U vraagt… wij trekken fotootjes ;)

Wat? Als peuter niet denigrerend kunnen kijken? Hmm…

Tandjes à la Guy *g*

Schaterlaaaaccheeeeeeennnnnnnn!

Bijna terug school -euh- file

Vandaag was het reeds aan ’t verslechtererereren. Mijn rit van ‘t appartement naar de crèche, dan van de crèche naar ’t werk, ’s avonds van ’t werk naar de crèche en van de crèche naar ’t appartement. Vorige week deed ik er nog geen 20 minuten over, over zowel de rit ’s morgens als over de rit ’s avonds. Deze avond toch weeral 45 min. onderweg geweest. Dus vanaf maandag wordt het weer autozitten en vooral file rijden langs ’t gevang (die ze trouwens gaan renoveren of zandstralen of whatever – er staan stellingen voor dus). Om om negen uur te kunnen beginnen werken, om kwart voor acht vertrekken en dan heb ik misschien nóg geen tijd genoeg om nog een fokkietje (een kleintje!) te drinken bij Hilde van haar superfokkiechamine. Geen Senseo. Een andere (straffere) fokkiechamine, waarvan ik het merk dus nog altijd niet weet, maar die me wel gemiddeld zeven plasbeurten per halve dag oplevert

Cijfertjes

Tijd voor de weegschaal en de meetlat én het venijnige BMR-vaccin. Venijnig omdat het met een dikke naald wordt gegeven, in de bovenarm en de vloeistof zou ook nogal pijnlijk kunnen aanvoelen. Niet “zou kunnen” dus, want aan de reactie van ons KleinKonijn te zien, was het wel degelijk pijnlijk. Decibels en dikke tranen en kwaad.

Weegschaal: 8 kg 060

Meetlat: 73 cm

Wegens haar licht zijn, moeten we haar 22u-23u fles blijven behouden (tot onze spijt wel een heel klein beetje) en misschien best nog niet volledig overstappen op groeimelk, maar nog verder doen (met de toch wel wat prijzige) poedermelk, ‘k denk dat we zullen gaan voor de gulden middenweg, ne keer een beetje van dit, ne keer een beetje van dat.

Haar tuut wordt vanaf nu best overdag achterwege gelaten (kwestie van de verbale ontwikkeling niet tegen te houden), maar dat zal wel niet echt een probleem geven.

Volgens de pediater zal de periode van het grof geweld beginnen. Beginnen? Al toch wel een heel klein beetje lang bezig me dunkt.

En volgende maand een herhaling van het meningitis-vaccin. Olé!  

Zeil je voor het eerst

Wat doet een mens op een vrije vrijdagnamiddag?

Zich laten uitnodigen voor een zeilt -euh- vaartochtje! Op de Leie. Van Gent naar Drongen. En terug. Gelukkig.

Eerst wat onnozel doen…

… om daarna baas van ‘t schip te spelen!

Nl - F

Na mijn bevalling moet ik ergens in één of ander bestand als “Franstalig” ingesukkeld zijn. Alles met betrekking tot ons KleinKonijn, en met “alles” bedoel ik vooral reclamefoldertjes, ontvang ik in het Frans. Zoals deze week: Danone, Nestlé en Pampers, alles in het Frans. GrootKonijn: “Misschien komt het door haar naam?” Euh, dus moesten we ze Fatima genoemd hebben of Ling of Juanita, dan…? Allez ja, niet dat we hier geen Frans begrijpen, integendeel, maar den dag van vandaag, allez how ja, ge weet wel é, ’t is toch een beetje stom. De meeste reclamefoldertjes en brochurekes i.v.m. babyvoeding en dergelijke vind ik wel interessant om lezen en doe ik meestal op mijn gemak, letterlijk en figuurlijk dan en om dat nu telkens in het Frans te moeten doen… Soit, de kortingsbonnen blijven hetzelfde uiteraard, maar toch, allez how ja, ge weet wel é.

Is het een vliegtuig?

Ik ben echt echt echt zooooo ongelooflijk blij dat ons KleinKonijn nog te klein is om fan te kunnen zijn van Mega Mindy!

Uit eten

An schrijft daar zoiets.

