Zou het? Zou het? Of zou het alleen aan de warmte liggen, laat ons hopen van niet.
woensdag op donderdag: bijna 6 uren
donderdag op vrijdag: bijna 7 uren (en moest Grote Zus haar fel ochtendlawaai niet hebben bovengehaald, had hij misschien nog wat langer geslapen)
* fingers crossed *
Oh, en gisteren, lachte hij -per ongeluk denk ik- eens luidop, zo grappig dat dit was.
Ook voor de kleinsten Adonis hier in huis, is het pokkewarm…
Voor de Hema-bodietjes alleen al, zou een mens toch altijd een baby in huis willen zeker…
Ik werd onlangs gemaild door de Redactie van de Gezinsbond, u weet wel, die van o.a. die boekskes, Brieven aan Jonge Ouders. Ze vonden de tekstjes op onze blog wel leuk en ze zochten nog een nieuwe Dagboekschrijfster (ongeveer het eerste item in het tijdschrift) en of ik niet geïnteresseerd was? En toen viel ik van mijn stoel. Ikke? Ikke dus!? Ikke? Hoh ja… ikke? Na wat getwijfel, van toch wel een halfuur ongeveer, besloot ik het maar te wagen, maar allez… ikke?
Als sollicitatie werd er een tekst van anderhalve pagina gevraagd, zowat een samenvatting van mijn Zwangerschap en Geboorte, niet van mijn geboorte hé, maar de geboorte van Henri. Anderhalve pagina, piece of cake normaalgezien, ik typ dat in nog geen tien minuten normaalgezien, normaalgezien hé. Maar nu! Stress zeg! Stress! Mijn bedgenoot hielp ook al niet teveel. Hebde nu al een tekst Bel? Hebde nu al iets geschreven Bel? Vergeet uwen deadline nie hé Bel? Beeeelllll?! Hebde nu al een tekst? En dit alles maal acht ongeveer. Maar ‘k had stress!
Uiteindelijk gedaan gelijk de echte (denk ik), mij omringd met liters cola, kannen koffie, dozen melocakes, kilo’s M&M’s, een snuifje coke (voor ’t geval van zeer grote writer’s block ), sloefen sigaretten, aja neen, dat nu net nie, allez, dit alles in volledige sociale afzondering. Uiteindelijk, een tekstje gemaakt, vlotjes uit de pols (ahum…), op een klein kwartier. ’t Was niet de beste tekst die ooit uit mijn vingers ontsproten is, maar ‘k vond hem wel okee. Voor de zekerheid hem maar door niemand laten lezen, kwestie van het zelfvertrouwen niet te doen wankelen. Uiterààrd, neurotic freak zijnde, de tekst een dag vóór mijn deadline doorgestuurd, om te slijmen, een extra punt te scoren, om te tonen “Kijktnekeerier wat voor een stipte ik ben!”.
Twee dagen later zou het verdict vallen, de tekst zou worden voorgelegd aan het redactiecomité (zo chique woehoe!), het resultaat werd me gemaild en ik citeer: “ferm onder de indruk”. En toen rolde ik voor de tweede keer van mijn stoel. Mijn tekst?! Die van mij? Kozen ze nu toch wel mij niet uit zekerst! Uit alle kandidaten! Soit, ‘k weet eigenlijk niet hoeveel kandidaten er waren en ik hoef het ook niet te weten, misschien waren het er maar twee of misschien was ik wel helemaal alleen, ik vertel toch tegen de mensen dat ik gekozen werd uit 7 349 kandidaten, nèh!
En dit allemaal door ons onnozel blogske.
Onnodig te zeggen dat ik nu al enkele dagen ferm naast mijn schoenen (vooral teenslippers) loop, aja, een mens zou voor minder hé, na zo een literaire ontdekking. Alle zelfrelativering laten we even voor wat het is. Bescheidenheid is vanaf nu voor seutjes en mietjes. Ik voel dat het BV-schap lonkt. Ik voel dat ik op een hik verwijderd ben van de Grote Ontdekking. Ik voel dat er Uitgevers gaan vechten voor mij, niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk op de vuist zullen gaan, hier in onze straat, net voor onze deur. Ik voel het!
Boekenbeurs, here I come!
