Dramaqueen in ‘t kwadraat

Verjaardag gepasseerd. Beetje teveel gegeten en net niet teveel gedronken, want er moest weer geblokt worden vandaag. Volgend jaar de magische 30, jawadde jawadde J Ter info: in Keulen zijn we niet geraakt, wegens te slecht weer, dan maar wat tijd gaan verdoen in Wijnegem Shopping Center.

Mijn weekje verlof afgesloten met een bezoek aan onze kinderkapper. De mevrouw in kwestie had me gezegd dat het waarschijnlijk opnieuw nodig zou zijn eind november, zelf vond ik dat een beetje vlug volgen op ons vorig bezoek, GrootKonijn mompelde ook al zoiets als “pure commerce”, maar kijk, haar froufrou kwam ondertussen weeral op haar wenkbrauwen en achteraan begon er ’t één en ’t ander in de knoop te geraken. Alles wat bijgetopt, froufroutje geknipt, opnieuw een echt meisjesspeldje gekregen, Bumba bekeken en buikje vol gegeten in piekenieken (nic-nacskes voor de niet-West-Vlamingen :p).

En neen, nog geen foto van genomen, vooral omdat ze nogal actief is deze week, lees: heel, heel, heel actief. Precies alsof ze eens een extra tandje wil bijsteken nu ze een weekje niet naar de crèche moest. We zeggen gemiddeld achthondervierenveertig keer per dag: “nee”. Ik net ietske meer dan ons GrootKonijn, maar bon, dat is een detail. Ze zegt al een tijdje “ja” en knikt er sedert deze week ook bij, echt grappig om zien, precies een grote madame die eens iets wil bevestigen. “Nee” zegt ze nog niet, maar dat koppeke, niet te doen! Van links naar rechts en van rechts naar links, op quasi elke vraag die we haar stellen.

En ook roepen, krijsen, schreeuwen, op de grond gooien, stampen, slaan, spugen, pruillip trekken en super dramaqueenachtig tegen de muur gaan leunen. Dit alles ettelijke keren per dag. Temperament, niet te doen. Om daarna te komen flemen, knuffelen, kusjes geven, schaterlachen, Bumba delen, … en dan moet een mens serieus proberen blijven. De crèche zal haar maandag weer deugd doen me dunkt. J

29!

Lazy tuesday morning

Wimpers waar ze later héél content mee zal zijn…

Wa zie ‘k ik daar?

Versgelakte teennagels!

Lief spook

Say what?!

De Dardennen. Een chalet en zeven dwergen – euh – vrouwen. Onzichtbare Joodse medemensen. Slappe lach. Onvindbaar toilet. Vijf pitta-broodjes zien opeten door éénzelfde persoon. KleinKonijn missen. De uitvinder van de plaid bedanken. Salomon onder controle houden. Slappe lach. Het spectaculairste projectbraken ooit mogen aanschouwen. Say whaaaaattttttt??? Gestructureerd krokmesjeus zien maken. Slappe lach. GrootKonijn missen. Als lid van de sofa-ploeg kwis winnen tegen de club-ploeg. Heel (heel heel) koud hebben ’s nachts. Hoofd stoten tegen balk. Sjalom! Sappige Basiel moppen mogen beluisteren. Gulder kent mekaar ofwa??? Slappe lach. Eén zin hier niet durven neertypen (ja, díe zin ja). Happy van Intwine herontdekken. KleinKonijn missen. Zalm eten in Malmédy ville. Prachtige ketting efkes mogen strelen. Zien hervallen in een oude zonde (en hopelijk vlug terug afleren!). Versgelakte teennagels niet kunnen showen wegen ijskoude voeten en gevoelloze tenen. Lachen met Johan. Dé natuurwandeling ever maken. Slappe lach in het kwadraat. Zesendertig kilo hagel en elvenveertigduizend liter regen voelen. Blauw kruisje volgen (of niet). Prikkeldraad proberen ontwijken. Tatoes plaatsen. Ben Affleck heeft een schoon broerke. Andie McDowell ongelooflijk saai zien wezen. Niet-publiceerbare thema-fotosessies houden. GrootKonijn missen. Kriek zien verspillen. Glazen zien breken. Buikspieren ontdekken door slappe lach. Kraainem Carrefour is groot. Leuven heeft lekkere ballen in tomatensaus. Afscheid nemen en beseffen dat het echt wel WAW was. Muchas gracias chicas!

…

KleinKonijn “mama” horen zeggen op de achterbank. GrootKonijn zien blokken.

Home sweet home.

(publiceerbaar sfeerbeeld) 

KvB 11…

…van vorige donderdag: gespijbeld!

“En?”

Ha! Zowel An als Jennifer schrijven iets vandaag, waar ik de laatste weken nogal vaak over babbel, noodgedwongen eigenlijk, want meestal antwoord ik gewoon op ‘t hetgeen ontelbare mensen mij vragen “En? Wanneer een tweede bij jullie?“ Euh, niet dat het iemands zaken zijn eigenlijk – denk ik dan soms :p – maar neen, nog niet onmiddellijk.

Redelijk wat peuters van de “generatie” van ons KleinKonijn in de crèche zijn ondertussen in blije verwachting van een broertje of zusje. Heel wat mensen zien het precies als not done om méér dan twee jaar tussen twee kindjes te laten, want het zou niet goed zijn voor dit, of voor dat, of voor si of voor la… iedereen heeft zijn/haar redenen, uiteraard.

