Hij (met Xbox-bakske in zijn handen): Maar wààrom leesde dan eigenlijk zo’n boeken als ze zo wreed zijn?
Ik (naast hem in de zetel, lezend): Hmm hmm…
Hij: Allez, ge moet verre skrjiemn! (vertaling: wenen, bleiten)
Ik: Jahjah…! (oh, ik hààt gestoord worden tijdens het lezen)
Hij: Da zou ik dus nie kunnen é… zo’n boeken lezen.
Ik: Nee, gij verstaat da nie!
Hij: Nee, inderdaad niet, just gelijk gij niet verstaat dat ik Xbox-spellekes speel é.
Ik: Nee voilà, we verstaan mekaar weer en laat me nu verder lezen zodat hij uit is!
En hij was “Komt een vrouw bij de dokter” van Kluun, welke ik op twee dagen uitgelezen heb. Bleiten dat ik zou kunnen gedaan hebben, maar bleiten! Maar ‘k heb het niet gedaan, ‘k moest toch mijn cool behouden ten aanzien van hij die naast mij in de zetel zat niewaar. 
En nu ligt het vervolg hier “De weduwnaar”…ow boy… misschien best maar beginnen lezen wanneer hij naast mij in de zetel nog eens van wacht is… en met een doos Kleenex.
is toch schoon he zo van die conversaties… mannen en vrouwen… zouden we echt van een andere planeet komen???
Zeker die Kleenex niet vergeten, want met de Weduwnaar dacht ik dat ik het ergste al gehad had, tot ik 10 pagina’s ver was.
Hehe, hier ook dezelfde reactie. Had er zelfs een halve nacht slaap voor gelaten. Persoonlijk vond ik de Weduwnaar iets minder goed. Maar toch ook waterlanders hier.