Start to Run

En ’t is ten einde. Vanavond heb ik mijn laatste les met ons Evy gelopen. Les 27 van 27. De reeks van 0 tot 5 km welteverstaan. Amai en ‘k ben nogal preus op mijn eigen zeg! Aja, voor wie me een beetje irl kent, weet waarom ik preus ben en zal misschien mede met mij preus zijn, aja! Er zit (zat!) namelijk toch wel nul komma nul sportdinges in mij. Ik had er eerlijkgezegd een hekel aan, ik snapte ook totààl niet waarom mensen aan sport deden, zo vrijwillig en al.

Maar kijk nu. Tijdens de eerste les moest ik om te beginnen één minuutje lopen, daar lach ik nu uiteraard mee, maar toen, daar ergens in de maand maart, werd ik tijdens dat eerste minuutje al na tien seconden blauw gelijk een smurf en viel ik bijna van het voetpad recht in de goot. Nu heb ik met redelijk gemak les 27 uitgelopen, 10 minuutjes lopen, 1 minuutje wandelen, 20 minuutjes lopen. En wat nog straffer is, hou u allemaal vast, ik doe het echt graag! Op de dagen dat ik niet moest lopen, vond ik het spijtig, op de dagen dat ik niet kon lopen (door wacht, ’t weer, …) werd ik er zelfs een beetje ambetant van.

Een paar mensen hebben me de afgelopen maanden gevraagd wààrom ik het nu precies deed, want aja, we moeten allemaal eerlijk zijn, mijn goddelijk lichaam verraadt niet dat het nooit een sport deed. Ik ben nu eenmaal zo een gelukzak van een vrouw die geen enkele overbodige kilo moet meesleuren (sorry!), allez, vind ik persoonlijk hé. Maar mijn conditie was er-bar-me-lijk. En ten tweede, we willen hier ten huize echt wel dat ons kind aan sport doet, dat ze ermee begint op kinderleeftijd en niet moet beginnen als volwassene, want jong geleerd… Als je als kind nooit gesport hebt, is het duizend keer moeilijker om later nog iets te beginnen, zei de ervaringsdeskundige met de rechterwijsvinger in de lucht. En zeg nu zelf, wie wil er nu eigenlijk nog een leven zonder sport? Dus geef ik alvast het goede voorbeeld aan mijn kind, flink moeder flink!

Of het nu iets opgeleverd heeft? Tuurlijk wel! Ten eerste zal mijn conditie er absoluut op verbeterd zijn, ten tweede had ik toch 3 à 4 keer per week een moment puur voor mezelf (wat als jonge mama echt wel een aanrader is, no offence hé vriend en kind!). Of het iets deed met mijn lichaam? Mja, misschien is er hier en daar wel een vierkante centimeter strakker en steviger geworden, maar opnieuw, dat was niet echt het doel van mijn beginnende sportcarrière (ahum).

“En wat nu?”, vroeg ’t vriendje daarnet. Wel, ik heb nog niet onmiddellijk de ambitie om tien kilometer te kunnen lopen, dus het tweede Start to Run-pakket zet ik nog niet over op mijn aaipodje, maar ik ga wel blijven lopen, een keer of twee-drie in de week, naargelang de weersomstandigheden/wachten. Misschien herhaal ik les 27 nog een aantal keer, om mij daarna eindelijk eens te wagen aan den toer rond de Watersportbaan (5,4 km dacht ik?).

Da Sky is Da Limit zeg ik u! En nu wat in de zetel hangen met een ijscrème overgoten met karamelsaus, gelijk een echte sportvrouw dus.

De juffrouw

De juffrouw wordt wakker om 5u45 (is de regel de laatste dagen en dat is driekwartier te vroeg voor onze wekker). De juffrouw is gelukkig in haar bed te houden met een boekje over (wat anders dan) konijnen. De juffrouw leest zichzelf het boekje voor, met een stemvolume waarvan ik zeker ben dat de mijnheer op het gelijkvloers ook zal te weten komen welke avonturen Nijn nu weer beleeft.

6u35: De juffrouw laat zich gewillig een verse pamper aandoen door de papa en drinkt met enthousiasme haar flesje uit.

6u45: De juffrouw besluit om niet te wachten op ons gebruikelijk ontbijt uur (7u) om een boterham te eten. Ontbijt verloopt relatief rustig.

7u15: De juffrouw moet aangekleed worden, maar vindt dat er eerst tanden moeten worden gepoetst, flink enerzijds uiteraard, anderzijds… ze eet de tandpasta op en wil uiteraard niet geholpen worden bij het echte poetsen.

