Gisteren trok ik op Sinterklaascadeautjesjacht. ’t Voordeel van quasi geen speelgoed te kopen tijdens ’t jaar door, is dat de Sint hier wel eens zeer deftig mag nadenken wat hij voor onze lieve kindertjes zal brengen. Mààr, volgend jaar, zal ik die jacht verplaatsen naar de maand oktober, volk, maar volk! Niet te doen. En zoveel koppels met boel. Gewoon in een volle winkel efkes staan ruziën over het aan te kopen speelgoed, over wàt precies, over de prijs,… Allez, Sinterklaas moet toch leuk en ontspannend zijn, voor alle partijen? Dat er misschien wel eens moet overlegd worden over wat er nu precies zal aangekocht worden en voor hoeveel, volledig verstaanbaar, maar misschien is dat wel eens iets om op voorhand te doen en niet zo midden Dreamland? En dan ouders op stap met wat oudere kinderen: “Goaj nu eindelijk beslissen wa daj wilt?! ‘k Goe ier nie hjièl nachternoene lwoppn wèh!”.
Daarna nog vlug even naar ’t Shoppingcenter en wie kwam ik daar tegen? The Man himself! Renee noemt hem trouwens sedert deze week: “De fiese oude man!”. Hmmm… Soms zou ik wel eens een vlieg willen zijn om te horen en zien wat er daar allemaal op die speelplaats verteld wordt. Alhoewel… eigenlijk niet.
Nu, ’t leek mij wel logisch dat -aangezien hij toch in de buurt was- er misschien wel een kansje bestond dat hij ’s nachts wel al eens een mini-voorronde zou doen. En jawel! Een schoen laars werd geplaatst, twee suikerklontjes voor ’t paard en een beker water voor de Piet. Nog geen bier uiteraard, we zijn natuurlijk nog geen zes december hé! En… een tuut! Deze morgen: Piet de beker uitgedronken, ’t paard anderhalf klontje suiker verorberd en Sint… de tuut toch wel meegenomen zeker! Chance voor de fiese oude man, was hij wel zo verstandig geweest om een klein cadeautje achter te laten, kwestie dat hij de andere tuutjes ook nog meekrijgt binnenkort…
En de kleinsten mocht vandaag voor ’t eerst op verticale wijze zijn eten verorberen. Tot vandaag zat hij nog in zijn relax voor groenten en fruit, maar sedert een paar weken, had hij namelijk de elegante gewoonte opgenomen om zich telkens dubbel te plooien, echt letterlijk, met zijn neus tot op zijn scheenbenen, en neen, hij heeft niet zo’n lange neus, maar hij lag dus gewoon in twee geplooid in zijn relax, ambetant om zo te eten dus. Dus werd hij in het Ikea-kinderstoeltje geplaatst, de zus leek er eerst niet te happy over, want in haar hoofd is het duidelijk nog hààr stoel enzovoort… Het verkleiningskussentje heb ik trouwens nog altijd niet teruggevonden, ‘k kan me zelfs niet meer herinneren dat ik het vorig jaar ingepakt en mee verhuisd heb, misschien was het gewoon kapot, geen idee voorlopig. Dus behelpen we ons momenteel met wat opgerolde handdoeken. Ondanks het feit dat hij nog niet zelfstandig kan zitten, zat hij toch wel deftig recht en at hij zijn portie groenten/patatten/vlees in even snel tempo op: welgeteld zeven minuten.
Oh, en ’t haar lag ook goed vandaag.
Blablabla