One down

Gisteren trok ik op Sinterklaascadeautjesjacht. ’t Voordeel van quasi geen speelgoed te kopen tijdens ’t jaar door, is dat de Sint hier wel eens zeer deftig mag nadenken wat hij voor onze lieve kindertjes zal brengen. Mààr, volgend jaar, zal ik die jacht verplaatsen naar de maand oktober, volk, maar volk! Niet te doen. En zoveel koppels met boel. Gewoon in een volle winkel efkes staan ruziën over het aan te kopen speelgoed, over wàt precies, over de prijs,… Allez, Sinterklaas moet toch leuk en ontspannend zijn, voor alle partijen? Dat er misschien wel eens moet overlegd worden over wat er nu precies zal aangekocht worden en voor hoeveel, volledig verstaanbaar, maar misschien is dat wel eens iets om op voorhand te doen en niet zo midden Dreamland? En dan ouders op stap met wat oudere kinderen: “Goaj nu eindelijk beslissen wa daj wilt?! ‘k Goe ier nie hjièl nachternoene lwoppn wèh!”.

Daarna nog vlug even naar ’t Shoppingcenter en wie kwam ik daar tegen? The Man himself! Renee noemt hem trouwens sedert deze week: “De fiese oude man!”. Hmmm… Soms zou ik wel eens een vlieg willen zijn om te horen en zien wat er daar allemaal op die speelplaats verteld wordt. Alhoewel… eigenlijk niet.

Nu, ’t leek mij wel logisch dat -aangezien hij toch in de buurt was- er misschien wel een kansje bestond dat hij ’s nachts wel al eens een mini-voorronde zou doen. En jawel! Een schoen laars werd geplaatst, twee suikerklontjes voor ’t paard en een beker water voor de Piet. Nog geen bier uiteraard, we zijn natuurlijk nog geen zes december hé! En… een tuut! Deze morgen: Piet de beker uitgedronken, ’t paard anderhalf klontje suiker verorberd en Sint… de tuut toch wel meegenomen zeker! Chance voor de fiese oude man, was hij wel zo verstandig geweest om een klein cadeautje achter te laten, kwestie dat hij de andere tuutjes ook nog meekrijgt binnenkort…

En de kleinsten mocht vandaag voor ’t eerst op verticale wijze zijn eten verorberen. Tot vandaag zat hij nog in zijn relax voor groenten en fruit, maar sedert een paar weken, had hij namelijk de elegante gewoonte opgenomen om zich telkens dubbel te plooien, echt letterlijk, met zijn neus tot op zijn scheenbenen, en neen, hij heeft niet zo’n lange neus, maar hij lag dus gewoon in twee geplooid in zijn relax, ambetant om zo te eten dus. Dus werd hij in het Ikea-kinderstoeltje geplaatst, de zus leek er eerst niet te happy over, want in haar hoofd is het duidelijk nog hààr stoel enzovoort… Het verkleiningskussentje heb ik trouwens nog altijd niet teruggevonden, ‘k kan me zelfs niet meer herinneren dat ik het vorig jaar ingepakt en mee verhuisd heb, misschien was het gewoon kapot, geen idee voorlopig. Dus behelpen we ons momenteel met wat opgerolde handdoeken. Ondanks het feit dat hij nog niet zelfstandig kan zitten, zat hij toch wel deftig recht en at hij zijn portie groenten/patatten/vlees in even snel tempo op: welgeteld zeven minuten.

Oh, en ’t haar lag ook goed vandaag.

Puzzeltegels

Lap.

Net nu onze kleinsten nogal zeer duidelijk te kennen geeft dat zijn park op momenten te klein is voor zijn verder uitbreidende leefwereldje, blijkt er ’t één en ’t ander mis te zijn met de alom bekende puzzeltegels. Wat nu gedaan?

De vloerbekleding in onze living bestaat uit van die oude, koude, harde, stenen tegels, hem dus hierop laten rondhossen is niet echt een optie, tenzij we ook met de zoon een abonnement op Spoed willen nemen natuurlijk.

Iemand suggesties, tips? M.a.w. op wat rolt/kruipt uw baby?

Frustratie op zes maanden

Lieve Kleine Man van me,

Moeder hier begrijpt je frustratie, ’t is daar niet van.

