Ha, na enkele dagen van dit weertje en we weten het plots weer!
Waarom we er maar een heel klein beetje veel naar uitkijken om te vertrekken uit ons appartement op de vierde verdieping gelegen rechtstreeks onder een plat dak.
’t Kind moet al volledig bloot slapen en ’t is nog maar mei begot.
Ze noemde me Bumba deze morgen… :/
En ‘k voelde me nu net zo jong en hip en al!
Mijn loopprestatie van deze morgen kan dan ook alle vermoedens bij de papa van dit drolleke wegpakken over een eventuele nieuwe zwangerschap bij mijn eigen des zelves! Tss! En neen, ’t is niet omdat ik maar een half glas alcohol drink dat ik zwanger ben, S. toch! Heb ik nu al ooit méér dan een half glas alcohol gedronken? Wacht maar tot een volgende meeting, zet de Duvels maar klaar, ah nee, dat is eerder voor mijn wederhelft en neen, hij is dus ook niet zwanger. ;p
Dan richting kassa, zeven mensen voor mij met elk een doos of drie (duidelijk ’t begin van de maand). Twee seconden is ze naast mij blijven staan, twee seconden, om daarna richting Heren maat 45 te spurten. Toen ben ik zweetkilo nummer drie verloren. Uiteindelijk ben ik gewoon in de rij blijven staan, wat is het nut van er telkens achter te lopen en op die manier telkens opnieuw te moeten aanschuiven? Want ge denkt toch niet dat de mensen (die drie paar schoenen ineens durven kopen) zo vriendelijk, beleefd, sociaal, begripvol zijn om mijn plaatsje open te laten zeker, bahnee gij! ‘k Heb mij dan maar geconcentreerd op de ingang/uitgang, zolang ik daar geen brokke energie in een wit broekske en groen t-shirtje met haar haar gelijk dat van een boskind zag doorvlammen, was er niet echt een probleem. Allez, in mijn ogen hé, er zullen zich alleszins heel wat mede-shoppers zwaar geërgerd hebben aan mijn ons kind.
Dan nog naar de Fun, want ons kind heeft geen buitenspeelgoed, ramp o ramp. En zeker op dagen dat er naar parken en tuinen wordt getrokken is ’t misschien geen slecht idee om op zijn minst dat kind te voorzien van een bal of zo. Ha, er bestaan trouwens ook ballen van die gele belachelijke clown btw, voor wie het niet gelooft, er ligt hier nu één in onze living, ter info voor de papa aan ’t werk, hij is nog maar tweemaal tegen uw Xbox gevlogen…
Gelukkig zijn er winkelkarren in de Fun en gelukkig begon de vermoeidheid al wat toe te slaan en gelukkig heeft de chanteertruk à la “Als ge niet flink zijt, dan vliegt uw tuut héééééél lang in mijn sjakosj!” gewerkt. Nu ligt ze te ronken om straks weer los te barsten. Maar we gaan naar ’t park en ze heeft een witte broek aan (en 99% van de rest van haar kleren zit in de was, voor wie zou durven suggereren “Doe haar anders een andere broek aan?”), olé, maar we hebben toch een bal van Bumba. ‘k Ben goe bezig vandaag, héél goe bezig. En ‘t is nog maar middag.
Nog eens tijd voor de weegschaal en meetlat vandaag. Eind december zei de pediater “Tot binnen vier maanden.” en aangezien we nu dus al eind april zijn en blablabla en blablabla.
Ons KleinKonijn schommelt al gans haar leventje rond de P5 qua gewicht, enkele weegmomenten stond ze zelfs helemaal onderaan de curves, qua lengte was ze redelijk gemiddeld, wel eerder onder het gemiddelde dan erboven.
Maar kijk nu vandaag: 10 kg 150, voor haar leeftijd raakt ze daarmee op de P20 (woehoe), in de lengte was ze op deze vier maanden slechts twee centimeters gegroeid, nu dus 81 cm (ongeveer op P40, maar dat hebben we eigenlijk niet goed gezien). Voor de rest werd ze volledig goedgekeurd.
