Wanneer de allerbeste papa twee dagen afwezig is, dan valt het de eerste dag niet echt op, bij onze pruts welteverstaan, bij mij valt het wel degelijk op. 
De eerste dag merkt ze het praktisch niet eens, zelfs wanneer ze hem hoort aan de telefoon, dringt het precies nog niet echt door dat hij niet thuis is, maar ergens anders (op ’t werk dus).
De tweede dag is ’t iets anders. Van bij het ontwaken is ze ermee bezig, ze kijkt naar ons bed of hij er niet in ligt, bij het schoenenrek “skoetj papa”, aan de tafel een klopje op zijn stoel “stoej papa”, wanneer ik haar iets geef “anku papa” (en dan kijkt ze zo heel verward “ah nee, dat is mama”), nog te zwijgen van de 100 keer “papa” die eruit komt tijdens het spelen, enzovoort…
Wanneer ik uitleg dat papa aan ’t werken is en morgenavond terug is, zegt ze wel “jaah”, maar ’t werkwoord werken kent ze uiteraard (gelukkig) nog niet. Ze is de tweede dag ook veel aanhankelijker, daar ze de eerste dag toch redelijk goed alleen kan spelen, word ik de tweede dag overal bij betrokken. En knuffelen, maar knuffelen!Dus, tegen een volgend wachtweekend stel ik ook een fotoboekje samen (tip Maaike!), zal het papagemis misschien een beetje verlichten.
(foto dd. 26 april 07)
Fotoboekjes kunnen echt wonderen verrichten!
Zeker proberen, zeg dat ik het gezegd heb
Oh, lief tekstje ze
))
Maar papa denkt natuurlijk heel veel aan zijn twee konijnen in Gent!! Morgen zijn we back, dus dan superlange knuffel
Zo, weer gaan voort”spoed-en”
XXX
benieuwd of de foto’s daar ook zo een succes worden
! ik hoop het…
eindelijk je blog ontdekt!
Op die leeftijd zijn pap’s (en mama’s) nog goden, he!