Je knieën -of nieken zoals je Grote Zus ze nog altijd durft noemen- ontdekken en tegelijkertijd beseffen dat je met die dingen misschien iets zou kunnen doen, maar het eigenlijk nog niet kunnen. Ik begrijp het volledig. Maar kleine vent van me, daarom moet je nog niet roepen, schreeuwen, tieren en met je hoofd tegen de spijlen van je park boenken, nope, Doe Dat Niet! Er zitten zoiets als hersenen in je hoofd en je moeder hier (en je vader ook, believe me!) zou wel willen dat die hersenen toch nog ettelijke jaren op hun plaats blijven zitten. Dus je voorhoofd voorzien van een streepjescode, ’t is niet nodig.

Een tip, van moeder tot zoon, lieve schat, misschien kan je al je ik-wil-maar-kan-nog-niet-kruipen-frustratie gebruiken om te zitten? Zou dat geen goed idee zijn? Doen klein sprotje, doen! Willen kruipen op een goeie zes maanden, ‘t is belachelijk vroeg!

Moeder hier wil namelijk nog héél lang een kleine baby in huis en kleine baby’s kruipen niet bolleke, zitten kan ik toestaan, iets anders nog niet.

Super H!

Zes maanden al.

Hij vliegt. De tijd.

Zwaar aanhanger van het Dadaïsme. De ganse dag door: Dadadadaaaaa!

Altijd content, vooral wanneer zijn grote heldin in de buurt is.

Speculoos

Zij: “Mama? Wat is de naam fan mijn bjoej eigenkelijk?”

Ik: “Euh… Henri dacht ik?”

Zij: “Nee!!! Speculoos!”

Dus werd hij de ganse dag Speculoos genoemd, met hoofdletter veronderstel ik en owee wanneer ik hem accidenteel met Henri aansprak… jawadde…

Tummy Tub Time

Om de dag luchtig af te sluiten, kunnen we misschien nog een rondje Voor- en/of Nadelen van de Tummy Tub doen?

En ja, ‘t was naar zijn mama dat hij aan ‘t kijken was ;p

Zindelijkheid

Zindelijkheid bij kinderkes, ‘t is iets.

Van dat overdag zindelijk worden weet ik zelfs al bijna niet meer hoe het ging, bij Renee dan, bij mijn eigen nog veel minder. ‘k Weet wel nog dat ze rond haar 17-18 maanden een serieuze interesse begon te vertonen voor ’t potje, rond haar tweede verjaardag deden we haar enkel nog een pamper aan wanneer we buitenshuis gingen om na enkele weken onzen euro te laten vallen dat dit eigenlijk vrij belachelijk was, aangezien die pampers altijd droog bleven en ze dus haar pipi (en dergelijke) ophield tot wanneer we terug thuis waren of op een andere plaats waar een toilet was.

Nu, ik heb zo precies in mijn hoofd dat hoe meer tijd je laat tussen het overdag en ’s nachts proberen zindelijk worden, het moeilijker is om ’s nachts zindelijk te worden. Waar ik het haal weet ik niet, misschien ergens gelezen? Iemand een idee of dit kan kloppen?

Werk maken van het ’s nachts zindelijk worden rond haar 17-18 maanden was véél te vroeg, enerzijds door de leeftijd denk ik, anderzijds ook door het praktische, aangezien ze toen nog in haar babybedje sliep en ze er dus niet zelfstandig uitkon. Idem voor rond haar twee jaar, toen sliep ze ook nog in het babybedje en er waren toen teveel andere veranderingen (nieuw huis, nieuwe crèche, …). Enkele weken voor ze zou starten in ’t peuterklasje (toen was ze 2,5) was ik misschien ook nog van plan om er werk van te maken, maar toen zat ik met een dikke buik en zag ik het eerlijkgezegd niet zitten om slaap op te geven voor het verversen van haar bed ’s nachts. Toen werd het grote vakantie… ook misschien perfecte timing geweest, maar toen werd nummertje twee nog zo dikwijls wakker ’s nachts, moesten we dat gecombineerd hebben met dat zindelijkheidsgedoe, dan konden we beter niet meer in ons bed kruipen denk ik.

