijk de huurder niet remember en dan zullen we ook wel te weten komen wat ze van plan is met onze waarborg

-1 september: eerste dagje in nieuwe crèche (precies al een eerste schooldag voor ons), moeder nog een dag congé, kwestie van de domicilie direct in orde te brengen, neen, ze geraken ons daar niet meer kwijt in de Westvloanders

-oh, ons internet is ginder ver weg nog niet geregeld, dus moest u een tijdje niks van ons lezen, ’t komt niet doordat we in één of andere verhuisdepressie gesukkeld zijn

-Baai Gent! Haai Rollegem!

Beebienews (x2!)

Drie kadeetjes op dertien maanden tijd, ferm zeg ik daar tegen, heel erg ferm!Liselotte werd met haar dertien maanden grote zus van Wout en Thomas, nu nog twee mini-kadeetjes maar binnenkort zal de zus wel haar vrouwtje mogen staan denken wij hierzo.

Proficiat maal twee! En zo werden de oktoberbaby’s plots augustusbaby’s

 

20/02: Stan
21/02: Heleen
02/03: Marie
20/03: Bo
29/03: Titus
09/05: Barbara
15/05: Nand
17/05: Aurélie
31/05: Kobe
17/06: Marie
22/08: Nika
28/08: Wout en Thomas

september: bij K. en B.
september: bij S. en M.

Biefsteak & Medelijden

Hoe een gesprek bij de slager kan evolueren.

Te beginnen dat ik wat biefsteak wou want mijn ijzergehalte schijnt nogal aan de heel lage kant te zijn tot een “Aja, we zijn aan ’t verhuizen, dus eten we de laatste tijd meer pasta’s en salades dan echt vlees enzo.” En dan tot een “Aja, maar dat is niet goed hé, zeker niet voor een vrouw en zeker niet voor tijdens die speciale periode in de maand…” het laatste deel van deze zin sprak de slagersvrouw (hoe zou ze eigenlijk heten, haar man heet Luc, maar zij?) uit op fluistertoon… tot een “En naar waar verhuis je, toch niet buiten Gent?” “Euh jawel… we gaan naar Rollegem.” om over te gaan tot een zin van Luc (de slagersman dus) “Naar waar? Ouwegem?” en dan een “Neenee,* rol met ogen, weer één die ‘t nie verstaat * Rol-le-gem!” en dan was ’t van “Amai, nog noeit van heurd.” (of zoiets, ik typ niet makkelijk in ’t Gents) dan maar geantwoord met “Aah, dat is een deelgemeente van Kortrijk.” en dan mijnheer en mevrouw slager samen “Aaaaah…” en een blik vol medelijden erbovenop, gratis voor niks bij mijn drie biefsteaks.

Chance dat ik zo vermoeid ben door dat ijzertekort, anders zou ik er nog wat zinnen achter gesmeten hebben en geëxpliqueerd hebben dat wij dit niet het einde van de wereld vinden en dat wij er zelfs naar uitkijken om te verhuizen naar een plaats waar er jawel al elektriciteit is en jawel ook al stromend water uit de kranen komt en met een beetje chance ook al gebruik zal kunnen gemaakt worden van tinternet.

Afscheidseendjes (wegens het niet vinden van afscheidskonijntjes)

Vrijdag nemen we afscheid van ons KleinKonijns huidige crèche. Afscheid moeten nemen van iets wat als heel positief werd ervaren is nooit leuk, op geen enkel vlak, maar ja that’s life i guess…

Musti en zijn Vriendjes

Mijn kind is geen tv-kijker, woehoe en hallelujah! Ikzelf ben er ook géén, de papa ietsje meer, maar zij (nog) niet echt. Af en toe zetten we wel Ketnet eens op, op een weekendmorgen, wij zijn ook maar gewone mensen die af en toe iets langer dan tot zes uur in bed willen blijven liggen, maar ze kijkt daar niet echt naar, Tamton vindt ze leuk en Mienie Mienie Mienie Mienie Miiiieeeee ook, dit allemaal slechts gedurende een korte tijd, tien à vijftien minuutjes maximum.

