Haar haar

Met redelijk wat haarlotion van Zwitsal, bijna een dozijn speldjes en wat tegengestribbel, lukt het toch al om een deftig staartje te maken J

Sprongetjes

Hoe vervelend en hoe ambetant ze de laatste weken kon zijn, hoe flink ze de laatste week was. Ik volg het boek “Oei, ik groei niet!”, maar ze heeft duidelijk op veel vlakken een enorme sprong vooruit gemaakt. Vandaar de lastigheid?

Grof motorisch: klimmen gaat heel vlotjes, grote-mensen-stoel op en af zonder al te grote problemen, springen in de lucht met twee voeten samen, iets dat begint te lijken op koprollen (‘k hou wel telkens mijn hart vast bij het zien hiervan) begint ook te lukken.

Fijn motorisch: pyjama, onderbroekje aan- en uitdoen gaat meestal alleen, ’t Dora Fantacolor Junior-spel bijvoorbeeld begint vlotjes te gaan, legpuzzels van 4 en 6 stuks zijn te doen (mits begeleiding bij het niet onmiddellijk lukken, want ze verliest nogal vlug haar geduld), kleurpotloden vasthouden doet ze handiger, …

Verbaal: naar mijn persoonlijke moederlijke mening had ze reeds een zeer uitgebreide woordenschat en dit is de laatste weken niet verminderd, ‘k ben er trouwens zeker van dat er geen enkele peuter de woorden Tamton (Samson) en sanietsj (sandwich) schattiger uitspreekt , ’s avonds vertelt ze heel vlot hoe haar dagje in de crèche verlopen is (met wie ze gespeeld heeft, wie in de hoek moest staan (wel bizar dat ze altijd zichzelf vergeet te vernoemen…), of ze al dan niet buiten gespeeld heeft, of het patatjes of pahetti was, …), voorzetsels gebruikt ze correct, en “plots” kent ze ook heel wat kleuren.

Zindelijkheid: heel wat plasjes en sporadisch een kakske belanden in het potje, dus ‘k ben er vrij zeker van dat ze volledig zindelijk zal zijn tegen dat ze vertrekt naar haar nieuwe crèche (september).

Algemeen gedrag: is dus weer sterk verbeterd, hysterische buien komen minder frequent voor, haar haar wassen en kammen lukt bijvoorbeeld weer vlotter, kleertjes, schoenen, …aandoen ook. Soms heeft ze echt wel nog momenten van extreem weinig geduld, maar ja dienen appel en zijnen boom… Ze is ook algemeen rustiger en speelt met momenten heel flink alleen (kleuren is haar nieuwe favoriet, met auto’s rijden doet ze nog altijd heel graag, ook ballen gooien/wegschoppen is nogal dikwijls een activiteit hier).

Slapen: ze slaapt weer wat langer, ttz, de laatste paar dagen wordt ze toch al niet meer wakker vóór 5 uur, wat ik al super vind (komiek hoe een mens zijn grenzen verlegt, vroeger zou ik voor zeven uur wakker worden de hel gevonden hebben), soms slaapt ze zelfs tot 7 uur (en daar wordt het humeur van de moeder des huizes enkel maar beter door), ’t grote probleem de laatste week is het inslapen, vroeger was dat een fluitje van een cent, op welgeteld 5 minuten was dit telkens geklonken, nu gebeurt dit met een ganse cinema en echte tranen, ook weer een fase die zal overgaan en hopelijk duurt ook deze fase weer niet te lang J

04u10…

… was het deze morgen * geeuw *

Waar zit dat knopje om ze langer te doen slapen? Achter het linkeroor, in de rechterknieholte, in haar haar, aan haar pink? Waar o waar?

Waarom slaapt ze nu al ongeveer een maand zo anders dan vroeger? Nachtmerries? Klaarte? Warmte? Te veel/Te weinig eten ’s avonds? Teveel prikkels overdag om ’s nachts te verwerken? Liefdesverdriet? Geldzorgen?

Waarom waarom waarom?

Moe, moeder, moest is ’t hier voor de moment.

Weekend in cijfertjes

• 2^de bezoekje aan “ons” toekomstig huis (zoveel gras!)
• 2 maanden en dan is het eind augustus (jihaaa)
• 5 uren kuisen gelijk zot voor die ene persoon
• 1 uur bezoek -en bijhorende controle- van die ene persoon
• 2 schatten om ons babysitprobleem op te lossen (waarvoor dank!)
• 1^ste nachtje van ons miss bij Titus
• 1-3: Olland – Rusland (jihaaa)
• 27^ste verjaardag vieren van een spring in ’t veld
• 3 witte wijntjes en veel colaatjes
• ? pintjes en minder colaatjes
• 1 nuchter persoon
• 1 minder nuchter persoon
• 3 uurtjes slaap
• 1 iemand met koppijn en misselijkheid
• 1 peuter met een héél luide stem (* g *)
• 8.957 “Titu kaka daan!” mogen horen
• 1 uitgesteld bezoek aan de boerderij met échte beesten (cfr. Bella de Koe > 1000 kg!)
• 1 avond voor de werkweek weer begint

  

22 maanden

Meisjesovermacht

Voorlopig meisjesovermacht in 2008 J

20/02: Stan
21/02: Heleen
02/03: Marie
20/03: Bo
29/03: Titus
09/05: Barbara
15/05: Nand
17/05: Aurélie
31/05: Kobe
17/06: Marie
augustus: bij P. en P.
september: bij K. en B.
september: bij S. en M.
oktober: bij I. en K. (2!)