P.S.: Wilt u mij bloemen toesturen om mij te feliciteren? Witte rozen aub. Of een fleske? Witte Martine aub. Wilt u mijn grootste fan worden en mij meenemen op citytrip? Barcelona wil ik wel nog eens opnieuw doen en Rome bezocht ik nog niet. Laat u gaan!
P.S. nummer twee: Handtekening te bekomen op het gekende adres.
Jongens toch, kwestie van de eerste vrije namiddag van de vakantie eens ontspannend in te zetten…
Net vandaag nam een kolonie vliegende zwarte vorte mieren het besluit om zich efkes te nestelen in onze berging, die grenst aan de keuken waar dus al ons eten en de vaatwas staat, puuuure fun! Er zitten zelfs van die mottigaards bij die het lef hebben om én een spray én poeder én een stamp van mijn teensletsen te overleven. Ik voel ze dus overal voor de moment, op mijn rug, in mijn haar, …
Een halfuur na mijn vliegende zwarte vorte mieren-bestrijding, besloot Renee om haar voorhoofd tegen de deur van onze teaken kast te planten. Gegil en geschreeuw, gelukkig geen bloed, ook niet op mijn kast, maar wel een knoert van een buil.
Oh en deze voormiddag besloot mijn allerschattigste zoon om zijn urinestraalke te richten op mijn rok. Die rok met duust en één plooikes in, waar ik deze morgen bijna elvenveertig minuten aan gestreken had om hem deftig te krijgen. Mijn eigen schuld, ‘k heb precies nog altijd niet door dat pampertjes bij mannelijke babies aan een sneller tempo moeten gewisseld worden dan bij vrouwelijke babies.
Oh en vertelde ik al dat ik deze middag aan de schoolpoort een vraag kreeg van een papa? Of dat mijne kleinen niet te warm had in dat ding? Wel, deze middag aan de schoolpoort vroeg er een papa of mijn baby niet te warm had in dat ding!
Bloggen ‘t is iets.
Voor mij persoonlijk is het een makkelijke, plezante en vooral vlotte manier om in contact te komen met andere mama’s/papa’s van (jonge) kindjes. Het is handig om zoveel -al dan niet bekende- mensen te kunnen bereiken en ervaringen, tips, foto’s, … uit te wisselen. Het is leuk bij anderen gelijkaardige zaken te lezen en dan te beseffen “Aah, donze is toch niet zo abnormaal!” :p. Het is ook een praktisch (on-line) dagboek, het verplicht ons om gebeurtenissen, details neer te pennen, welke we misschien anders zouden vergeten. Nu al vind ik het ontzettend handig om eens te kunnen terugkijken en op te zoeken “Aah, wanneer zijn we bij Renee nu weer begonnen met haar speelmat?” of “Op welke leeftijd werd ze voor het eerst gewassen in ’t grote bad?”.
Deze blog onderhouden we níet, ik herhaal, níet omdat we van anderen willen horen dat we mooie, slimme, schattige, grappige kinderen hebben. Er hoeft ons dat niemand te vertellen, want wij weten dit zèlf wel, net zoals iedere mama/papa dit weet van haar/zijn eigen kind. Het is zoals met tv-kijken, niemand is verplicht om dit te komen lezen, maar de gelegenheid is er wel.
Deze blog startten we indertijd bij de geboorte van Renee om die mensen die we te weinig zien (door werkomstandigheden en dergelijke) toch op de hoogte te kunnen houden van de ontwikkeling van ons nageslacht en wij op onze beurt vinden het ook ontzettend leuk om irl-vriendjes en hun kindjes te kunnen volgen via het www. Veel makkelijker om hier een foto te plaatsen i.p.v. die via mail te moeten doorzenden naar diegenen die erin geïnteresseerd zijn.
Bloggen, ik steek er bitter weinig tijd in, in tegenstelling tot wat enkelen zouden kunnen durven denken. Ik typ nog sneller dan ik babbel (jaja!), ik hoef niet lang na te denken of iets nu met -t, -d of -dt geschreven wordt en stof tot schrijven is er -met kindjes in huis- altijd wel voorhanden. De meeste postjes worden dan ook meestal gefabriceerd tussen de soep en de patatten, figuurlijk dan, want wij eten niet zo dikwijls patatten. En overigens, iedereen vult zijn/haar vrije tijd toch in met wat hij/zij zelf wil, of het nu met tv-kijken, sporten, kuisen of bloggen is.