Een tijdje terug had ik het lumineuze idee om haar eens een DVD te kopen (ze had er al eentje van Bumba, maar daar heeft ze het precies niet meer zo voor), dus koos ik eentje van Musti (ze heeft een boekje van Musti en dat valt enorm in de smaak). De DVD is een voltreffer tot en met. Overdag niet zo (alhoewel, ze onderneemt toch af en toe pogingen om hem zelf in de Xbox te steken…), maar ’s avonds tijdens haar laatste melkje vraagt ze er steevast naar, we geven soms toe, soms niet, aja, pedagogisch verantwoord opvoeden en al!

’t Enige ambetante eraan is dat ze om de één of andere reden niet het woord “Musti” gebruikt, maar “Poesje”. En als ze het in haar hoofd krijgt om “Poesje” te willen kijken, dan zal iedereen het wel willen horen, of het nu in de Carrefour is of in de Hema of op straat: “Pooooeessssjjjeeeee kiiiiijjjjkkkkeeeennnn!” en dan probeert moeder hier met even luide stem te antwoorden “Ja, je mag straks naar MUSTI kijken!”, kwestie dat de mensen toch weten over wie/wat het precies gaat nietwaar…

De papa en ikzelf vinden het wel een okee-DVD, er worden heel wat leuke, educatieve onderwerpen aangebracht zoals diefstal (jawel!) en de vrieskou en de donder en bliksem en schransen van pannenkoeken, leuk dus, behalve Mijnheer Konijn, die vinden we ietsje minder, jongens toch, met zijn voze zinnekes altijd, na herhaling 8.964 hebben we het wel gehad met zijn “Mijn hol is dichtgesneeuwd!”.

Debbie!

We deden hier van Debbie Traviske vandaag, allez niet echt hier maar ginder uiteraard. En morgen doen we dat nog eens. En de volgende weken nog heel dikwijls denk ik, alhoewel, er moeten eerst nog heel wat dingen uitdrogen vooraleer we een regenboog kunnen kleuren overal, niet echt een regenboog, we zijn geen vijf jaar meer wij. Maar kijk, ’t ziet er begot naar uit dat ons KleinKonijn in een heel aangename kamer zal mogen vertoeven, de combinatie fuchsia-wit doet het hem altijd, zeker voor een tweejarige spring-in’t-veld denk ik toch. Binnenkort dan nog eens den Ikea attaqueren en ’t komt allemaal ferm in orde. Daarna alleen nog maar meer een bureauruimte schilderen, de keuken schilderen, de living behangen en schilderen,… maar eerst moeten de overblijfselen van V.V.T.-schimmelvlekken uitgedroogd worden. Jaja, moerasgebied daar in de Westvloanders.

Ondertussen is het ook maar zeven keer slapen en we zeggen Adieu, we zijn hier precies aan ’t aftellen naar zes december. Zaterdag komen er enkele mannen met spierballen helpen (zo ontzettend leuk en aangenaam en lief dat dat is!). En de zondag komen er enkele ferme madammen dweilen, schuren, schrobben (met de juiste producten uiteraard!), ‘k weet nu al dat het één van de leukste kuisdagen uit mijn leven zal zijn (met zeer grote dank aan die ferme madammen!).

Beebies!

In deze tijden van hoge verhuisdrukte en –gekte, zou een mens bijna durven vergeten dat er ook nog lieve kindertjes op de wereld geperst worden, maar kijk, ‘k heb mij gelukkig op tijd herpakt, want ons KleinKonijns eerste echte grote liefde aka de blonde god van de crèche waar ieder vrouwelijk peutertje (en hun moeders, we moeten eerlijk blijven) zot van zijn, werd vandaag grote broer van een zusje die pas elf dagen na uitgerekende datum ter wereld schikte te komen, nice!