7u20: De juffrouw moet dringend aangekleed worden, maar eerst besluit ze om mijn pantoffels drie meter verder te zetten, één voor één, ah nee, ze moeten terug op hun oorspronkelijke plaats, weer één voor één “Skoetje mama” “ ’t Zijn pantoffels Renee, geen schoenen.” “Skoetje mama!” “Nee, Renee, ’t zijn geen schoenen, maar pantoffels van mama.” “Skoeoeoeoeoeooetjjeeeeeee mamaaaaaaaaaa.” Ze blijft zitten op het aankleedkussen “Nie bjoekje.” De juffrouw wil geen jeansbroek vandaag, maar haar bruine van gisteren die al onder de vlekken zit. Geworstel dus om jeansbroek aan te doen. “Nie skandaaaaaaal!”. “Neen, geen sandalen vandaag, je gewone schoentjes, okee?” “Nie skandaaaaaaallll!”. De juffrouw wil niet de witte kousen, maar de roze die ze ziet liggen op de wasmand. De juffrouw wil geen rekkertje in haar haar, maar een speldje. Geworstel bij het rekkertje rond doen. “Okee, we gaan weer tellen hé, 1, 2, 3.” Bij drie zorg ik altijd dat het rekkertje er effectief rond zit, vandaag besloot ze bij 2 haar hoofd weg te rukken en het rekkertje te doen wegspringen tot achter de commode. “Nie haaaaaaaaaaaaatje doen!”. Tweede rekkertje. Gelukt. “En nu nog de oortjes uitkuisen.” “Nieieieieie ooooooooootje mama, nie oooooooootjjjjeeeuh!” Oortjes uitgekuist met geworstel.

7u30: Zweet zweet zweet! Bij mij, niet bij de juffrouw.

7u32: El padre doet het blauwje jasje aan, ik besluit om haar het roze aan te doen, wegens properder enzo van die dingen. Wissel van jasje dus “Nieieieeeeeeeeiiiieeee jasje, nieeeeeee jasje!!!” Geworstel, gestamp, gebleit, geschreeuw.

7u35: De juffrouw wordt in de lift gesleurd. De juffrouw in de auto gestoken en de juffrouw was gekalmeerd en de vrolijkheid zelve tegen dat ze in de crèche toekwam, moeder is wreed content wanneer ze daar haar tweede tas koffie van de dag kan drinken.

En dan beginnen moeder en vader rustig aan hun werkdag… 

Dettol

Ha! ’t Kan vlug veranderen in ’t leven zeggekiku! Tot een tiental dagen geleden behoorden we nog tot dat kleine groepje van gelukzakken van ouders die kon zeggen “Ziek? Ons kind? Bahnee gij, die is nooit ziek.” En die nooit mocht u bijna letterlijk nemen. “Medicijnen voor haar? Bahnee, dat hebben wij niet in huis hoor.” Junifen/Perdolan buiten beschouwing gelaten.

Maar ondertussen mochten we ons lidmaatschap van dat gelukzakkenoudergroepje opzeggen. Vorige week nog de leuke combinatie angina-bronchitis met uitdrogingsverschijnselen als gevolg. Deze week gaan we voor iets anders. Gisterenavond begon ze te spuwen, maar zo echt spuwen, zo van dat gespuw waarvan je bijna zelf moet. En ook zo in A.L.L.E. richtingen. En ook zo met dat specifieke geurke, woehoe… Toch wel drie uren en een half aan een stuk, ‘k heb maar eens besloten van wat meer hoeslakens te kopen, altijd handig op zo’n dagen.

Deze morgen leek ze prima, flink flesje gedronken, hup in mijn auto richting crèche, op 100 meter van de crèche: spuuuuuugmoment eerste klas, mijn auto ruikt voor de moment ietsje minder fris dan anders. Deze voormiddag nog uit haar gewone doen, deze namiddag beduidend beter.

Vanavond moest ze toch op controle naar de kinderarts na haar ziekenhuisavontuur van vorige week. Dat van vorige week is trouwens volledig weg. Maar nu: buikgriep. “En dat is uiterst besmettelijk, ‘k heb al weet van ganse gezinnen die ermee zitten”. Jeuj zeg, jeuj. ’t Wordt hier een Dettolweekendje zeg ik u.

P.S.: Hebt u al opgemerkt hoe handig ik geworden ben? Afbeeldingen zoeken op tinternet en dan in mijn postjes verwerken, ’t is wat, ’t is wat.

School

Morgen is ’t zover. Morgen bezoeken we een schooltje met oog op inschrijving. Al is het maar voor september 2009, maar blijkbaar moet ne mens den dag van vandaag beter bij de rappe zijn, dan bij de -euh- minder rappe.

