Evy…zwangerschap…energie…sandalen…Bumbabal…

Er zijn zo van die dagen… dat ik blijkbaar toch nog energie en conditie tekort kom, zelfs nadat ik al les 20 (les twintig!) van ons Evy doorsparteld heb, vier maal acht minuten gelopen jawel, met telkens een minuutje stappen ertussen. Moest ik nu acht paar armen hebben, ik zou de mexican-wave inzetten voor mijn eigen.

Mijn loopprestatie van deze morgen kan dan ook alle vermoedens bij de papa van dit drolleke wegpakken over een eventuele nieuwe zwangerschap bij mijn eigen des zelves! Tss! En neen, ’t is niet omdat ik maar een half glas alcohol drink dat ik zwanger ben, S. toch! Heb ik nu al ooit méér dan een half glas alcohol gedronken? Wacht maar tot een volgende meeting, zet de Duvels maar klaar, ah nee, dat is eerder voor mijn wederhelft en neen, hij is dus ook niet zwanger. ;p

Soit, ’t ging dus over mijn conditietekort. Alleen met ons Miss Energy naar Brantano trekken om haar eerste paar sandalen ever te zoeken was echt geen goed idee. Véél volk en een verkoopster die echt geen zin had om te werken op een zonnige zaterdag hebben er niet veel aan verbeterd. Het assortiment voor de kleinste voetjes was redelijk gering (witte sandalen met roze vlinderkes wou ik nu eens niet), er was precies ook echt weinig verschil in de maten. Haar gewone Aster-schoentjes van een tijdje terug hebben maatje 20, passen nog deftig. Nu met de sandalen: maat 4 of 4,5 of 5. Telkens quasi geen verschil. 

Dan maar een verkoopster geroepen, dus diegene die geen zin had om te werken op een zonnige zaterdag. Ze heeft Renees voeten gemeten op zo een vooroorlogse plank en bij deze handeling werd gans Gent, St-Denijs-Westrem en De Pinte bijeengeroepen, wat zeg ik, geroepen? Eerder getierd (nie skoetj! nie skoetj!!!!), geschreeuwd, gestampt, geslaan en net niet gespuugd. Toen was ik al twee kilogram verloren aan zweet. 

Dan richting kassa, zeven mensen voor mij met elk een doos of drie (duidelijk ’t begin van de maand). Twee seconden is ze naast mij blijven staan, twee seconden, om daarna richting Heren maat 45 te spurten. Toen ben ik zweetkilo nummer drie verloren. Uiteindelijk  ben ik gewoon in de rij blijven staan, wat is het nut van er telkens achter te lopen en op die manier telkens opnieuw te moeten aanschuiven? Want ge denkt toch niet dat de mensen (die drie paar schoenen ineens durven kopen) zo vriendelijk, beleefd, sociaal, begripvol zijn om mijn plaatsje open te laten zeker, bahnee gij! ‘k Heb mij dan maar geconcentreerd op de ingang/uitgang, zolang ik daar geen brokke energie in een wit broekske en groen t-shirtje met haar haar gelijk dat van een boskind zag doorvlammen, was er niet echt een probleem. Allez, in mijn ogen hé, er zullen zich alleszins heel wat mede-shoppers zwaar geërgerd hebben aan mijn ons kind.

Dan nog naar de Fun, want ons kind heeft geen buitenspeelgoed, ramp o ramp. En zeker op dagen dat er naar parken en tuinen wordt getrokken is ’t misschien geen slecht idee om op zijn minst dat kind te voorzien van een bal of zo. Ha, er bestaan trouwens ook ballen van die gele belachelijke clown btw, voor wie het niet gelooft, er ligt hier nu één in onze living, ter info voor de papa aan ’t werk, hij is nog maar tweemaal tegen uw Xbox gevlogen…

Gelukkig zijn er winkelkarren in de Fun en gelukkig begon de vermoeidheid al wat toe te slaan en gelukkig heeft de chanteertruk à la “Als ge niet flink zijt, dan vliegt uw tuut héééééél lang in mijn sjakosj!” gewerkt. Nu ligt ze te ronken om straks weer los te barsten. Maar we gaan naar ’t park en ze heeft een witte broek aan (en 99% van de rest van haar kleren zit in de was, voor wie zou durven suggereren “Doe haar anders een andere broek aan?”), olé, maar we hebben toch een bal van Bumba. ‘k Ben goe bezig vandaag, héél goe bezig. En ‘t is nog maar middag.