Bloggen, ’t heeft ook serieuze nadelen en ik heb dan ook al méérmaals gedacht om er volledig mee te stoppen, net zoals iedere blogger/blogster wel eens denkt. Eens er namelijk echte namen vermeld worden en er foto’s getoond worden, is de anonimiteit weg. Met als grote gevolg dat er wel eens over bepaalde zaken moet nagedacht worden of sommige dingen hier wel kunnen en mogen geplaatst worden. Over bepaalde specifieke zaken blog ik dan eigenlijk nooit of zo goed als nooit en ik probeer me dus te beperken tot de kinderkes en dan nog… ik blog echt niet over àlles wat met onze kindjes te maken heeft. Mensen die ik irl niet rond mijn kinderen wil, hoeven dan ook bepaalde zaken hier ook niet te vinden. Jammer enerzijds, want het bezoekersaantal zou nogal ferm de lucht inschieten, moest ik over bepaalde zaken eens goed mijn gedacht kenbaar maken, anderzijds is het maar best, sommige mensen hebben te lange tenen, weet wel… Dus, moet ik gewoon bij ieder stukje eens nadenken, mag iedereen dit lezen, en met iedereen bedoel ik al onze vrienden, familie in al zijn aspecten, onbekenden, patiënten, collega’s, … indien één groep al uit de boot valt, komt de tekst in kwestie hier niet.
Bloggen, ’t doet me ook bepaalde dingen echt niet snappen. Ik snap niet dat er mensen zijn, gelijk wie het ook is, die nog maar durven denken dat ze het recht hebben om foto’s die hier gepost worden, zomaar van het net mogen plukken (of nog erger, mogen doorsturen naar gelijk wie, meestal dan nog naar mensen die wijzelf niet of nauwelijks kennen). Met een simpele vraag of wij -als ouders- dit wel okee vinden, zou het haar op mijn hoofd al wat minder rechtkomen. Er zijn ook altijd mensen die denken dat ze door deze blog te volgen ons -en vooral mij dan- écht kennen. Mensen die precies niet doorhebben dat wat hier op komt, nog maar een duizendste is van alles. Mensen die ons –en vooral mij dan weer- irl kennen, weten dat ik nog net ietsje feller ben dan ik hier laat doorschemeren, dat er nogal wat principes zijn, dat er (al dan niet jammergenoeg) wat radicaler durft gedacht en gehandeld worden, maar nogmaals… niet iedereen heeft korte tenen, dus… :)
Bloggen, ’t kan soms ook onverwachte, spannende maar vooral plezante dingen teweegbrengen, dingen welke niet zouden voorvallen moest deze blog er nooit geweest zijn, maar daarover later meer.
En u? Waarom blogt u?
‘t Zal leukerderder zijn wanneer Kleine Broer ook mee in ‘t zwembadje mag…
En ja, haar twee nieken kwamen deze week een paar keer onzacht in aanraking met de stenen op de speelplaats, “Ma is nie erg mamakeuh, gewoon aan likken en mijn nieken sijn beterrrr!”… hmm…
Ik kreeg deze namiddag het lumineuze idee om tijdens het kraambezoek door op een rapke met Renee naar de kinderboerderij te trekken waar er dit weekend o.a. een grimeerstand was. Renee werd nog nooit geschminkerd, want Renee en stilzitten…, maar in navolging van Isla wou ik het wel eens proberen… Soit, op een rapke dus.
Ginder aangekomen was het nogal vlug duidelijk dat er wel meer mama’s en papa’s van ’t zelfde idee waren. Ook wat ambetant gedoe tussen de ouders, de mama van Kiari bijvoorbeeld zat er enorm mee in dat er zou voorgestoken worden en dat Kiari nog langer zou moeten wachten, gelukkig had ze op deze manier wel tijd om een extra sigaret te roken. Renee bleek enthousiast, maar dat het op een rapke zou gebeuren was er volledig naast natuurlijk. Vijfenveertig minuten hebben we moeten aanschuiven, 45! Maar ze gaf geen kik, geen kik dus, ons Renee.
En daarna mocht ze eeeeindelijk op het stoeltje en een diertje kiezen… uiteraard koos ze voor een WEEUW! De schminkmeneer vond dat ze een opmerkelijk rustig kindje was, moehahaha, een rustige weeuw dus deze namiddag.
… soms, heel erg soms, is hij al eens wat rustiger…
Blablabla