Nieuwe crèche

Nog een maand of vier en we zijn riebedebie. Een verhuis van exact 49,89 kilometer is ’t einde van de wereld niet, maar ’t houdt toch redelijk wat in. Bijvoorbeeld: wat doen we met ons miss? Ze zit -zoals al dikwijls vermeld- in een supercrèche, hier in Gent. Ze voelt zich daar goed, ze wordt daar op alle vlak gestimuleerd, ze kan volledig zijn zoals ze is, zonder te verzuipen in onredelijke structuren en regelkes. Héél deftige openingsuren, we kunnen er ook ’s avonds terecht en ook in ’t weekend indien nodig. De bazin is ondertussen een echt vriendinneke geworden, niet alleen van ons KleinKonijn, maar ook van ons. We krijgen daar ’s morgens een fokkietje en een leutig gesprek en info en dit en dat. Okee, we betalen een mooie som, maar we moeten dan ook niks meegeven (geen pampers, geen vuilniszakken, geen fruit, geen koekjes, …), kortom een luxe-opvangplaats.

Maar nu, de verhuis, het stuk autostrade is ongeveer 40 minuten, dan nog het stuk naar de crèche, gemakkelijk een halfuurke tijdens de spits, met als gevolg, héél veel minuten in de auto en voor een peuter die echt niet zo heel graag in de wagen zit, zou het misschien wel dikke miserie kunnen zijn. Dus, dan maar gedaan wat me door  vele mensen al een tijdje werd aangeraden: een nieuwe crèche zoeken. En voor wie zou durven denken dat het in de Westvloanders beter gesteld is qua opvang: think again!

Voor een x-aantal redenen willen we liever geen onthaalmoeder, dus heb ik me opnieuw geconcentreerd op (mini-)crèches. Opnieuw een  heuse en “aangename” zoektocht, op locaties terechtgekomen waar ik nooit mijn kind zou laten. En vooral sommige mensen zeg, jongens toch, pfff. Van wie met kinderen werkt mag toch op zijn minst verwacht worden dat ze toch ietwat deftig kunnen en willen spreken zeker? En ja, ik ben dan zelf wel een Westvlaamse, maar “Kikt ne kjièr iere, wuk een skwon puppeke!” moeten ze echt niet zo zeggen, wanneer ze voor ’t eerst mijn dochter zien. En o-ver-al wachtlijsten! Sommigen lieten me zelfs niet uitspreken aan de telefoon: “Hoh, tè gjien avance wèh, we zittn vul, tot goe in twjiedustennehne.” Miserie miserie.

Ze gaat in september 2009 naar school. Stel dat we pas ergens terecht konden in mei 2009, is het dan nog de moeite om haar te veranderen en vooral haar te laten aanpassen aan een nieuwe omgeving? Puur praktisch gezien: ja, want eens je ergens binnenraakt, zit je veilig ook voor ev. volgende kinderen (hoe een mens den dag van vandaag al moeten zitten rekenen, erg!).

Eén crèche stond me aan (en neen, ik val nochtans niet zo vies :p), een grote villa met veel licht en ruimte, in een rustige wijk, 4 jonge mensen (opvoedster, juf, verzorgster, logistiek medewerkster), 22 kindjes maximum en… gelegen rechttegenover het schooltje waar ons prutske hoogstwaarschijnlijk zal naartoe gaan en… die crèche zorgt ook voor naschoolse opvang… nice nice nice. De verantwoordelijke was enorm vriendelijk, luisterde ook echt naar onze “situatie” was begripvol en zou me na Pasen contacteren, met eventueel nieuws. Onmiddellijk plaats hebben na onze verhuis was onmogelijk, maar misschien wel in januari 2009, dan zou ze er toch nog een maand of negen kunnen blijven voor ze naar school moet, wat me redelijk leek qua aanpassingstijd.

Maar aha, deze week kreeg ik al telefoon, de verantwoordelijke had hemel en aarde verzet, kindjes verplaatst van dagen, dingen geregeld met ouders,… met als gevolg: een plaatsje voor Renee vanaf november dit jaar! Woehoe! Super eigenlijk, maar toch een mega-dubbel gevoel, ik mag echt niet denken aan haar laatste dag hier in de crèche, maar voor haar zal het (hopelijk!) beter zijn, dichter bij huis en vooral veel minder lang in de auto (crèche is 2 km van ons huis) en dan kan ze misschien met haar crèchevriendjes doorschuiven naar ’t eerste kleuterklasje. Maar tegen dat het zover is, nog negen maanden genieten van de service van Hilde en Co!