Allez, en niemand in juli of wat? Saai

 

11-julistraat

Titus’ mama schrijft daar zoiets, de 3 ex-kotgenootjes zijn “plots” allemaal papa. Twee meisjes en een jongentje, kan het nog schoonder? Bahneet toch!

Waar is den tijd dat den enen zich ergerde aan de wekker van den anderen of dat den derden zijn vol-au-vent liet aanbranden? Waar is den tijd dat er van bovenop den trap naar beneden werd geplast? Den tijd dat er redelijk wat alcohol werd geconsumeerd, dat den Benny rijk werd van de verkochte wittekes? Den tijd dat den Pro Forma hun habitat was. Maar ook den tijd dat er schitterende uniefresultaten werden behaald.

En toen kwamen de vrouwen erbij en werd alles wat rustiger en serieuzer (jaja :p) en nu zijn er plots drie kindjes, die misschien binnen een jaar of 18 hier zelf op kot zullen zitten, stel u voor!

Geduld… deel II

Woehoeoe! Joepie joepie joepie!!!

Wat ik al de ganse dag zat te vermoeden, Moeferkoe is mama en ’t Ventje is uiteraard papa!
Een héél dikke proficiat! 

Voor de naam (waw!) en het geslacht (joepie!), laat ik het maar over aan hun eigen blogjes J

Amai, en dit was nu officieel het spannendste zwangerschapseinde die ik ooit van zo dichtbij meegemaakt heb, wie wordt de volgende?

Geduld…

Zes weken moeten platliggen in een appartement van minstens 30°, in de meest oncomfortabele zetel die er bestaat om toch maar geen te vroeg geborene op de wereld te zetten, ’t is iets.

Maar wachten en wachten en wachten en nog een beetje wachten omdat hij/zij het duidelijk zó goed heeft in moeders schoot, ’t is precies ook wel iets.

Veel courage Moeferkoe en Vriendje Man, ooit komt hij/zij er wel uit hoor, al dan niet met een beetje hulp

Wij blijven alleszins supporteren voor een vlotte worp!

Datjes

-dat ze er idd àltijd schattig blijft uitzien, hoe kwaad of gefrustreerd ze ook is
–dat ze de allerliefste “mamaaaa” en/of “papaaaa” roept wanneer ze wakker wordt (maakt niet uit op welk uur…), met een intonatie en liefheid in haar stemmeke die echt wel niet te beschrijven is
–dat ze zich letterlijk meerdere uren kan bezighouden met kleuren in boekjes (al dan niet met een lichte afwijking naar parket en/of meubels)
–dat ik zó fier ben op haar ’s morgens in de crèche hoe flink ze daar een boterhammetje zit te eten gelijk een grote
–dat ze een “iedereen gelijk voor de wet-attitude” heeft om u tegen te zeggen (bijv.: de regel in de crèche is, tuutjes in een potje, enkel voor het slapengaan worden ze aan de kindjes gegeven, deze regel geldt uiteraard niet voor baby’tjes, maar Renee herhaalt íedere morgen bij het zien van nog een tuutje in een baby’tjes mond hetzelfde “Tuutje potje!!! Tuutje potje!!!”, zo grappig)
–dat ze enorm graag alles aan de kant heeft (yes!): schoenen blijven hier nooit in de weg staan, stoelen worden altijd mooi rechtgezet, lades/kasten gaan onmiddellijk dicht, GSM’s moeten we nooit zoeken, mijn handtas staat nooit ergens anders dan waar ze moet staan, …
–dat we nooit iets in het geniep kunnen doen voor de andere ouder, want alles wordt becommentarieerd met een heel luide en duidelijke stem (Mama pipi! Papa saap (slaap)! Mama eet!)
–dat ze heel flink “Dank u mama!/Dank u papa!” zegt (roept) wanneer ze iets krijgt
-dat wij nooit vergeten van “Dank u” te zeggen, want zij wijst er ons wel op 
–dat ze op een extreem grappige manier haar haar uit haar gezicht wrijft
–dat ze een enorme drang heeft naar zelfstandigheid, wat haar ontwikkeling en evolutie eigenlijk alleen maar ten goede komt
–dat ze lef en durf heeft en zo geen angsten ontwikkelt voor wat weet ik allemaal
–dat ze een merkwaardig goed geheugen heeft
–dat ze zoveel woordjes begrijpt
–dat ze al zoveel woordjes (al dan niet perfect) uitspreekt
–dat ze altijd alles gezien/gehoord heeft
–dat ze iedere dag opnieuw “Wetijtui!” (We zijn thuis!) roept wanneer we onze garage naderen (maar eigenlijk ook wanneer we in de straat van de crèche komen, dus ofwel 1) voelt ze zich echt thuis-thuis in de crèche (joepie!) of 2) denkt ze dat “We zijn thuis.” wil zeggen dat we gewoon ergens gearriveerd zijn;) )
–dat ze vandaag een extra dagje bij haar vriendjes is (zo kan ik verder inpakken, lekker gaan kletsen met mijn vriendinnetje Marie over eens wat andere dingen dan “kindjes”, eens wat extra kan ademhalen, … terwijl zij zich scheel aan ’t amuseren is in de crèche)
–dat haar papa nu wel opgelucht zal zijn dat niet iedereen zal denken dat we hier altijd met een etterke te doen hebben