‘k Heb eens het “probleem” van haar met momenten extreem vuile oren aangehaald (soms heb ik vier stokjes per oor nodig, jawel…), maar dat zou volledig normaal zijn en kan variëren van kind tot kind.
Opnieuw controle binnen een maand of zes (als ze ondertussen niet eens ziek wordt natuurlijk), nu nog een nieuwe pediater zoeken of misschien toch nog eventjes in Gent blijven gaan. We’ll see.
Zij: Papaaaaaa!!!
Ik: Ik ben mama hé zoetje.
Zij: Jaaaah! * smile *
(stilte)
Zij: Papaaahaa-aaaah!!!
Ik: Neen, ik ben niet papa hé, ik ben mama.
Zij: * giechel * Papa?
Ik: Papa is hier niet schat.
Zij: Aaah…
(stilte)
Zij: Papa wek?
Ik: Jaaa! Papa is aan ’t werken.
Zij: * giechel *
Ze heeft het door J
Ervaringen gevraagd…
Ons sociaal leven staat momenteel op een relatief laag pitje, wegens gebrek aan -euh- tijd. Edoch (fantastisch woord!), de weinige keren dat we wel samen weg “moesten” konden we beroep doen op ons babysittersduo (zitten nu zelf in de pampertjes) of op de crèche of soms namen we ze gewoon mee om te slapen in haar reisbedje. Dit laatste zal moeilijker worden eens ze wat ouder wordt uiteraard. We hebben hier ook geen plaats om iemand te laten overnachten (tenzij hij/zij eens al zijn/haar botten wil ontdekken door in onze zetel te slapen), dus als we eens een babysit hadden, konden we het ook niet laatlaat maken, maar dat was nu nog ’t minste.
Maar binnen enkele maanden verhuizen we dus, naar een (huur)huis waar we wel een kamer op overschot zullen hebben (de eerste tijd toch) om een logé deftig te kunnen installeren.
Zelf heb ik negen volle jaren gebabysit (van mijn 15de tot mijn 24ste via de Bond Moyson) bij heel wat gezinnen, allerlei “milieus” om het zo voos te zeggen, allerlei leeftijden, allerlei hoeveelheden… Aangezien ik ook negen jaar bij hetzelfde gezin mocht gaan (weekends, schoolvakanties), durf ik best zeggen dat ik wel een goeike was. Ik weet dus wat babysitten is, wat het kan inhouden en wat niet. Een emmer met een dweil en trekker klaarzetten doe je bijvoorbeeld best niet wanneer iemand voor het eerst op je kindjes komt letten. Ik was een “actieve” en ook wel strenge babysit, de kinderen (die mij trouwens echt wel leuk vonden hoor) werden niet voor de tv gezet en de zakken chips bleven dicht, slaaprituelen en –uren van het huis werden gerespecteerd en ik dekte de ontbijttafel ’s morgens (flink dat dat was!).
Eens verhuisd, zijn we zeker van plan om een (vaste) babysit te zoeken, uiteraard liefst iemand die op regelmatige basis zal willen komen, kwestie dat we de zaterdagavond toch een spaghettietietje kunnen gaan eten of wat kunnen gaan squashen of zo (moeha), m.a.w. we gaan ons sociaal leven niet houden tot wanneer we 50+ zijn en aangezien we beiden nul komma nul broers of zussen hebben, zullen we die babysit bij derden moeten zoeken.
Dus, nu is mijn vraag, hoe vonden jullie jullie babysit? Via welke dienst? Mutualiteit? Gezinsbond? Zoekertje in de krant? Via internet? Via via via?
Spuug uw ervaringen in de reacties aub, met dank!
oftewel stoelen kleuren…
Je kan er nooit te vroeg mee beginnen!
Blablabla