Maar kijk, een kersvers babietje mogen ze gerust al terug in mijn handen steken, ware het niet van ons mega groot gebrek aan plaats op dit moment en van die zwangerschap… GrootKonijn ziet een tweede KleinKonijn al een tijdje volledig zitten, maar hij moet dat babietje geen negen maanden dragen (voor de mensen die het nog niet zouden weten: nee, ‘k vond zwanger zijn echt wel niet de schoonste periode van mijn leven, door allerlei redenen…), hij loopt niet het risico van (misschien) opnieuw weken te moeten platliggen, hij moet dat kleine ding er niet uitpersen… En we moeten ook nog een huis zoeken (doe dat maar eens met een dikke buik en eventueel platliggen) én we moeten nog verhuizen (doe dat ook maar eens met een dikke buik en eventueel platliggen) én we moeten ons KleinKonijn uiteraard ook nog voldoende aandacht geven, enzovoort enzovoort…

Dus, neen, u hoeft ons geen broertje of zusje toe te wensen voor 2008 (“fabricatie” buiten beschouwing gelaten), ’t is vriendelijk ze daar niet van, maar kijk, er komt zeker nog (minstens) één Konijntje bij en hopelijk krijgen we alles weer zo vlotjes en snel gepland als bij ons miss, dus tegen dat ze naar school gaat… of een beetje ervoor… dan, misschien, waarschijnlijk, hopelijk.

15 maanden (en poncho-fotoshoot :p)

Beetje wazig, maar fotografeer maar eens zo’n crosserke

En een specialleke voor nonkel S. –> teeth-check!

En toen kreeg ze er genoeg van…

KvB 10

Les 10 vandaag, een gezellige bende van twaalf man, allez eigenlijk tien vrouwen en twee mannen. Kookvriendinnetje moest verstek geven, griep is daar toegeslagen (veel beterschap gewenst!). Een rijkelijke menu vandaag. Vier gangen zo ’s avonds is eigenlijk wel veel, maar kom, ’t was lekker en plezant, meer moet dat niet zijn.

– kervelsoep

– vis papiotte

– Orloffsgebraad (werd trouwens genoemd naar één of andere Russische prins) met groentenstoemp (onze creatie deze week)

– botercake en mueslicake

GrootKonijn kreeg als traktatie een restje van de cakes en de mens was content J

De volgende module werd ondertussen besproken, na Koken voor Beginners, module twee: Dagelijkse Menu’s deel I, deze loopt van februari tot ergens in juni. Wegens praktische redenen (eeeeeeindelijk een verhuis ergens daar tussenin) lijkt het me niet mogelijk om verder te gaan met het kokerellen. Jammer wel, net wanneer ik voel dat er misschien een supergetalenteerde keukenprinses ergens in mij verscholen zit (weliswaar diep, heel diep :p), zal het me niet lukken om verder te doen, ook “de bende” zal ik wel een beetje missen, maar kijk… misschien begin ik dan wel ergens een breicursus of pottenbakkencursus of Verven en Behangen voor Beginners of zoiets.

We’ll see.   

Ze heeft het door…

KleinKonijn heeft een poncho. Een poncho in ’t turkoois (of hoe schrijf je dit eigenlijk?) met zo friezelkes aan. Onnodig te zeggen dat ze er (uiteraard, tsss!) superschattig en megacool mee is. Zo’n poncho is niet alleen een topper om haar aaibaarheidsfactor te verhogen, maar ’t is ook een superhandig ding. Ons miss is namelijk anti-vest en anti-wanten en anti-muts. Ze haat het om die dingen te moeten aandoen, vooral de laatste weken geeft dat ’s morgens meestal een serieus gevecht en gans de autorit ferm geneut. Die poncho moet ik gewoon over haar hoofd trekken, het kapje vliegt dan automatisch goed, geen gedoe, ideaal dus.

Nu, deze week heb ik ’s avonds – tijdens de autorit van crèche naar appartement – al twee keer, den befaamden poncho gewoon in mijne nek gehad. Eerst zit ze verdacht stil in haren autostoel, ‘k hoor wat gefriemel en dan voor ‘k het weet, BAF, den poncho richting mijn achterhoofd. Hoe ze het doet, zo vastgebonden in haar autostoel? No idea! En dan dat blikje van haar, zo van “Nèh… daar eb dem! Doet dienen turkooizen poncho zèlf aan!”.

Te hilarisch om er kwaad over te worden.

Baby’s!

Ons KleinKonijn woog bij de geboorte drie kilogram en twintig gram om precies te zijn. Op 22/11 vorig jaar – toen was ze 3 maanden en 4 dagen – woog ze 4 kg 795.

Dit inleidingske om te zeggen dat er de afgelopen dagen drie ferme knulletjes geboren zijn. Wat zeg ik: knulletjes? Knullen met een grote K ja! J Let u even mee op de geboortegewichtjes…

7/11: bij J. en D.: zoon Jack (4 kg 300 à WAW!)

7/11: bij M. en K.: zoon Jan (4 kg 510 à WOEHOE!)

12/11: bij L. en O.: zoon Simon (4 kg 950 à OH MY GOD!)

Een dikke proficiat aan allen!