We komen hierin niet overeen, hij en ik. Er zijn maar heel, heel, heel weinig dingen waar we niet hetzelfde over denken (woehoe!), maar het type school voor ons kind (kinderen ooit) is daar één van. Dat is geen nieuws, dat weet ik al sedert jaar en dag, maar kijk, nu komt het wel al zo dichtbij om er eens deftig bij stil te staan.

Hij is niet tégen de school die ik wil, ik ben niet tégen de school die hij wil, maar we verkiezen beiden liever ons eigen type school. En aha, voor die enkelingen die het zouden durven denken, ik draag hier niet altijd de broek, maar soms ook een rok (:p), dus gaan we voor zijn type school. Daarom niet voor eeuwig en altijd, maar nu toch wel. Het schooltje is handig, in de zin van, het ligt op de perfecte locatie. Woeha, een pluspunt zowaar. Het is klein, dit kan zowel positief als negatief bekeken worden.

Mààr… we willen beiden dat ons kind toch wel bepaalde stimulansen krijgt (sport, creativiteit, muzikale en andere artistieke ontwikkelingen), we willen beiden dat ons kind niet uitgroeit tot een narrow-minded individu die in een lantaarnpaal kruipt wanneer ze bijvoorbeeld een gekleurde medemens tegenkomt op straat, we willen beiden geen kind die zich beter voelt dan een ander om gelijk welke reden dan ook, we willen beiden dat ze respect voor anderen en hun overtuigingen (al dan niet godsdienstige, raciale, sociale, …) als een evidentie beschouwt, we willen beiden dat ze (beleefd!) mondig wordt, dat ze haar eigen principes ontwikkelt en hiervoor ook durft uitkomen, we willen beiden dat niet alles alleen maar om het competitieve aspect draait van zo hoog mogelijke cijfers te behalen en toch wel zeker bij den top van de klas te behoren, want dat ze zich anders slecht moet voelen (en wij daarbij, want wij zijn haar ouders en wij voeden haar op)… en over al deze laatste dingen heb ik zo een klein beetje mijn twijfels als het over een bepaald soort onderwijs gaat, zeker als ik terugdenk aan mijn eigen ervaringen (vroeger in den tijd é), maar we zijn nu idd al een x-aantal jaren verder dus wie weet…

Morgen gaan we alles eens goed bekijken, met de mensen in kwestie babbelen, vragen stellen en oordelen en dan duimen dat we de juiste beslissing nemen, wat die ook mag zijn. Spannend dat opvoeden. Opnieuw en opnieuw. 

 

Zó typisch!

Eigenlijk zouden we er eerder moeten aan denken. Al wat je zelf doet, doe je beter, zeker?

Uiteraard werd er ferm geprotesteerd bij het aërosollen. Bij de papa ging het iets beter dan bij mij, maar deze middag was er toch ook bij hem fel protest. Deze avond nam ze het plots over, zelf de knop aangezet en het masker in eigen handen…

Al 21 maanden…

… ferme vriendjes!

Datjes

Zo twee en een halve dag in een klein kamertje zitten bij uw kind, ’t heeft langs de ene kant wel iets, een mens moet toch altijd het positieve zoeken in een situatie nietwaar… Ik ken mijn dochter wel vrij goed denk ik, ik ben er veel mee bezig, ze is ook relatief vaak alleen bij mij, m.a.w. exclusieve aandacht voor haar van mij (en omgekeerd) is niet zeldzaam, maar haar zo eens van heel dichtbij (letterlijk dan) kunnen observeren, zonder dat ze ergens naartoe kan spurten, deed me soms wel opkijken, bijvoorbeeld:

-dat ze een heel luide stem heeft, zelfs bij ziek zijn
-dat ze énorm ongeduldig is
-dat ze na anderhalf uur vertoeven in ’t ziekenhuis al een hekel had aan mensen met een witte jas
–dat ze een enorme afkeer gekregen heeft van een thermometer in haar poep
-dat ze een vieze, vuile, ambetante en stoute eetmanier opgenomen heeft (laatste hapje goed bekauwen en dan gewoon uit haar mond laten vallen, maakt niet uit waar dat hapje terechtkomt)
-dat ze een puzzelstukje perfect met haar linkerhand door een spijlenbed kan keilen tot aan een glazen deur
-dat ze, wanneer we meer dan 1x durven vragen om iets te drinken, pertinent weigert en gewoon begint te drinken wanneer we niet kijken
-dat ze me na één dag als het tweede deel van de Siamese tweeling begon te beschouwen waar zij het eerste en meest dominante deel van was
–dat ze na 3 dagen full-time tuutgebruik opnieuw enorm verslaafd is aan dat ding

Maar ook:

-dat ze altijd in dezelfde en vooral komische houding inslaapt (op haar buik, knietjes opgetrokken en het maakt niet uit of er nog tien kilo speelgoed onder haar buik/hoofd ligt)
-dat ze heel snel doorhad had ze moest manoeuvreren in dat kleine bedje met haar infuus
-dat ze niet specifiek fan is van één of andere sportster wanneer ze 10x “Kimmeke! Kimmekeueueueueuh!” roept (nee, ze bedoelt haar Bodymelk oftewel haar crèmeke zoals mama het wel eens durft noemen)
-dat ze heel snel een nog nooit geziene insteekpuzzel kan maken en met als gevolg ook heel snel verveeld is
-dat tv haar eigenlijk geen bal interesseert (jeuj!)
-dat de enige mannelijke (voor zover ik gezien heb) verpleegkundige haar favoriet was
–dat haar woordenschat reeds ferm uitgebreid is (o.a. met grappige stopwoordjes à la “amaaai”, “oh-oh” “oei oei oei” “mama toch” “ho-ho”)
-dat ik het flink vond dat ze zich niet zoals haar mama geërgerd heeft aan die ene verpleegkundige die haar naam blééf uitspreken als René-euh
-dat ze zichzelf plots benoemt als Jenee en niet meer als Nona
-dat ze weet wat ze moet zeggen als moeder er doodmoe uitziet “Mama moooooooi!”
-dat ze eigenlijk wel de max van een dochter is (waar ik trouwens wel al langer van overtuigd was J )

Jeuj!

En we waren niet de enigen die in ziekenhuissferen vertoefden de laatste dagen…

Tsjieka Leen en vriendje Jelle deden hetzelfde, weliswaar in een ander ziekenhuis en op een véél plezantere afdeling, de materniteit. Nog net op 15 mei werd hun eerste beestje geboren, jeuj jeuj jeuj!

Een ferme zoon (3kg660): Nand!
Een dikke dikke proficiat!!!

De jongens-meisjesstand van 2008 tot nu toe:

20/02: Stan
21/02: Heleen
02/03: Marie
20/03: Bo
29/03: Titus
09/05: Barbara
15/05: Nand

mei: bij L. en J.
juni: bij V. en D.
augustus: bij P. en P.
september: bij K. en B.
september: bij S. en M.
oktober: bij I. en K.

Thuis!

En we zijn thuis! En er is daar niemand kwaad om, echt niet J J

Tegen deze middag was ze er al volledig door, maar dan moesten we nog testen of ze haar AB wel onder de vorm van siroop wil nemen. ’t Ging niet supervlot of gewillig, maar ‘k had ook niks anders verwacht van ons sprot. ‘k Ben alleszins wreed content dat ons eerste ziekenhuisavontuur erop zit en ik hoop echt dat we niet vlug meer op Straat 63 moeten logeren.

En nu ga ik mij in de zetel smijten. Dinsdag gelopen, normaal moest les 24 gisteren de revue passeren, maar ’t zal voor later zijn, nu wat slapen en straks frieten met mayonaise peizek

Update

Wat leuk om bij een korte thuisstop zoveel lieve reacties te lezen!!!

Even een update: de nacht is heel goed meegevallen, t.t.z. voor ons sprot toch, geslapen van rond 20u30 tot 6u00. Geen enkele keer wakker geworden, fijn. De moeder hier daarentegen, amai amai, niet alleen kwamen ze haar temperatuur om de twee uur meten (wat wel noodzakelijk was uiteraard), maar ’t klein konijn snurkt en knarsetandt even hard als haar pa én dat zonder Duvel! Dit alles in combinatie met het buurjongetje dat hoest als een zeehond (écht zielig om te horen) heeft me niet veel slaap bezorgd, ’t bed was trouwens wel dik in orde eigenlijk!

Deze voormiddag was ze relatief rustig (geen koorts, willen eten, sporadisch drinken), deze namiddag was ze er eigenlijk al volledig door in mijn moederlijke ogen. Enkel haar occasionele hoestbui verraadt dat ze toch ziek was/is. Koorts bleef weg, veel pipi, alert, wakker, vooral héél wakker. Haar infuus begint haar ook te irriteren, Nijn die erop getekend staat doet de truuk niet meer. Probeer een peuter met duidelijke peutermanieren maar eens een ganse dag in bedwang te houden in zo’n klein bedje. Niet simpel zeg ik u!

Maar ’t bijzonderste is dat ze aan ’t beteren is. We zijn hier ondertussen aan ’t duimen en aan ’t tenen dat ze morgennamiddag mee naar huis mag. Om af te sluiten nog wat snapshots, duidelijk van deze namiddag zoals u ziet En nu el padre weer gaan aflossen.

Puzzelen (en ik stond zat versteld hoe vlot dit ging)

 

Efkes stretchen tijdens het grote denkwerk

Zotjes doen lukt ook weer

Libelle, haar nieuwe lijfblad