20/02: Stan
21/02: Heleen
02/03: Marie
20/03: Bo
29/03: Titus
09/05: Barbara
15/05: Nand
17/05: Aurélie
31/05: Kobe
17/06: Marie
22/08: Nika

september: bij K. en B.
september: bij S. en M.
oktober: bij I. en K. (2!)

Polyvalent

Just gelijk haar papa.

Eén oog op de tv, één oog op een boek. Alhoewel, de papa kijkt niet echt meer naar Musti en de Hopla-boeken is hij gelukkig ook al ontgroeid.

Stof

‘k Heb er eigenlijk mijn mond nog niet tegen opengedaan. Ja! Ikke! Mijn.Mond.Niet.Tegen.Opengedaan! Ferm jawel! Zelfs niet wanneer ze zonder iets te zeggen, en met “zonder iets” bedoel ik echt met “zonder woorden” het appartement komt binnengewandeld en doet alsof ik lucht ben, aja natuurlijk, want ik  ben niet de officiële huurder.

Ons kind, dat bekijkt ze als een vreemd wezen dat op elk moment kan veranderen in één of ander monster, dat naar haar keel zal springen of zoiets. Ze kijkt erover, over ons kind, laat staan dat ze in haar gezichtje kijkt of dat ze haar een handje geeft of dat ze er iets tegen zegt, al is het maar een simpele “Hallo!”. Ons kind verstaat er niks van, in tegenstelling tot, wordt ze namelijk wèl met elementaire beleefdheidsnormen opgevoed. Ze begrijpt het niet wanneer ze minstens tien keer na mekaar “Mefouw!” zegt, er geen reactie op komt. En aan een tweejarige uitleggen dat niet iedereen vriendelijk en beleefd is, is nogal moeilijk.

Een hand geven doet ze sowieso niet, want we vermoeden dat ze een redelijk hoog smetvreesgehalte heeft. Alhoewel, aan hem geeft ze wel een hand, want hij is officieel de huurder, ikke niet, ik ben maar zijn bijwoonste. Dat ik een deel van de huur meebetaal doet er niet toe vermoed ik… Maar kijk, ik heb er mijn mond nog niet tegen opengedaan en ooh, maar ooh ooh ooh, wat zou ik dat zó graag eens doen (wie mij een beetje kent…). Het zou niks opleveren, integendeel, ’t zou alleen maar in ons nadeel spelen, uiteraard. Maar ’t zou mij wel deugd doen, ferm deugd.

Het klikt niet tussen ons. De dag dat ik onze ene muur in de living rood verfde, toen heb ik het verkorven denk ik. Of misschien was het die keer dat ik hier in een topje met fleurige rok stond, ze kon er precies niet echt goed op kijken, sorry dat ik niet alleen blauw, grijs en bruin in mijn kleerkast heb hangen. Of die keer dat ik keppetje zei tegen hem in haar bijzijn, was precies ook een moeilijk moment.

Maar ‘k heb er dus nog niks tegen gezegd.

Zelfs die avond toen ze -zonder énig schaamrood op de wangen- zei dat er hier ofwel vijf jaar níet ofwel vijf jaar met de verkeerde producten gepoetst werd, heb ik kunnen zwijgen, ‘k heb wel eens fel in haar gezicht gekeken en mij omgedraaid en verder mijnen afwas gaan doen, met Dreft dan nog wel, ferm product. Dat ze toen nog het lef had om mij te volgen tot in de keuken laat ik even terzijde.

En vanavond komt ze nog eens en de officiële huurder is van wacht en mijn haar op mijn armen staat al gans den dag recht dat ik ze weer alleen mag ontvangen en mag zwijgen.

Oh, maar kijk, nog negen keer slapen en dan zijn we hier weg, de officiële huurder en zijn bijwoonste. En dan kan die bijwoonste misschien eens een boek beginnen schrijven over haar, stof genoeg ondertussen, niet letterlijk, want stofzuigen deden we wel.

Twee!