Maar nu, herfstvakantie! We zijn ermee begonnen. Vorige nacht de eerste nacht zonder pamper. Henri werd wakker rond één uur door een hoestbui, waardoor Renee ook half en half wakker geworden is en ze plots ook begon te roepen. Bed volledig nat (allez, ter hoogte van de poep natuurlijk), maar ‘k heb eens deftig gevoeld aan het hoeslaken (lekker!) en de pipi voelde al koud aan, dus ’t moet al wat langer geweest zijn dat ze effectief geplast had. Bed ververst (Vorige week nog een extra hoeslaken gekocht trouwens!) en deze morgen stond ze plots bovenaan de trap om 8u30, volledig droog. M.a.w. ze had het toch wel lang getrokken na het verversen van haar bedje, deze morgen wakker geworden om halfnegen en pipi gedaan op haar potje. ‘k Vond dat nog deftig zo, tijdens onze eerste poging maar één keer haar bed moeten verversen, ’t kon erger me dunkt.

Benieuwd naar de volgende nachten!

Muts

Wanneer je zowat het allerschattigste babyjongetje ter wereld uit je baarmoeder hebt geperst en wanneer enkele maanden later de seizoenen herfst en winter eraan komen, dan zou het toch wel totaal non-Trinny and Susannah zijn om zomaar het eerste beste mutsje op dat allerschattigst kopje te zetten zekerst?

Vorige week zaterdag was ik toevallig in wat kledingwinkels, eigenlijk op zoek naar een coole hoodie voor Renee, toen het me te binnen schoot dat ik eigenlijk feitelijk nog geen muts had voor de kleinsten. Aangezien ik niet onmiddellijk een hoodie vond die me volledig aanstond, de aandacht maar gevestigd op het zoeken naar dé geschikte muts. Bijna had ik er één gekocht, met bijpassende sjaal en bijpassende jas, aja, als we iets doen, doen we het direct goed niewoar. Uiteindelijk afgeleid geweest door een telefoon en met niks naar huis gekeerd.

Zaterdagavond in mijn luie zetel, zoals alle moderne moeders, dé muts ontdekt, alhier, besteld, centen overgeschreven en donderdag zat dé perfecte muts voor onze kleinsten oelewapper reeds in de brievenbus, prima service dus. Er zit 66,5 % (dus geen 67!) bamboe-viscose in wat het mutsje superzacht maakt.

Persoonlijk ben ik er volledig weg van, de papa vindt hem lijken op één of ander comic personage, allez! Volgens mij is hij gewoon jaloers…

En ja-a-ah! U ziet het goed, gewoonweg een bijpassend pakje, onnodig te zeggen dat het niet-aanschaffen van dit kruippakje een misdaad tegen de mensheid zou geweest zijn. Hier gedemonstreerd tijdens de ik-spring-uit-een-vliegmachine-houding.

Badkiekske

En ‘t grappige was dat ze zelf niet wist dat ik haar haar zo gezet had, toen ze de foto’s op de pc bekeek, kreeg ze zo ontzettend de slappe lach dat ze naar ‘t toilet moest spurten.

10

Annava gaf me de award door die zijn toer aan ’t doen is « Vertel 10 dingen over jezelf wat een ander nog niet weet. » Alhoewel ik niet al te enthousiast gereageerd heb, zeg ik toch merci ;) En alhoewel ik nochtans besloten had om hier enkel kindergerelateerde nieuwtjes te posten, ga ik er mij toch eens mee bezighouden (kwestie van zwangere vrouwen niet te ontgoochelen, want dat is geen verstandige zet) en aangezien ik de moeder van mijn kinderen ben, is het toch wat kindjesstuff nietwaar. Of het volledig nieuw zal zijn voor u, no idea.

1. Ik ben 1 m 70 klein/groot. Valt dat tegen als eerste weet over mezelf nietwaar ;p Nee, een serieus puntje 1 dan maar. Ik zou eigenlijk al jaren als getrouwde vrouw door ’t leven kunnen dartelen, maar om een x-aantal redenen zie ik dat niet zitten, dus doen we hier maar lekker voort zoals we bezig zijn, in Grote Zonde. Oh en wie weet, misschien doen we wel eens een city tripke naar Las Vegas en komen we als getrouwd duo terug naar Belgenland, moeha.