Wij gaan graag uit eten, al altijd geweest en dat graag-uit-eten-gaan willen en zullen we niet veranderen omdat ons KleinKonijn er is. Maar het is niet altijd zo simpel. Bij heel wat restaurantuitbaters breekt het zweet precies uit tot in Azerbeidzjan wanneer ze een koppel met een buggy zien naderen en bekijken ze u met een blik alsof ge lepra-patiënt zijt ofzo. Ahja, want lekker en gezellig willen eten wanneer ge kindjes hebt, allez wie doet er dàt nu? In Cassis (op de Vrijdagsmarkt) hebben wij al heel dikwijls goed getafeld, vooral op hun (al dan niet verwarmd) terras is er meestal wel voldoende plaats om een buggy bij te schuiven. Laatst hadden we wel minder chance, een opdienster die precies niet veel zin had om op zaterdag te werken, begon haar wenkbrauwen al te fronsen toen we nog maar keken in haar richting en neen, ze zag het echt niet zitten dat we daar zouden eten. Klantvriendelijk en vooral kindvriendelijk is dit allesbehalve. Uit principe ga ik mij nu héél lang niet meer neerzetten op hun terras, ook al hebben ze daar heel lekkere ijskoffies

Na wat rondkijken, zijn we dan op goed geluk gestopt in ’t Keizershof (ook op de Vrijdagsmarkt) en tot mijn grote verbazing… héél vriendelijke obers. In het Keizershof gaat de trap nogal heel steil omhoog om op hun binnenterras te kunnen zitten, maar “onze” ober nam zonder problemen de buggy op (nadat we ons KleinKonijn er al uitgenomen hadden uiteraard) en we hebben volledig op ons gemak kunnen eten, met ons miss in den buggy naast ons. En als de obers dan nog eens een woordje babbelen tegen haar, vind ik dat persoonlijk wel heel beleefd en aangenaam en voor herhaling vatbaar J Oh en nog een zéér goed plekje om met kind (en buggy) te eten, wel niet in Gent, maar niet zo ver: ’t Klooster in de Pinte, héél vriendelijk personeel, handige kinderstoeltjes (al zien ze er op het eerste gezicht wat gebrekkig uit) en voldoende ruimte.

Een eierkoek…

En ze weet van niks…

Ontdekking van een klein beetje kruimels…

Oh-oh

En de parket…

Een nieuw levensjaar…

Kaartjes, smsjes, mailtjes, e-cardjes, telefoontjes, cadeautjes, … dankuwel allemaal! Alles wordt verzameld, bewaard en getoond binnen enkele jaren. J 

KleinKonijns verjaardag zit er op, in theorie nog een goeie vijf uur te gaan (wanneer ik dit postje schrijf), maar een ferm stuk taart eten en pogingen doen om een kaars uit te blazen, is serieus vermoeiend, dus ligt ze al te ronken. J 

Idd, heel goed gemikt dat ze net verjaarde op een zaterdag… alleen heel erg jammer (en dàt is nog een understatement) dat ons GrootKonijn gans het weekend van wacht is en daardoor de eerste verjaardag niet kon meebeleven, * snif * in ’t kwadraat, maar we maken het goed! Volgende week vrijdag attackeer ik de Hema, koop ik me onnozel in ballonnen, slingers, hoedjes en zo van die bellenblaasdoosjes (à meer voor mijn eigen dan voor ons miss uiteraard ;), kopen we taart én een kaars en vieren we op zaterdag nog eens met ons drietjes! Een één-jaar-plus-één-week-verjaardagsfeestje! Klinkt niet slecht alleszins J

Maar vandaag was het toch ook een topper, deze morgen nog met ons compleet gezinnetje kunnen zingen van “Eppie Beurtdei toe joe, in de wei staat een koe”, ’t kind snapte er natuurlijk niks van, maar soit Om 10u15 heb ik me een heel klein beetje ambetant gevoeld, maar voor de rest van de dag heb ik niet echt meer gedacht aan de epiduraal-loze 18^de augustus van vorig jaar… Daarna lekker Indonesisch gaan eten bij oma en opa, een ferme aardbeientaart mogen proeven, leuke ballonnen mogen aanschouwen, nieuwe kleertjes mogen keuren,… 

Haar tweede levensjaar is gestart.

* zucht *  

Ze wordt groot. J