Ka-ka

Zesendertig keer per dag ga ik plassen. Minstens. De maanden net na mijn bevalling was het beter, maar nu is het weer zoals vroeger, plassen, plassen, plassen. Ik lig er niet wakker van, de Carrefour waar we ons toiletpapier kopen alleszins ook niet.

Soit, ons miss volgt mij o-ver-al, zoals iedere peuter zijn/haar mama/papa volgt. Maar dus ook naar het toilet (minstens zesendertig keer per dag dus). Geen probleem voor mij, preuts zijn we -euh- niet echt en op deze manier raakt ze geleidelijk aan vertrouwd met het ganse wc-gebeuren en zal ze misschien minder raar opkijken wanneer we “hét Potje” met de grote P binnen een x-aantal maanden introduceren. En nu heb ik toch wel bij elk, maar bij élk toiletbezoek dezelfde conversatie met mijn dochter zeker:

Zij: Kaka?
Ik: Nee, mama moet pipi doen schatje.
Zij: Kaka?
Ik: Nee keppetje, mama moet geen kaka doen, maar pipi.
Zij: Aaah… kaka?
Ik: Nee, mama moet géén kaka doen, maar pipi, PI-PI!
Zij: Kakaaaaaaaaaa!!!
Ik: Nee, pi…pi!
Zij: Pépé?
Ik: Bijna, ’t is pipi!

(ondertussen heb ik gedaan)

Ik: Voila, en nu het deksel naar beneden en duwen op de grote knop, dada pipi!
Zij: Dada kakaaaaaa!

Dus m.a.w., mijn dochter loopt nu waarschijnlijk met de gedachte rond dat haar eigenste moeder kilo’s per dag… ge weet wel hé