2. Ik ben uiterst perfectionistisch ingesteld en voor wie er jaloers zou op zijn, Dit.Is.Geen.Zegen. Perfectionisme gaat namelijk nogal dikwijls gepaard met getwijfel, kortsluitingskes, uitstelgedrag en faalangst. Gelukkig heb ik een fantastisch lief die me op zulke momenten perfect kan counteren. Ik hoop dan ook dat ik het perfectionistisch gen niet heb doorgegeven aan mijn kinderen.

3. Op mijn 21^ste besloot er nog een tand uit mijn mond te vallen. Niet zomaar een tand, maar nog een melktand. Leutig. Na een bezoekje bij de tandarts werd plots (na al die tandvolle jaren) ontdekt dat ik eigenlijk twee tanden miste, namelijk mijn laterale snijtanden. Voor diegenen die niet zoveel afweten van tanden, dat zijn de tanden tussen uw snijtanden en uw hoektanden. Gelukkig had ik geen al te uitgesproken hoektanden waardoor vampierensmoel not my middle name was! Maar daar zat ik dus plots met een gat redelijk vooraan in mijn gebit en wat nog plezanter was aan gans de tandenzaak, er zat geen volwassen tand boven, dus werd er maar een beugel in mijn aantrekkelijke mond gezwierd, tot mijn 24^ste ongeveer, om alles op te schuiven en dergelijke. De hoektanden werden afgeslepen en nu loop ik al zowat vijf jaar met een redelijk normaal gebit rond. Ooh en ik had een beugel met witte blokjes (om minder op te vallen), dus gedurende de beugeljaren geen koffie, curry en saffraan voor mij, anders liep ik binnen de kortste keren met gele blokjes in mijn mond, smakelijk. Interessant weetje hé!

4. In een ver verleden -toen ik nog dé melktand had- studeerde ik twee jaar Psychologie (tweemaal het eerste jaar). En daar bleef het bij. Toen was het een internationale ramp (Wat? Geen universitair diploma?), nu vind ik het zo’n zonde dat ik er ooit een traan voor gelaten heb (en dan nog gezwegen van die slapeloze nachten). Gelukkig liet mijn fantastische lief  (ja, hier ga ik weer) me later nogal vlug inzien dat je ook best een leuk en interessant leven kan hebben zonder universitair diploma in je handen en dat de hoogste punten en resultaten behalen niet het enigste is wat telt in ’t leven.

5. Ooit, in het eerste secundair, gaf ik een boekbespreking. Niet zo ongewoon, ware het niet dat de lerares Nederlands (een specialiste in pedagogisch inzicht, not!) me hiervoor een symbolische 11 op 10 gaf. Geestig. Een 11 op 10 die me zowat zes jaar achtervolgd heeft, vooral door de klasgenoten dan. Spijtig dat ik toen dat fantastisch lief nog niet kende.

6. Jàren aan een stuk had ik in mijn hoofd dat mijn eerste dochter ooit Bo zou heten en dat ik mijn eerste zoon ooit Luca zou noemen (Jaja, ik ken het verschil tussen noemen en heten Ladies en Gentlemen!).

7. Ik heb een serieuze hekel aan racistische mensen (en aan nog redelijk wat soorten mensen, maar we gaan niet te ver uitwijden :p), inclusief zo van die mensen die een verhaal beginnen met de zin “Allez, tè nie da’k ne racist ben é, mor…”

8. Ik heb een zeer grote fobie voor te laat komen, tot zeer grote ergernis van het fantastisch lief want die heeft dan weer een fobie om ergens als eerste toe te komen of nog erger: te vroeg!

9. Ik heb zeer, zeer weinig geduld. Wanneer ik moet aanschuiven aan een kassa of in een file terechtkom, sta/zit je het liefst niet bij mij.

10. Namen, titels, diploma’s, woonplaatsen, … maken op mij geen enkele indruk. Heel wat mensen ontbreken in mijn ogen dan ook een gezonde dosis zelfrelativering of stellen zichzelf te weinig in vraag.

Voor wie nog graag 10 dingen kwijt wil over zichzelf: go for it!